Ingedeeld onder: Marktplaats, zwangerschap | Tags: IKEA, Marktplaats, nesteldrang, zwangerschap
Ik kan er slecht tegen om in een hokje geduwd te worden. Vooral in hormonale hokjes hoef je me niet te stoppen. Tegenwoordig kan ik niks loslaten over schoonmaken of opruimen of mensen beginnen te grijnzen en te roepen dat ik last heb van nesteldrang. Ik heb helemaal geen last van nesteldrang en als dit al wel nesteldrang is, dan heb ik altijd nesteldrang. Zwanger of niet. Maar nu ik nog vier zwangere weken in het vooruitzicht heb, komt de planning toch een beetje in het gedrang. Is dat nesteldrang? Nee, da’s gewoon voorkomen dat je bij 6 centimeter ontsluiting bedenkt dat je iets niet in huis hebt wat je over een paar uurtjes erg hard nodig hebt.
Vier weken is ook best kort als je ook je weekenden nog volplant met leuke, minder leuke, sociale of noodzakelijke afspraken. En andere dingen waar ik gemakkelijk onderuit zou kunnen komen door alleen maar naar mijn zwangerschap te verwijzen. Dat werkt altijd goed als smoes, maar ik doe mijn best om er zo weinig mogelijk gebruik van te maken.
Wij werken graag met deadlines. Zo hebben we nog een garderobekast nodig, omdat we de babykleertjes nergens kwijt kunnen. Daarvoor zoek ik al maanden op Marktplaats. Zo’n ding moet aan een aantal voorwaarden voldoen: het moet planken hebben, een hangding zodat Nathans collectie overhemden gestreken opgehangen kan worden, het moet er een beetje uitzien en ik wil er niet veel meer dan 100 euro voor uitgeven. Dat is alles, volgens mij. O, ja, ik hou niet van grenen, van bruin, van knalkleuren, van plastic, van winnie de pooh en beertjes in het algemeen, van clowns, van manen, sterren en zonnen, van speciaal voor kinderen ontworpen meubels, van strandhuisjes, van IKEA, van Leen Bakker, van ouwe meuk (en dan bedoel ik ook echt waardeloze ouwe meuk), van teksten op laatjes (sokjes, hemdjes, broekjes, brrr), van handgeschilderde rommel, van kasten lager dan 1.70 m. KP wil graag een kast die gedemonteerd kan worden opgehaald en niet al te moeilijk in elkaar kan worden gezet. Liefst binnen de provinciegrenzen. En een beetje te tillen. En waarvan de verf niet meer bijgewerkt hoeft te worden (van mij).
Maar waar ik zeeeeeeeker niet van houd zijn mensen die voor kasten minimaal 400 euro willen vangen omdat ze er zelf 800 voor betaald hebben. Dat is toch geen argument? Ik krijg kriebels van frases als ‘Geen onzinbiedingen, ik heb er 1.200 euro voor betaald’. Wie begint er hier nou met onzinbiedingen, wie koopt er nou een kast van 1.200 euro? Denk je dat zo’n baby lekkerder ligt als het naast een kast van ruim een mille ligt? En geloof mij: er zijn echt té veel mensen die belachelijk veel geld uitgeven voor 50 cm mens dat zelf geen benul heeft van zijn of haar omgeving. Die hele baby-industrie op zich is al beschamend en een weblog waard. Je hebt ook mensen die je er dan GRATIS een aankleedkussen bij cadeau doen. Tjonge, je mag wel oppassen dat je bij het ophalen niet meteen ook de rest van de boedel er bij krijgt. Waar je ook op bedacht moet zijn, zijn termen als ‘praktisch’ (uitgeleefde lelijke rommel), ‘uniek’ (vrijwel altijd IKEA) en antiek (ouwe shit). Ik bied me rot, maar ik word elke keer weer overboden. Je zou zeggen dat de markt toch eens verzadigd moet raken en ik de enige ben die nog een kast nodig heeft. Maar met zoveel commentaar en zoveel eisen hebben we bij 6 cm ontsluiting inderdaad nog geen kast.
Wat ook aan nesteldrang wordt geweten zijn de volgende dingen die we nog moeten doen: de berging uitmesten, twee bergkasten op orde brengen, Nathans kamer in het geheel nog wat gezelliger maken door alle rommel daar weg te halen, een muurtje schilderen in z´n slaapkamer en ook nog eentje in de keuken, lampen ophangen in de wc, de badkamer, de keuken, de hal én de slaapkamer, een muurtje opnieuw sauzen omdat Nathan daar met een pen langs is gegaan, naar de stort om troep te lozen, naar de kringloop om troep te lozen, naar mijn schoonouders om troep te lozen, etc.
