Ingedeeld onder: Mexicaanse griep, kinderdagverblijf, ouderschap | Tags: advocaat, Bambi, Dick Bruna, kinderdagverblijf, Mexicaanse griep, Nijntje, sinterklaas, superbewustzijn, trapauto, trauma
Enerverende avond achter de rug. Bambi had een ouderavond belegd. Het eerste deel van de avond stond er een film op het programma. De film van ons aller kinderen. Het tweede deel van de avond zou er worden geknutseld aan een sinterklaasverrassing voor ons aller kinderen. KP had zich dus al snel ‘ opgeofferd’ om een ander iets in onze agenda bij te wonen. En bij knutselen in groepsverband krijg ik ook bultjes, maar ik was ook zo nieuwsgierig naar een filmverslag van een dagje Bambi dat het knutselen te doen zou moeten zijn.
De leidsters hadden hun stinkende best gedaan om alle kinderen op film vast te leggen en dat was ook in de nieuwsbrieven aangekondigd. Geen wonder dus dat de ouders massaal waren toegestroomd en we met misschien wel tachtig ouders naar een film zaten te kijken waarin in 40 minuten verslag werd gedaan van een dag op Bambi. De meeste ouders zaten misschien wel tevergeefs te zoeken naar een glimp van hun kind, maar ik was al snel getuige van een ongeval tussen een trapauto en mijn zoon. De verdachte zat in de trapauto, hij minderde geen vaart terwijl tijd en afstand dat wel mogelijk maakten. Nadat mijn zoon tegen de grond was geslagen werd de scene kort onderbroken. Waarschijnlijk was de huilbui eruit geknipt, want de scene vervolgde zich terwijl de maniak nog vrij rondscheurde en Nathan al weer vrolijk met een speelgoedje op een ander kind intimmerde.
In deel 2 van de avond werden we aan tafels geplaatst om linnen tasjes te voorzien van een zelfgemaakte illustratie. Daar zit je dan: met allerlei volwassen mensen te tekenen en te kleuren met de stiftjes die die middag nog door de peutertjes aan gort zijn gekleurd. En echt, ik hoorde deze volwassen mensen dingen zeggen als “Mag ik van jou de blauw?” en “Is er ook geel?”. Echt, ik kleur liever drie nijntjes alle drie knalrood met het risico dat mijn tekening nog het meest lijkt op een rode vlek, dan dat ik een andere kleur vraag. Ik bezit een iets wat KP beschrijft als een superbewustzijn en ik denk dat het klopt. Ik treed in dit soort situaties uit mijn lichaam en blijf er dan een poosje boven hangen. Mijn hele wezen brulde vanavond om mijn lichaam daar te laten verdwijnen en dat was het enige waar ik nog aan kon denken. Al wachtend op inspiratie die zich al snel openbaarde in de vorm van een over te trekken kleurplaat van Nijntje. Maar met zo´n superbewustzijn maak maak je het jezelf alleen nog maar lastiger, want terwijl iedereen gezellig keuvelt over elkaars kunstwerkjes word je een steeds vreemdere eend in de bijt. Dus gooide ik de Mexicaanse griep er maar in en probeerde subtiel te achterhalen wie de ouders van de jonge bestuurder waren. Dat leidde tenminste even af van gesprekken over welke kleur rood het het beste deed. Met dank aan Dick Bruna heb ik de avond uitgezeten. De man zou eens moeten weten hoeveel copyrights er vanavond weer werden geschonden. Zijn advocaat kan er een dag aan werken.
Was dit Amerika geweest dan was ik nu in een totaal ander soort mood. Dan was ik de rest van de avond écht op missie gegaan naar de ouders van de verdachte die mijn zoon aanreed. Wat heeft deze ervaring bijgedragen aan Nathans ontwikkeling? Hij heeft een enorme hekel aan zijn autozitje, maar nu wordt mij duidelijk waar deze aversie vandaan komt. Misschien durft hij niet eens meer in de buurt van trapauto’s te komen, laat staan er in te zitten. Op zijn achttiende waarschijnlijk geen behoefte aan rijlessen, altijd met het ov. En dat alles vanwege de onopgevoedheid van een dreumes en de onoplettendheid van een leidster… Hoeveel zou je daar in de VS voor kunnen vangen?
Aan het eind van deel 2 werden de tasjes door de leidsters ingenomen en we zien ze zo rond 5 december wel weer via onze kinderen terug. Ik heb mijn handtekening er maar niet onder gezet. Misschien durf ik mijn creatie nog op beeld vast te leggen en hier te publiceren. Maar misschien is het ook goed om Nathan een tweede trauma te besparen door het verhaal achter de artiest achter het linnen tasje de doofpot in te doen.
