Ingedeeld onder: boeken | Tags: bibliotheek, biebmiep, boek, koffie, Kruidvat, literatuur, Louis Couperus, pocket, ramsj, TomTom, zelf, zelfhulpboeken
Even een uitstapje. Mocht je deze zomer nog ruimte over hebben in de koffer, hier nog een paar tips:
1. KOPEN: De geschiedenis van de liefde – Nicole Krauss –> beste boek dat ik ooit gelezen heb. Pocket ligt voor 7,50 in de boekhandel. Dat is onbegrijpelijk voor zo’n goed boek. Ik koop elke maand een exemplaar omdat ik het telkens weer weggeef. Zo goed is het. Ik heb er momenteel weer eentje. Kom koffie halen en begin over boeken. Je loopt gegarandeerd met dit boek naar buiten.
2. KOPEN: Calamiteitenleer voor gevorderden – Marisha Pessl –> ik leende dit boek ooit bij de bibliotheek. Officieel gruw ik van bibliotheken. Het idee dat die boeken al naast, op, in en onder tig bedden hebben gelegen, gecombineerd met mijn levendige voorstellingsvermogen tart elk voorstellingsvermogen. Wat hebben die boeken al meegemaakt en wat plakt er toch altijd tussen al die pagina’s? Maar ik constateerde dat ik teveel geld uitgaf aan boeken en om te blijven lezen moest ik naar andere middelen grijpen. Dus nam ik een abonnement op de bieb en ontdekte de sprinters: nieuwe boeken die je maar een week mee mag nemen. Die kunnen nog niet zoveel meegemaakt hebben.
Ik nam dus Calamiteitenleer voor gevorderden mee. Ik denk omdat ik dacht dat het een zelfhulpboek was. Na zes dagen begon ik in het boek te lezen en op dag 7 had ik het nog niet uit. Dus ging ik heel correct naar de bieb om het te verlengen. Dacht ik. Maar dat ging niet zomaar. Ik moest het op de elektronische band inleveren, anders kreeg ik alsnog een boete. Dus vroeg ik hoe laat het dan weer op de sprintertafel zou liggen. Dat kon wel een dag duren. Dus vroeg ik of de biebmiep boven het boek speciaal voor mij van de band wilde halen. Dat wilde ze niet. Ik bood vijf euro, ze deed het nog niet. Ik bood tien euro en dat ging door tot vijftig euro. Ik bedacht te laat dat ik het voor twintig euro ook zelf kon kopen. Maar ze liet zich niet omkopen. Ik onderzocht boven waar de boeken ingenomen werden, maar dat was ontoegankelijk gebied. Ik bedacht dat ik nog een uur op een stoel kon lezen tot de bieb dicht zou gaan, maar met die biebmiep in de buurt las ik geen letter meer. Dus leverde ik het boek in…
… en rende naar Broese een deur verderop en tikte een Engelstalig exemplaar op de kop. Die heb ik die avond uitgelezen. De Utrechtse bieb mijd ik sindsdien. Dit is het op een na beste boek dat ik ooit heb gelezen. Het ligt momenteel bij De Slegte voor 8,99.
3. NIET KOPEN: Het Spel van de engel – Carlos Ruiz Zafon –> kan na zijn vorige boek alleen maar tegenvallen.
4. KOPEN DUS: De schaduw van de wind – Carlos Ruiz Zafon –> als je ‘m nog niet gelezen hebt.
5. KOPEN: Het ministerie van buitengewone zaken – Nathan Englander –> we lazen dit boeken samen en bedachten dat we Nathan wel een mooie naam vonden voor een zoon. Omdat het boek ook prima kost bleek, ging de naam mee naar de volgende ronde. Nathan was ongeveer de enige naam die op onze beide lijstjes voorkwam. Dit is Englanders eerste roman, hiervoor schreef hij een verhalenbundel, die ook wel de moeite waard is, maar in de opruiming ligt bij De Bijenkorf en andere opruimboekendozen in boekhandels. Met zo’n groene sticker omdat er 40% afgaat. Ik heb er een extra exemplaar van aangeschaft omdat ik het niet te verkroppen vind dat het boek zou kunnen blijven liggen en weer terug gaat naar het Centraal Boekhuis waar het na een paar jaar in de papierversnipperaar zal verdwijnen. Dus staan er nu twee stuks ‘Verlost van vleselijke verlangens’ in mijn kast.
6. NIET KOPEN: Verleg je grenzen met Sonja & Rik – Sonja Bakker & Rik Felderhof –> Moet ik dit uitleggen?
7. KOPEN: Hoe de soldaat de grammofoon repareert – Sasa Stanisic –> Zal inmiddels ook wel in de ramsj liggen. Maar ik heb er van genoten.
8. KOPEN: alles van Louis Couperus. Om in gedachten even te ontsnappen aan de vijf kinderen van de buren op het plekje naast je die om elf uur nog niet slapen, de verstopte toiletten, de echtelijke ruzie nadat TomTom het ook niet meer wist, de heimwee naar je eigen bed, de lauwe rosé en de rest van het campingleed. In dat soort gevallen is Louis Couperus een uitkomst. Je kunt zo af en toe z’n hele oeuvre bij Kruidvat kopen.
Nu zou je ernstig aan mijn smaak kunnen twijfelen aangezien de beste boeken die ik heb gelezen onder een tientje verkocht worden óf in de ramsj liggen. Ik breng hier tegenin dat ik een feilloos oog heb voor goede literatuur, maar dat de massa nog steeds bij de top 20 in de boekhandel blijft hangen. En al die boeken koopt waar op tv over geboomd wordt, in dagbladen over wordt geschreven of door bekende Nederlanders worden geproduceerd.