Het is dus vooral een kwestie van prioriteiten stellen. En ik denk dat we de bevalling als prioriteit nemen. Ik vond zonet een site met nieuwe kasten in mijn smaak tegen een vriendelijk prijsje. Die binnen twee weken thuisbezorgd kunnen worden. Dus gaat dat ´t maar worden. En de rest laten we dan maar doen door de volgende bewoners. Niet dat we concrete plannen hebben om te verkassen maar we hebben al wel een advertentie op Marktplaats gezet. Hoewel ik er geen vertrouwen in heb dat er mensen zijn die via Marktplaats een huis gaan kopen…
Ingedeeld onder: De krant van vandaag, Mexicaanse griep, zwangerschap | Tags: zwangerschap, Mexicaanse griep, RIVM, vaccin, Gezondheidsraad, Nieuwe Influenza A, knuffelen
Voorpagina Trouw vanochtend: “Mexicaanse griep is nu een epidemie. Inenten begint in november.” Ik ben 33 weken zwanger en behoor officieel tot de risicogroep. Als ik een vaccinatie wil dan kan ik die in november dus gaan halen. Maar ik ben er nog niet uit wat schadelijker is: griep krijgen of een prik halen. Het vaccin is nog niet voldoende getest op zwangere vrouwen en het is dus ook niet niet bekend of het vaccin schadelijk is voor het kind.
Volgens de Gezondheidsraad en het RIVM moet ik me laten inenten. En die zijn hartstikke deskundig op dat gebied. Maar dan heb je ook nog een hoop deskundigen die net zo lang hebben gestudeerd om hun titel te halen en die vinden weer dat het niet nodig is. En dat je het risico vooral niet moet nemen, omdat de gevolgen nog niet bekend zijn.
En nu? Zo’n 6 tot 10 % van de zwangeren met Mexicaanse griep komt er aan te overlijden. Bij een gewone griep is dat geloof ik 1 tot 2 %. Ik mag dan niet zo heel erg paniekerig doch (on)redelijk hypochondrisch zijn aangelegd, dit soort cijfers jagen me een beetje angst aan. Ik wil niet dood.
Er zijn drie opties: ik haal een prik, ik haal er niet een of ik ga op excursie naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost. Ik stel me zo voor dat ik daar een dag in de wachtkamer ga zitten en mensen die de diagnose Nieuwe Influenza A hebben gekregen eens even lekker ga knuffelen. Met een beetje mazzel heb ik dan gauw een milde variant te pakken en kan ik er daarna helemaal tegen. Hmmm, nu is er dus nog een keuze bij gekomen. Wordt vervolgd.
(En hier vind je de veelgestelde vragen aan het RIVM over Nieuwe Influenza A en zwanger zijn.)
Ingedeeld onder: Mexicaanse griep, zwangerschap | Tags: zwangerschap, Mexicaanse griep, hypochondrie, dr. Vogel, RIVM, virus, pabo
Dit wordt een tamelijk informatieve blog over de Mexicaanse griep en zwangerschap. Voor alle ongeruste zwangeren, hypochonders en alle andere geïnteresseerden.
Voor een hypochonder als ik is de Mexicaanse griep een angstaanjagend monster. Gisteren zei ik nog tegen KP dat ik het allemaal niet zo geloofde. Handen wassen om de griep te voorkomen, dûh. Daarmee ga je echt geen griep voorkomen. Bij de ingang van de Albert Heijn stond een asociaal hoestende straatkrantverkoper die z’n hand niet voor z’n mond hield. Ehuh, even handen wassen als ik thuis kom zeker… Nee, ik had het er helemaal mee gehad.
Toen ik vanmiddag in de auto het radiojournaal hoorde, vertelde de nieuwslezer dat zwangere vrouwen meer kans hebben om een ernstige vorm van het griepvirus te krijgen en een grotere kans om er aan te overlijden. Mijn ongeloof verdween als sneeuw voor de zon en mijn hypochondrie heeft zich weer in al zijn verschijningsvormen geopenbaard.
Ik had ooit een leukemieperiode waarin ik overtuigd was dat ik leukemie had. Het begon toen ik 14 was. Het heeft volgens mij jaren geduurd, maar ging op den duur weer over. Maar wel pas na talloze bloedonderzoeken waarvan ik de uitslag iedere keer weer in twijfel trok. Waarschijnlijk ging het over omdat ik zat was van de dagelijks drie glazen pleegzuster bloedwijn. De vuilniswagen die glas ophaalde moest er extra voor rijden. Pleegzusterbloedwijn behoorde tot de medicijnkast van mijn moeder en het stond naast de arnica force van dr. Vogel. In de categorie je-weet-niet-of-het-helpt-maar-baat-het-niet-dan-schaadt-het-niet. Hoewel mijn moeder me deze beschrijving niet in dank zal afnemen. Ze smeert zelfs arnica op gebroken rugwervels. Maar toen wist ze nog niet dat ze gebroken waren. Dat ontdekte ze pas nadat ze twee weken in een stoel had gezeten en geslapen. Mijn hypochondrie komt zeker niet bij haar vandaan. Hoewel angst voor een huisarts ook op angst voor een ernstige ziekte kan wijzen.
