Ingedeeld onder: taaltaaltaal, tekstjuweel | Tags: pleonasme, tautologie, tekstjuweel, werkende moeder
Ik bedacht me net dat werkende moeder een draak van een uitdrukking is. Specifieker hebben we hier te maken met een duidelijk geval van een pleonasme! Jaa, zo’n dubbeluitdrukking waarbij het ene woord iets uitdrukt wat al in het andere woord besloten zit. Want moeder impliceert natuurlijk al dat ze werkt. Dat roept, lieve lezers, twee dingen op:
EEN. Oja, een pleonasme, dat was toch die van witte sneeuw en rood bloed. Maar wat is een tautologie ook al weer?
EN TWEE. Hmmm, zou dat ook gelden voor werkende vader of zit dat net even anders?
Daar kun je vast de rest van deze werkdag nog even zoet mee zijn. Succes met de laatste werkende uurtjes, ik ga ook weer eens aan de slag.
Ingedeeld onder: kinderdagverblijf, kinderen, werkende moeder | Tags: kinderdagverblijf, werkende moeder
Post uit het postvakje gehaald. Nathan heeft een plekje op het dagverblijf. Voor twee dagen per week. Hartstikke blij mee, want Nathan gaat dat vast heel leuk vinden. En bovendien ga ik die twee dagen ook heel leuk vinden. Zij het dat ik er dan nog een paar klanten bij moet vinden waar ik twee dagen efficient voor aan de bak kan. Of dat ik toch nog die baan voor drie dagen buiten de deur vind. However moest ik wel even slikken toen ik de volgende zinnen las:
Dag 1 Kennismakingsgesprek en even op de groep
Dag 2 Kind blijft een dagdeel (zonder ouder) op de groep
Dag 3 Kind blijft een korte dag op de groep
Dag 4 Kind is alleen op de groep
Slik. Die laatste tekst. In z’n uppie. De tranen sprongen in m’n ogen. Op 6 juli is het zover. Dat wordt een tough day. Maar vanaf 7 juli hieperdepiephoera ga ik het er flink van nemen. In m’n uppie.
Ingedeeld onder: werkende moeder | Tags: carriere, fulltime, hogeschool, kinderdagverblijf, mannen, oppas, overheid, parttime, stress, taboe, vergrijzing, werkende moeder
Vandaag zit ik in een soort van dip. Want vandaag heb ik ervaren wat het met je doet als je een kind hebt en een leuke baan wilt. Ik solliciteerde naar een heel erg leuke functie als docent bij een hogeschool. Ik werd zelfs gevraagd om te solliciteren. Ik mocht op gesprek komen. En ze vonden me echt heel erg leuk. En geschikt. En ideaal. En dat ben ik natuurlijk ook allemaal. Maar wat ik ook ben: niet volledig beschikbaar. Dus viel ik af. Ik viel zo diep dat ik nu in een soort van dip zit.
Ingedeeld onder: Zonder categorie, beestjes, kinderen, oppas, ouderschap, werkende moeder | Tags: fopspeen, gezondheid, papadag, risico-analyse, speelgoed, toiletblokje, veiligheid, verlof, werkende moeder, ziektekiemen
Volgende week is het al zover, dan is mijn verlof voorbij. Ik ga dan drie dagen werken. KP heeft één papadag en de andere twee dagen past Zus op. Maar o wee, is het daar wel veilig in huis? Vandaag begon ik aan een risico-analyse en help, ik durf niet meer.
Ik begon om een uur of drie met inventariseren. De lijst is eindeloos en hoe langer ik er mee bezig ben, hoe angstiger ik word. Nathan zou verstrikt kunnen raken in een koordje van de raamdecoratie. Hij zou een toiletblokje kunnen eten. Hij zou met een touwtje van zijn capuchon bovenaan de glijbaan kunnen blijven hangen. Hij zou kunnen snuffelen aan een afvalbakje in de badkamer. Hij zou in de wasmachine of de droger kunnen klimmen. Hij kan een plastic zak over z’n hoofd trekken. Nu misschien nog niet, maar eens is de eerste keer en dat kan net bij Zus zijn.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gezondheidsrisico’s. Ziektekiemen, ze zijn overal. Aan de ongewassen handen van Zus, aan de vieze neus van Nicht of via het aanhoesten van Neef. En maximale blootstelling als Zus de zakdoek of het washandje voor Nicht nog eens bij Nathan gebruikt. Verder zou Nicht of Neef Nathans speelgoed mee kunnen nemen naar de wc en daarna weer aan Nathan kunnen geven. Handen wassen na het plassen moet er nog weer even ingeramd worden bij Familie. Nathan zou per ongeluk aan een wildvreemde fopspeen kunnen sabbelen. Sterker nog, de ring zou los kunnen raken waardoor ‘ie de rest van de speen doorslikt.
En dan moeten de traptreden nog tussen de 8,9 en 23 cm hoog zijn. Zus heeft zojuist een meting gedaan waarna ik de trap officieel heb goedgekeurd.
Het mag een wonder heten dat Zus al vijf kinderen van boven de drie heeft rondlopen. EN dat Nathan al bijna 12 weken is terwijl ik die lijst nu pas onder ogen krijg. Met Zus al vast wat afspraken gemaakt. Geen kleding met touwtjes, biologisch afbreekbare blokjes voor in de wc-pot, geen afvalemmertjes in toilet of badkamer, geen speelgoed mee naar het toilet, handen wassen na het plassen, ramen en deuren op alle verdiepingen sluiten, zakdoeken voorzien van naamlabel, idem dito voor spuugdoeken en slabbetjes, bij ziekte van wie-dan-ook-maar de zieke in kwestie in quarantaine leggen en Nathan een verdieping lager plaatsen. Geen wildvreemde spenen in huis. Opnieuw een schier onuitputtelijke lijst.
Brrrrrrr, ik vind het supereng. Maar ik geloof dat ik hier thuis ook nog het een en ander te doen heb.
