Ingedeeld onder: kinderen, opvoeden | Tags: cadeautjes, feestje, honden, huisdieren, kinderen, verjaardag, vingerverf
Vingerverf van kindje A, een badeendje van kindje B, een proefverpakking Bambix, koekjes, fruitzakjes…. Op Bambi ligt elke twee weken weer een of ander frummelding in Nathans postvak. Van jarige kindertjes en creatieve moedertjes. We vliegen van feestje naar feestje, want Nathan is een graag geziene gast. Zolang ‘ie maar een cadeautje meebrengt.
Met die feestjes gaat voor mij een wereld open. Vorige week waren we te gast in een huiskamer waarvan de vloer bezaaid lag met speelgoed. Met elke gast die binnenkwam werd er weer iets aan de vloerbedekking toegevoegd, een papiertje en een speelgoedding. Het huis werd op dat moment bestierd door allemaal vier- en vijfjarige jongetjes en op de bank zaten wat ervaren moeders met iets jonger kroost. Er werd (gezellig?) gebabbeld, maar ik had geen idee wat er gezegd werd. De herrie die uit al die kleine keeltjes kwam overstemde het meeste en ik wist niet waar ik kijken of luisteren moest. De moeders daarentegen, waar ik me zelf voor het gemak niet toe rekende, bewogen hun monden onverstoorbaar door alsof er een achtergrondmuziekje was opgezet. Ik knikte als de andere moeders knikten en ik schudde mijn hoofd met de meute mee. De apenheul is tijdens voedertijd rustgevender dan dit soort menselijke safariparken. Is dit de toekomst?
Ooit had ik een collega, een kereltje van begin twintig, die net twee maanden vader was. Het kereltje deed vervolgens alsof ‘ie dertig jaar ouder en veertig jaar meer levenservaring had dan ik. Op een dag verklaarde hij met stalen gezicht dat het goed voor mij zou zijn om een hond te nemen, want daarmee kon ik me goed voorbereiden op het ouderschap. Een hond, zo vertelde het kereltje, leert je verantwoordelijkheid te nemen. De logica die daar dan achter stak was als volgt: kun je een hond in leven houden, dan kun je het vervolgens met een kind gaan proberen. Wat mij dagelijks uitspraken ontlokte in de trant van “Redt Elise het vandaag de hele dag op een bakje water?”, “Wie laat Elise tussen de middag uit?” en “Nemen jullie Elise mee op vakantie of gaat ze naar een pension?”. Hartstikke flauw natuurlijk, maar de vergelijking slaat echt nergens op.
Een groot verschil zit ‘m al in de formulering. Honden, katten, goudvissen, cavia’s, konijnen en duiven houd je. Dat is een subtiel verschil met kinderen, die houd je niet, maar die heb je. Hoe erg je ook geneigd bent om te vertellen dat je ze houdt, het is onfatsoenlijk, absurd en not done om dat hardop uit te spreken. Verder levert één hond echt onvoldoende studiemateriaal op voor een adequate voorbereiding op een kind. Om je echt goed te kunnen voorbereiden heb je er minstens vijf nodig die alle vijf onzindelijk zijn, aan je meubels vreten, stapels papieren die je net geordend hebt door de kamer verspreiden, je pas gevouwen was uitschudden, hun voer door de kamer slepen, aan je bank smeren en half vergaan in kleine hoekjes stoppen.
Ik hoop dat Nathan morgen iets beter gemutst uit z´n bed komt dan vandaag. O man, weer zo´n dag als vandaag ga ik niet trekken. Kan ik ´m nog inruilen?
Ingedeeld onder: moederschap | Tags: 1 jaar, appelstroop, boeken, chaos, McDonalds, rompslomp, roze wolk, verjaardag, zwangerschap
Door alle verhuisperikelen en het ontbreken van een goeie internetverbinding heb ik hier nog geen verslag uitgebracht van de happening van dit jaar: de eerste verjaardag van Nathan. Maar omdat dat eigenlijk aan Nathan voorbij ging was een andere happening die dag veel belangrijker: 1 jaar mama Dee. Want Nathans verjaardag zat vooral tussen mijn oren.