Toen de leukemieperiode over was, kondigde zich al gauw een nieuwe aan. Ik had allerlei periodes met net zoveel vormen van kanker en elk half jaar een tumor op een andere plek. Ik dacht een poosje de symptomen te hebben van trombose en ik leed in mijn fantasie aan een spierziekte. Dat laatste kreeg ik toen ik na vijf jaar stilzitten weer overdreven intensief aan het schaatsen was geslagen. Maar die verklaring bedacht is pas toen ik de realiteit weer wat onder ogen was.
Het is een hele poos weggeweest, maar ik zie nu een nieuw gevaar dreigen dat zich gestaag tussen mijn oren nestelt. Dat is voorlopig ook wel even de beste plek als ik het nieuws zo een beetje volg. In de Verenigde Staten is al besloten dat zwangere vrouwen als eerste gevaccineerd zullen gaan worden. Uit een onderzoek blijkt namelijk dat zwangere vrouwen een vier keer grotere kans hebben om een ernstige variant te krijgen en een vier keer grotere kans om er aan te overlijden. Omdat de complicaties bij zwangeren ernstiger kunnen zijn. In Nederland werkt het RIVM nu een advies uit dat waarschijnlijk half augustus verschijnt. De risicogroepen zijn als volgt:
Even tellen: ik ben zwanger, heb een zoon tussen de 6 maanden en 24 jaar, sta in contact met mensen die in contact staan met kinderen jonger dan zes maanden en bovendien sta ik vanaf september voor een aantal paboklassen. Dat zijn dus elk uur dertig studenten die vier dagen per week voor een klas met dertig snotterende kinderen staan. Brrrr, ik ben een enorm risicogeval en ik ben er helemaal niet gerust op.
Tsja, wat valt er nu anders te doen dan afwachten? Ik kan nog niet gevaccineerd worden want het vaccin is nog niet genoeg uitgedokterd. Uit de buurt blijven van mensen met griepverschijnselen. Hand of zakdoek voor je mond als je niest. Niet aan m’n mond, neus of ogen zitten. Handen regelmatig wassen met water en zeep en afdrogen met keukenrol, schoon papieren zakdoekje, warme lucht of handdoekrol. Ventileren van woon- en slaapruimtes en voorwerpen als deurklinken regelmatig schoonmaken. Liever niet naar landen waar de griep al veel voorkomt en als ik dat wel doe handen wassen en papieren zakdoekjes gebruiken. Mocht ik griepverschijnselen krijgen dan moet ik meteen contact opnemen met de huisarts, want dan kan die beslissen of ik virusremmers mag krijgen.
Voorlopig lijd ik dus aan een milde vorm van smetvrees. En dat komt me eigenlijk helemaal niet zo slecht uit.
PS: Voor iedereen die meer wil weten over zwangerschap en de Mexicaanse griep nog even de volgende links: die van het RIVM met veelgestelde vragen over zwangerschap en Nieuwe influenza A (H1N1) en die van RTL Nieuws met het filmpje uit het journaal van vanavond.
Ingedeeld onder: prenatale verwaarlozing, taaltaaltaal, zwangerschap | Tags: alcohol, echo, Limoncello, Moeders voor Moeders, prenatale verwaarlozing, rationele effectiviteitstraining, slagroom, taart, verloskundige, zwangerschap
Shit, waar is de echo? En dat staatje met de gegevens over m’n zwangerschap? Wat doet die ossenworst in m’n winkelwagen? Help, ik ben zwanger, maar ik denk er helemaal niet aan. O jee, een prenataal verwaarloosd kind.
Een kwartier later zit ik m’n angsten te bespreken bij de verloskundige. Die moet er best hard om lachen. Bovendien zat er een half uur geleden iemand op mijn stoel die precies hetzelfde verhaal had als ik. Dus zo uniek is het nou allemaal ook weer niet. Maar ik zit er toch maar mooi mee. Want toen ik in verwachting was van Nathan…
…even tussendoor: dit is een uitdrukking die vaak verkeerd wordt gebruikt. Er zijn mensen die zeggen dat ik zwanger was van Nathan, maar dat is verre van waar. Ook in dit nieuwe geval ben ik zwanger van KP en nu samen in verwachting van een tweede kindje. En niet samen zwanger, zoals onze kroonprins ooit eens stelde. Tot zover even een intermezzo over talige misverstanden…
Toen ik twee dagen in verwachting was van Nathan liep ik in de Albert Heijn alvast de schappen te zoeken met de luiers, zwitsal, olvarit (voor het geval dat, want dat ging ik natuurlijk nooit gebruiken) en alle andere babyhotseflots die je kunt verzinnen. Dat was nogal overdreven en onnodig, maar er hing een roze waas in mijn hoofd waar ik dit met mijn huidige verstandstoestand aan kan wijten en waar ik best een rationale effectiviteitstraining bij had kunnen gebruiken. Nu ben ik rationeel zo effectief dat ik broodjes filet americain eet zonder er bij stil te staan.