Ingedeeld onder: moederschap | Tags: angst, bevalling, boekwinkel, doperwtjes, dwanggedachten, eendjes, kat, komkommer, moeder, onderzoek, postnatale depressie, spinnen, tandarts, vliegangst, watjes, wortel, zelfhulpboeken, zwangerschap
Ik heb eens in Psychologie Magazine gelezen (mensen die zelfhulpmateriaal lezen hebben die het minst nodig blijkt uit onderzoek) dat iets van 95% van de mensheid lijdt aan dwanggedachten. En daar hoor ik ook bij. Je kent het vast wel: je hebt een hark in je handen en je hoort de kat van de buren voor de tigste keer krijsen. Plotseling flitst het door je heen: hark, kat, toeslaan. Niet dat je dat ooit zult doen, maar even ben je bang dát je het zult doen. En je legt je hark toch maar even neer.
Dwanggedachten worden ingegeven door een bepaalde angst. De meeste dwanggedachten zijn van moorddadige aard. Bijvoorbeeld als je op het perron ineens denkt ‘wat als ik die oude dame met dat hondje ineens een zetje zou geven en ze op de rails terechtkomt terwijl de trein het station binnenloopt?’ (De tranen schieten tijdens het typen al in m’n ogen.) Ik heb er vooral op stations last van. Of in de metro: wat als ik mijn hoofd even door het raampje steek? Volgens Dirk Hermans, een onderzoeker van de Katholieke Uni in Leuven, zijn die gedachten heel normaal en zeggen ze niets over je persoon of potentieel gedrag. Pas als je je tegen dwanggedachten verzet, kunnen ze lastig worden. Dan wordt het namelijk een obsessie en dat is niet normaal meer.
Fantastisch, zulke onderzoekers. Enorm geruststellend. Dat wil zeggen: geruststellend dat het dus niets ernstigs is. Minder geruststellend is dat er misschien wel andere mensen ook met zo’n dwanggedachte op het station staan, en die zijn misschien minder gedisciplineerd dan ik.
Enniewee, hoe kom ik hier op? Omdat ik van die nare gedachtes heb over Nathan. Als ik Nathan in de creche van de kerk achterlaat ben ik tijdens de kerkdienst alleen maar bezig met de gedachte dat ik ‘m zal vergeten en dat ik thuis bij het koffiedrinken ineens bedenk dat ‘ie nog in de kerk is. (Ik hoop trouwens dat KP het dan al eerder ontdekt heeft, maar die is ook onderdeel van de gedachte.) Of dat ik na m’n werk direct doorrij naar huis in plaats van naar Zus. Dat ik ‘m doperwtjes zal voeren. Een komkommer. Wortels. En dat ik blijf aandringen. Dat ik bovenaan een trap sta en zeker weet dat ik hem zal laten vallen. Dat ik even boodschapjes ga doen terwijl ‘ie in z’n bed ligt en ik per ongeluk een paar uren in een boekwinkel blijf hangen. En dan heeft nu.nl nog voldoende goed materiaal beschikbaar om mijn gedachten te voeden. Ik parkeer mijn auto in de hitte en vergeet ‘m uit de auto te halen. Of juist doelbewust laat ztten, omdat ik maar een uurtje weghoef. Dat ik ‘m bij het voeren van de eendjes in het water laat vallen.
Tijdens de zwangerschap had ik er al last van. De angst dat ik dat enge kaasje echt zou gaan verslinden. Terwijl ik niet eens kaas lust. En ik droomde op een nacht dat ik bevallen was en KP direct na de bevalling een week voor z’n werk wegmoest. En dat KP na een week thuiskwam en aan me vroeg hoe het met hem ging. En ik in eerste instantie geen idee had over wie hij het had, maar toen herinnerde ik me plotseling de bevalling en oeps, het kindje weer. Nooit meer aan gedacht.
Lopen er hier meer mensen met dwanggedachtes rond? Deel ze met me en ik weet precies waar en wanneer ik je moet mijden.
Gelukkig hoort er bij die ‘normale’ gedachten ook dat je heel goed weet dat ze nooit zullen gebeuren. Omdat je je al zo bewust bent van de angst dat het je gewoon nooit zal overkomen. En dat het Nathan dus ook nooit zal overkomen. Omdat ik voortdurend met de angst leef dat er iets met hem gebeurt. Maar dan in de gezonde zin van het idee. Want ik geloof niet dat ik tot nu toe een erg overspannen angstige moeder ben. En dan boezemt me soms ook wel weer angst in.
Over dat laatst is trouwens ook een aardig boek verschenen. A Nation of Wimps, een land vol watjes. Van een Amerikaanse onderzoekster die een generatie moeders van nu beschrijft die overspannen angstig zijn. Angstig, overbeschermend, durven hun kinderen niet los te laten, waardoor ze kinderen ‘kweken’ die voor alles bang zijn. En dat levert een generatie watjes op. Interessant, Netwerk had er een uitzending over. Ik geloof dat ik nog niet tot een van de twee generaties behoor. Hoewel ik niet in een vliegtuig durf. Bang voor spinnen ben. En een hele poos bang voor de tandarts ben geweest. Maar daar heeft mijn moeder weer niks mee te maken.
Over dat andere onderzoek: Ad Bergsma, psycholoog en onderzoeker aan de Erasmus Universiteit, ontdekte dat zelfhulpboeken het meest gelezen worden door mensen die ze het minst nodig hebben. Dat pleit ook weer voor me. Op psychisch in orde zijn scoor ik dus weer aardig hoog. De postnatale depressie laat op zich wachten.