Nathans verjaardag verliep net als andere dagen. Hij brulde ons wakker, hij mocht bij ons in bed komen liggen, KP pakte een koffer in want hij bleef een nachtje weg en vertrok om half tien naar z’n werk. Geen cadeautjes en geen ontbijtje op bed. Want wat geef je een kind dat 1 jaar wordt? Dat wisten we niet en tot op de dag van vandaag heeft hij nog geen cadeautje gehad. Behalve dan een boek, want Nathan krijgt op drie momenten in het jaar een boek: met zijn verjaardag, met de kinderboekenweek en met Sinterklaas. We hebben eens mensen gekend die zo’n hekel aan McDonalds hadden dat ze hun kinderen eens per jaar de stad in namen waar ze dan allemaal een cadeau en een boek mochten uitzoeken. Dat was hun McDonaldsmoment. Dat vonden wij een fantastisch idee en namen ons voor om dat voorbeeld te volgen als we ooit kinderen zouden krijgen. Maar af en toe hebben we zelf best zin in een McMenu dus vooralsnog komt het er nog niet van. En gezien het tempo waarin Nathan leest is ‘ ie ook nog niet echt aan een vierde boekmoment toe.
Om 7 uur dacht ik: een jaar geleden zaten we nu in het ziekenhuis, om 8 uur dacht ik: een jaar geleden werd nu het infuus bij me ingebracht, om 9 uur dacht ik: een jaar geleden dacht ik “over 12 uren zitten we er vast anders bij” , om 10 uur dacht ik: een jaar geleden vond ik de weeen nog best vol te houden, om 11 uur dacht ik: zo suf, Nathan ligt op z’n verjaardag gewoon te slapen, om 12 uur dacht ik: laat ik maar wat slingers op gaan hangen, om 13 uur dacht ik aan al die appelstroop die aan de kinderstoel en de tafel zat, om 14 uur dacht ik aan die dame die een jaar geleden over de ruggenprik kwam zeuren en die ik resoluut de deur wees, om 15 uur dacht ik: een jaar geleden smeekte ik om een ruggenprik en om 15.22 stak ik een kaarsje op een cakeje aan en filmde ik Nathan die een cakeje oppeuzelde. En dacht ik aan alle kruimels op de grond en dat KP daar vanavond niet met de stofzuiger langs zou gaan omdat hij een nachtje buiten de deur sliep.
Toen Nathan z’n cakeje ophad hebben we een poosje met een ballon gespeeld en als avondeten kreeg ‘ ie iets met bruine bonen, omdat ik weet dat ‘ ie dat erg lekker vindt. Daarna tandenpoetsen en naar bed. Einde verjaardag. Op zaterdag kwam de visite: familie en vriendjes om mee te spelen en de rest van het weekend kwamen er ook dagelijks nog mensen binnendruppelen. Nathan was erg jarig geweest en als zijn moeder kon ik dit jubileum met een goed gevoel afsluiten. En de balans opmaken van een jaar moeder zijn.
Tijdens m’n zwangerschap ontdekte ik dat er geen enkel boek over zwangeren bestond dat ik leuk vond. Alles was enorm overdreven, rozewolkerig of angstaanpraterig en ik las zo’n boek omdat ik ingewikkelde vragen had die geen enkel boek heeft kunnen beantwoorden. En ik nam me dus voor om daar zelf maar eens een boek over te gaan schrijven. Maar dat plan heeft het nog steeds niet gehaald. Maar nu ik na een jaar de balans op kan maken van een jaartje moeder zijn is dat misshien ook wel niet zo geschikt. Omdat niemand echt behoefte heeft aan mijn roze wolk verhaal waarin alles eigenlijk een makkie is gebleken. Want Nathans eerste jaar was een makkie. KP en ik kunnen over ‘m blijven praten en we vragen elkaar wel eens iets in de trant van: vind je dat ik teveel over Nathan praat, maar eigenlijk vinden we nooit dat we teveel over ‘m praten. Het heeft ons leven natuurlijk wel anders gemaakt, maar het heeft het nooit lastiger gemaakt. We hebben ons nog nooit afgevraagd waar we aan begonnen zijn, want er is niets wat tegen hem opweegt. Het is meer een organisatorische rompslomp en voor mensen zoals wij, die van een beetje chaos houden, is dat best overkomelijk.
Zaterdag liepen we in Utrecht een winkel in en een medewerkster kwam Nathan bewonderen. Ze vond ‘ m echt goed gelukt, met z’n mooie blauwe ogen en z’n blonde haar. Ze vond ‘m erg mooi en dat vertelde ze op een aantal manieren. Ze was van het type waarvan ik het leuk vind dat die zoiets vindt. En waarvan ik sneller aanneem dat het ook echt zo is. Ik groeide in m’n trots en KP leek ook een paar centimeter langer. Goed gelukt, het klinkt natuurlijk voor geen meter, maar ik kan haar ook geen ongelijk geven. We hebben er zelf totaal geen invloed op gehad, maar ik kan het wel beamen: inderdaad, Nathan is goed gelukt. In alle opzichten.