Prenatale verwaarlozing dus. Om nog meer ellende te voorkomen heb ik Moeders voor Moeders maar gebeld. En staan er nu kratjes in de wc met flessen waar ik al een paar weken keurig mijn plasjes in opvang. Zodat er nog een geheugensteun in huis is, die mij vertelt dat het beter is om van die fles Limoncello met 32 % alcohol af te blijven.
Ik ben echt niet onverschillig, of er van overtuigd dat het na een eerste keer een volgende keer heus wel weer goed zal gaan of schijnzwanger. Nee, niks daarvan en de echo laat zien dat het er echt zit. Volgens de wetten van de logica sta ik er nu ook wat minder onbevangen tegenover dan de vorige keer en vind ik het allemaal wat minder vanzelfsprekend en veel enger om weer door al die maanden en zo’n bevalling heen te moeten ploeteren. Maar ik kan me er gewoon nog niet zo goed een voorstelling van maken en ach, we hebben alle spullen al en als het een mannetje wordt is dat wel zo praktisch want dan hoeven we de Prenatal voorlopig ook niet meer in. Dat zou slagroom op de taart zijn.
Zwanger dus en ik ben hartstikke blij met de aanstaande geboorte van kindje D the second en zie uit naar een groeiend dik buikje. Dat zou namelijk ook erg helpen om deze prenatale verwaarlozing te stoppen.
En dit nog even: de vorige keer waren we heel politiek correct door een soort geheimhouding op te leggen aan iedereen die we het vertelden. En belden we iedereen op met de vraag of we even langs konden komen. Zeer correct. Not anymore, er komen al weer kaartjes binnen van mensen die ik het echt niet persoonlijk heb verteld. Dus mocht je het nu volgens deze o zo onvriendelijke weg vernemen: er zit niks achter, je bent echt niet de enige.
Ingedeeld onder: moederschap | Tags: 1 jaar, appelstroop, boeken, chaos, McDonalds, rompslomp, roze wolk, verjaardag, zwangerschap
Door alle verhuisperikelen en het ontbreken van een goeie internetverbinding heb ik hier nog geen verslag uitgebracht van de happening van dit jaar: de eerste verjaardag van Nathan. Maar omdat dat eigenlijk aan Nathan voorbij ging was een andere happening die dag veel belangrijker: 1 jaar mama Dee. Want Nathans verjaardag zat vooral tussen mijn oren.
Nathans verjaardag verliep net als andere dagen. Hij brulde ons wakker, hij mocht bij ons in bed komen liggen, KP pakte een koffer in want hij bleef een nachtje weg en vertrok om half tien naar z’n werk. Geen cadeautjes en geen ontbijtje op bed. Want wat geef je een kind dat 1 jaar wordt? Dat wisten we niet en tot op de dag van vandaag heeft hij nog geen cadeautje gehad. Behalve dan een boek, want Nathan krijgt op drie momenten in het jaar een boek: met zijn verjaardag, met de kinderboekenweek en met Sinterklaas. We hebben eens mensen gekend die zo’n hekel aan McDonalds hadden dat ze hun kinderen eens per jaar de stad in namen waar ze dan allemaal een cadeau en een boek mochten uitzoeken. Dat was hun McDonaldsmoment. Dat vonden wij een fantastisch idee en namen ons voor om dat voorbeeld te volgen als we ooit kinderen zouden krijgen. Maar af en toe hebben we zelf best zin in een McMenu dus vooralsnog komt het er nog niet van. En gezien het tempo waarin Nathan leest is ‘ ie ook nog niet echt aan een vierde boekmoment toe.
Om 7 uur dacht ik: een jaar geleden zaten we nu in het ziekenhuis, om 8 uur dacht ik: een jaar geleden werd nu het infuus bij me ingebracht, om 9 uur dacht ik: een jaar geleden dacht ik “over 12 uren zitten we er vast anders bij” , om 10 uur dacht ik: een jaar geleden vond ik de weeen nog best vol te houden, om 11 uur dacht ik: zo suf, Nathan ligt op z’n verjaardag gewoon te slapen, om 12 uur dacht ik: laat ik maar wat slingers op gaan hangen, om 13 uur dacht ik aan al die appelstroop die aan de kinderstoel en de tafel zat, om 14 uur dacht ik aan die dame die een jaar geleden over de ruggenprik kwam zeuren en die ik resoluut de deur wees, om 15 uur dacht ik: een jaar geleden smeekte ik om een ruggenprik en om 15.22 stak ik een kaarsje op een cakeje aan en filmde ik Nathan die een cakeje oppeuzelde. En dacht ik aan alle kruimels op de grond en dat KP daar vanavond niet met de stofzuiger langs zou gaan omdat hij een nachtje buiten de deur sliep.
Toen Nathan z’n cakeje ophad hebben we een poosje met een ballon gespeeld en als avondeten kreeg ‘ ie iets met bruine bonen, omdat ik weet dat ‘ ie dat erg lekker vindt. Daarna tandenpoetsen en naar bed. Einde verjaardag. Op zaterdag kwam de visite: familie en vriendjes om mee te spelen en de rest van het weekend kwamen er ook dagelijks nog mensen binnendruppelen. Nathan was erg jarig geweest en als zijn moeder kon ik dit jubileum met een goed gevoel afsluiten. En de balans opmaken van een jaar moeder zijn.
Tijdens m’n zwangerschap ontdekte ik dat er geen enkel boek over zwangeren bestond dat ik leuk vond. Alles was enorm overdreven, rozewolkerig of angstaanpraterig en ik las zo’n boek omdat ik ingewikkelde vragen had die geen enkel boek heeft kunnen beantwoorden. En ik nam me dus voor om daar zelf maar eens een boek over te gaan schrijven. Maar dat plan heeft het nog steeds niet gehaald. Maar nu ik na een jaar de balans op kan maken van een jaartje moeder zijn is dat misshien ook wel niet zo geschikt. Omdat niemand echt behoefte heeft aan mijn roze wolk verhaal waarin alles eigenlijk een makkie is gebleken. Want Nathans eerste jaar was een makkie. KP en ik kunnen over ‘m blijven praten en we vragen elkaar wel eens iets in de trant van: vind je dat ik teveel over Nathan praat, maar eigenlijk vinden we nooit dat we teveel over ‘m praten. Het heeft ons leven natuurlijk wel anders gemaakt, maar het heeft het nooit lastiger gemaakt. We hebben ons nog nooit afgevraagd waar we aan begonnen zijn, want er is niets wat tegen hem opweegt. Het is meer een organisatorische rompslomp en voor mensen zoals wij, die van een beetje chaos houden, is dat best overkomelijk.
Zaterdag liepen we in Utrecht een winkel in en een medewerkster kwam Nathan bewonderen. Ze vond ‘ m echt goed gelukt, met z’n mooie blauwe ogen en z’n blonde haar. Ze vond ‘m erg mooi en dat vertelde ze op een aantal manieren. Ze was van het type waarvan ik het leuk vind dat die zoiets vindt. En waarvan ik sneller aanneem dat het ook echt zo is. Ik groeide in m’n trots en KP leek ook een paar centimeter langer. Goed gelukt, het klinkt natuurlijk voor geen meter, maar ik kan haar ook geen ongelijk geven. We hebben er zelf totaal geen invloed op gehad, maar ik kan het wel beamen: inderdaad, Nathan is goed gelukt. In alle opzichten.
Ingedeeld onder: moederschap | Tags: angst, bevalling, boekwinkel, doperwtjes, dwanggedachten, eendjes, kat, komkommer, moeder, onderzoek, postnatale depressie, spinnen, tandarts, vliegangst, watjes, wortel, zelfhulpboeken, zwangerschap
Ik heb eens in Psychologie Magazine gelezen (mensen die zelfhulpmateriaal lezen hebben die het minst nodig blijkt uit onderzoek) dat iets van 95% van de mensheid lijdt aan dwanggedachten. En daar hoor ik ook bij. Je kent het vast wel: je hebt een hark in je handen en je hoort de kat van de buren voor de tigste keer krijsen. Plotseling flitst het door je heen: hark, kat, toeslaan. Niet dat je dat ooit zult doen, maar even ben je bang dát je het zult doen. En je legt je hark toch maar even neer.
Dwanggedachten worden ingegeven door een bepaalde angst. De meeste dwanggedachten zijn van moorddadige aard. Bijvoorbeeld als je op het perron ineens denkt ‘wat als ik die oude dame met dat hondje ineens een zetje zou geven en ze op de rails terechtkomt terwijl de trein het station binnenloopt?’ (De tranen schieten tijdens het typen al in m’n ogen.) Ik heb er vooral op stations last van. Of in de metro: wat als ik mijn hoofd even door het raampje steek? Volgens Dirk Hermans, een onderzoeker van de Katholieke Uni in Leuven, zijn die gedachten heel normaal en zeggen ze niets over je persoon of potentieel gedrag. Pas als je je tegen dwanggedachten verzet, kunnen ze lastig worden. Dan wordt het namelijk een obsessie en dat is niet normaal meer.
Fantastisch, zulke onderzoekers. Enorm geruststellend. Dat wil zeggen: geruststellend dat het dus niets ernstigs is. Minder geruststellend is dat er misschien wel andere mensen ook met zo’n dwanggedachte op het station staan, en die zijn misschien minder gedisciplineerd dan ik.
Enniewee, hoe kom ik hier op? Omdat ik van die nare gedachtes heb over Nathan. Als ik Nathan in de creche van de kerk achterlaat ben ik tijdens de kerkdienst alleen maar bezig met de gedachte dat ik ‘m zal vergeten en dat ik thuis bij het koffiedrinken ineens bedenk dat ‘ie nog in de kerk is. (Ik hoop trouwens dat KP het dan al eerder ontdekt heeft, maar die is ook onderdeel van de gedachte.) Of dat ik na m’n werk direct doorrij naar huis in plaats van naar Zus. Dat ik ‘m doperwtjes zal voeren. Een komkommer. Wortels. En dat ik blijf aandringen. Dat ik bovenaan een trap sta en zeker weet dat ik hem zal laten vallen. Dat ik even boodschapjes ga doen terwijl ‘ie in z’n bed ligt en ik per ongeluk een paar uren in een boekwinkel blijf hangen. En dan heeft nu.nl nog voldoende goed materiaal beschikbaar om mijn gedachten te voeden. Ik parkeer mijn auto in de hitte en vergeet ‘m uit de auto te halen. Of juist doelbewust laat ztten, omdat ik maar een uurtje weghoef. Dat ik ‘m bij het voeren van de eendjes in het water laat vallen.
Tijdens de zwangerschap had ik er al last van. De angst dat ik dat enge kaasje echt zou gaan verslinden. Terwijl ik niet eens kaas lust. En ik droomde op een nacht dat ik bevallen was en KP direct na de bevalling een week voor z’n werk wegmoest. En dat KP na een week thuiskwam en aan me vroeg hoe het met hem ging. En ik in eerste instantie geen idee had over wie hij het had, maar toen herinnerde ik me plotseling de bevalling en oeps, het kindje weer. Nooit meer aan gedacht.
Lopen er hier meer mensen met dwanggedachtes rond? Deel ze met me en ik weet precies waar en wanneer ik je moet mijden.
Gelukkig hoort er bij die ‘normale’ gedachten ook dat je heel goed weet dat ze nooit zullen gebeuren. Omdat je je al zo bewust bent van de angst dat het je gewoon nooit zal overkomen. En dat het Nathan dus ook nooit zal overkomen. Omdat ik voortdurend met de angst leef dat er iets met hem gebeurt. Maar dan in de gezonde zin van het idee. Want ik geloof niet dat ik tot nu toe een erg overspannen angstige moeder ben. En dan boezemt me soms ook wel weer angst in.
Over dat laatst is trouwens ook een aardig boek verschenen. A Nation of Wimps, een land vol watjes. Van een Amerikaanse onderzoekster die een generatie moeders van nu beschrijft die overspannen angstig zijn. Angstig, overbeschermend, durven hun kinderen niet los te laten, waardoor ze kinderen ‘kweken’ die voor alles bang zijn. En dat levert een generatie watjes op. Interessant, Netwerk had er een uitzending over. Ik geloof dat ik nog niet tot een van de twee generaties behoor. Hoewel ik niet in een vliegtuig durf. Bang voor spinnen ben. En een hele poos bang voor de tandarts ben geweest. Maar daar heeft mijn moeder weer niks mee te maken.
Over dat andere onderzoek: Ad Bergsma, psycholoog en onderzoeker aan de Erasmus Universiteit, ontdekte dat zelfhulpboeken het meest gelezen worden door mensen die ze het minst nodig hebben. Dat pleit ook weer voor me. Op psychisch in orde zijn scoor ik dus weer aardig hoog. De postnatale depressie laat op zich wachten.
Ingedeeld onder: zwangerschap | Tags: bevalling, certificaat, puffen, weeëndans, zwangerschap, zwangerschapsgym
Ik ben geslaagd! Vanaf nu mag ik mij bekwaam noemen in zwanger en fit zijn. Dat zwanger zijn is geweest en nu ben ik weer fit. Zie het certificaat. Geef toe: in het rijtje met mijn veter-, zwem- en schaatsdiploma misstaat dit getuigschriftje niet!
Hoe het begon. Vanaf januari schopte KP mij elke maandagavond van de bank waarna ik me naar het verzorgingshuis spoedde voor een avondje zwangerschapsgym. Om het fenomeen eens nader te onderzoeken. Noem het nieuwsgierigheid. En stiekem ook om te trainen. Vooral m’n lachspieren.
Ingrediënten: tien bolle buiken, tien matjes en één gymjuf. De gymjuf nam het allemaal bloedserieus. Dat is het natuurlijk ook, want geloof mij: die clubjes bestaan niet voor niks. Je traint er wel degelijk een stuk of wat spieren. Maar als je tien van die buiken op tien matjes op handen en voeten ziet ‘kwispelen’ kan ik een grijns niet onderdrukken. De gymjuf zag dat soort taferelen natuurlijk dagelijks en zag de humor er niet zo van in. Dat gaf wat wrijving.
“Concentreer je op je anus”, zei de gymjuf dan. Ik heb geen idee waar de anderen zich dan op concentreerden, maar ik kan dat niet. Niet het specifieke geval van m’n anus, maar ook niet op m’n rechterwijsvinger of m’n linkerelleboog. Geen idee hoe dat moet. Later vertelde m’n verloskundige dat het ook onzin was. Dat die bodembekkenspier één spierennetje is en dat je die alleen als geheel hoeft te trainen.
Zo kletste de gymjuf wel meer onzin. Over wat je bij borstvoeding niet mag eten. Aardbeien, druiven, koffie, cola en andere koolzuurhoudende dranken, sinaasappelsap, de lijst was eindeloos. Ze had beter kunnen vertellen wat we nog wel mochten eten. In de eerste weken vermeed ik alles, maar inmiddels heeft Nathan alles al gehad en ik merk niet of ´ie het een nu lekkerder vindt dan het ander.
Ik geloof dat ze het heel erg goed bedoelde.
KP kreeg trouwens geen certificaat. Terwijl ‘ie wel twee keer is geweest. Eigenlijk vond ‘ie het maar niks. Maar ja, er waren nu eenmaal twee partneravonden gepland en die had ik keurig in z’n agenda ingevoerd. Geen weg meer terug.
De eerste partneravond was een theorieavond. Hoe een bevalling gaat, de vrouw als lijdend voorwerp en de rol van de man in het geheel. Allemaal superinteressant hoor, maar ik voelde me verraden. Al wekenlang deed ze tijdens de lessen alsof we iets met elkaar deelden, elkaars lotgenoten waren, we zagen zelfs bij haar al een bolle buik groeien, ze was echt onze steun en toeverlaat. Maar tijdens de partneravonden had ze het ineens over ‘zij’, het zwangere gymclubjeslid in de derde persoon, die niet meer in staat is tot helder denken omdat haar lichaam haar heeft overgenomen. Waar we gewoon bij zaten. Alsof ze met die kerels aan het smoezen was over ons.
De tweede partneravond was van praktische aard. Het welbekende puffen. Eerst nog wat onwennig maar na drie kwartier stonden we gezellig de weeëndans te doen. Toen ik weeën had hebben we niet gedanst. Ik was niet in de stemming en KP houdt er niet zo van. Ik kom nog wel eens partners tegen in de Albert Heijn en dan werpen we elkaar een blik van verstandhouding toe. Alsof de partners zich willen verexcuseren voor hun gedrag tijdens die les.
Na de bevalling ging de cursus gewoon door. Om alle spieren een beetje op hun plek terug te krijgen. En om die buik wat platter te krijgen. Vooral dat laatste klonk als muzek in m´n oren. Dit deel heb ik denk ik net wat enthousiaster meegedaan dan het eerste deel. Ondanks het feit dat ik me bij bepaalde oefeningen een hond bleef voelen, maar dit keer zo eentje die tegen een boom aan staat te plassen.
En nu ben ik geslaagd. Ik kan het. Misschien kan ik zelfs nog wel een beetje beter zwanger zijn dan de rest van het clubje want ik hield het veel langer vol.
Ingedeeld onder: zwangerschap | Tags: bevalling, dokter, gereedschap, keizersnede, uniform, vader, verdoving, ziekenhuis, zwangerschap
Ziekenhuizen. Er zijn maar weinig mensen die zo’n groot vertrouwen hebben in witte uniformen als ik. En nee, ga nu niet allemaal mailtjes sturen met dat ik er dan helemaal naast zit. Ik wil graag in die waan worden gelaten. Vooral de komende dagen nog even. Ik heb wel een paar voorzorgsmaatregelen getroffen. Ik draag nu een lijstje bij me als een soort van niet-reanimeerverklaring. KP is ook geïnstrueerd. Het briefje ziet er als volgt uit:
Aan de weledelgeleerde en weledelgeboren prof. dr. ………..*,
BELANGRIJK: Ik ben hier voor een bevalling. Niks meer, niks minder.
Het verdient de voorkeur dat de bevalling via de natuurlijke weg verloopt. Maar mocht het onontkoombaar zijn dan heb ik een aantal voorwaarden waaronder u een keizersnede op mij mag toepassen:
- wilt u mij eerst verdoven en daarna spierverslappers geven? In het ziekenhuis in Heerenveen waren ze de verdoving vergeten.
- wilt u al uw gereedschap voor de ingreep tellen en wegen en dat ook weer doen voor u mij dichtritst? De bedoeling is dat het gewicht voor en na gelijkblijft. Daarmee voorkomt u dat er gereedschap achterblijft.
- zou u hetzelfde willen doen met watten en verbandjes? Dit zal wat ingewikkelder zijn aangezien het gewicht tijdens de ingreep waarschijnlijk van massa zal veranderen. Ik reken er echter op dat u daar in uw wijsheid raad mee weet. Ik zie geen reden om mij als een soort lappenpopje bij te vullen.
- ik wil niet dat er op mij wordt getekend. Ik vind het risico te groot dat een co daarmee aan de haal gaat en ik met een lichaamsdeel minder wakker word. Of dat ik juist een piemel heb gekregen. Dat laatste lijkt me minder waarschijnlijk, want ik denk dat u bij het wegnemen van m’n baarmoeder mijn zwangerschap wel zult ontdekken.
- zou u het kind direct na de bevalling een kaartje om willen doen met ‘Derks’? Het zal zich in de toekomst vanzelf wel openbaren, maar ik zou het toch vervelend vinden als we een ander meekrijgen en daar jaren later achterkomen. Die van onze bovenburen had ik echt niet willen hebben.
- mijn man is die gast met die bril, dat donkere haar en die baard van drie dagen. Voor de herkenbaarheid en deze gelegenheid heeft hij speciaal een stropdas omgedaan. (Zoals zijn vader bij zijn geboorte had.) Deze man is overigens ook de vader van het kind. Bij twijfel kunt hem altijd raadplegen.
Ik hoop dat ons kind net zo weledelgeboren zal worden als u.
Met vriendelijke groeten,
Kaatje D.
* gelieve hier uw naam invullen
Ingedeeld onder: zwangerschap | Tags: baby, geboren, griesmeelpudding, in verwachting, uitgerekend, vriendinnen, zwangerschap
Of: een anti-ode aan de moeder van Thea.
Thea is ook in verwachting. Ook haar eerste zwangerschap. Ook op 30 maart uitgerekend. En nog steeds niet bevallen. Dan ga je je echt dingen afvragen.
Thea en ik kennen elkaar van de middelbare school. Toen Thea bleef zitten in de tweede kwam ze bij mij in de klas. En om de een of andere vage reden werden we dikke vriendinnen. Vage reden omdat we volgens mij helemaal niets gemeen hadden. Thea was nogal expressief, explosief, impulsief en nogal verder ontwikkeld. Ik niet. Ik was écht veertien.
Na elkaar jaren niet te hebben gesproken, weten we via Hyves dat we momenteel erg veel dingen gemeenschappelijk hebben en zoals ik al schreef ga je je dan dingen afvragen.
Bovendien heb ik zat tijd om me dingen af te vragen.
Vannacht had ik een Eureka-moment. Ik denk namelijk dat het de griesmeelpudding van Thea´s moeder moet zijn geweest. Dat is een lang verhaal dat ik kort probeer te omschrijven.
Op een avond (1993) dat ik bij Thea at, kwam er een toetje op tafel. Waar ik me best op verheugd had. Maar het bleek een griesmeelpuddinkje en daar griezelde ik van. Maar van Thea´s moeder moest ik het opeten. Volgens Thea´s moeder kreeg je daar dikke borsten van. Maar daar griezelde ik ook van toen ik veertien was.
Het puddinkje is uiteindelijk in mijn maag beland. Met horten en stoten. En het toeval wil dat Thea net zo’n puddinkje heeft gegeten en volgens mij hield die er ook niet zo van.
En nu vraag ik me af of dat kan: een soort van erfelijke traumatische eetervaring die je doorgeeft van geslacht op geslacht tot in het zoveelste nageslacht. En dat die baby’s momenteel met de angst leven dat ze meteen een griezelpuddinkje voorgeschoteld krijgen als ze geboren zijn. Nu weet ik natuurlijk niet of dat wetenschappelijk onderzocht is of überhaupt onderzoekbaar is, maar ik geloof dat mijn moeder ook niet zo van griesmeelpuddinkjes houdt.