Ten slotte: hulde aan alle kinderdagverblijfleidsters van Nederland. Wat een enthousiasme, geduld, betrokkenheid, creativiteit etc. gooien jullie in je werk. Dankzij jullie kunnen duizenden en duizenden ouders dagelijks in een bureaustoel achter een pc schuiven en hun werk doen. En daar moeten jullie waarschijnlijk weer niet aan denken.
Ingedeeld onder: angst | Tags: badjuf, badmeester, badpak, buurman, dikke Piet, kuikens, pizza, pony, schoonouders, trauma, vlaai, zwembad, zwembadpas, zwemles, zwempak
Toen ik een jaar of zeven was, stuurden mijn ouders mij op zwemles. Dan hees ik mij in de woonkamer al in een zwempak, waarschijnlijk omdat ik niet in mijn blote kont in de kleedruimte durfde. Het komt nu nog voor dat ik ontzettend zenuwachtig ben voor het een of ander en dan ineens dat zwempakje weer voel.
Ik begon in bad 2 en ik heb geen idee waarom. Ik was de enige die in bad 2 mocht beginnen, de rest dreef nog wat rond in bad 1. Ik kan me niet voorstellen dat ik besmettelijk, irritant, afleidend of te lawaaierig was voor de rest van het dobberende kroost. Of dat het gezelliger was met mij een paar meter verderop. Misschien had ik te lange benen waardoor bad 1 ergonomisch niet verantwoord was of stonk ik. In elk geval zag ik er niks positiefs in.
Toen de sukkels uit bad 1 eindelijk naar bad 2 mochten, mocht ik blokjes draaien in bad 2. Ik was weer een stapje verder, maar echt leuk vond ik het niet. En toen zij blokjes gingen draaien, mochten mijn kurkjes af. Daarna ging ik al snel naar bad 3 waar de andere kuikens zich rap achter mij voegden. En moest ik als eerste van de startblokken. Door mijn knikkende knietjes lag ik er eerder in dan de bedoeling was. Doodeng.
De badjuf was van het mannelijke type, waarvan ik direct begreep dat ze op vrouwen viel. Ik voelde dat toen intuitief aan, zij was een huwelijk verder toen ze het pas ontdekte. Treurige gevolgen die ik tijdens mijn zwemlessen had kunnen voorkomen. Maar dat is achteraf gepraat. Want als zevenjarige praatte je daar in die tijd niet zo gemakkelijk over.
Na bad 3 werd de juf een badmeester. Niet letterlijk natuurlijk. De nieuwe meester woonde zes huizen bij ons vandaan en zijn vrouw knipte mijn pony af en toe bij. Wat op zich al een traumatische gebeurtenis was, met nog ergere gevolgen. Meester Henk stond ons op te wachten bij het diepe. Daar waren we een week van tevoren al op voorbereid en ik denk dat ik al een natte kring in mijn badpak had voor ik het zwembad gezien had. En bij het diepe gebeurde het. (Spannend he?) Meester Henk pakte mij bij mijn lurven en knikkerde mij het diepe in. En roemde mij als een groot voorbeeld van durf en moed, alles was geoorloofd om die andere kuikens ook het diepe in te krijgen. En terwijl ik tegen m’n tranen vocht, waggelde de rest van de groep in zwembadpas terug naar bad 3. Ik was weer een stap verder gebleken.
Uiteindelijk kwam ik zo toch aan mijn zwemdiploma, besloot ik dat diploma B echt niet nodig was en koesterde ik tot mijn veertiende een diepe wrok jegens mijn buurman alias de badmeester van het diepe. Inderdaad, tot mijn veertiende. Want toen ontdekte ik een bizar leuk geintje: pizza’s laten bezorgen bij andere mensen. Zo had ik een klasgenootje die we (met een vriendinnetje) regelmatig van pizza’s voorzagen, maar achteraf bleek dat toch niet zo geslaagd. Want de pizza’s werden vrijwel altijd afgenomen, omdat het toch wel handig uitkwam om zelf niet te hoeven koken. De pizzeria begon mij echter te herkennen, en ik zocht mijn toevlucht in de vlaaien. Dus kwam er op een dag een stapel vlaaien bij de badmeester aan. Ik had het alleen niet zo geweldig goed aangepakt, want ik had ze die dag persoonlijk in de winkel besteld. Met mijn signalement was de badmeester er gauw achter dat ik er achter had gezeten. Maar daar heb ik nooit meer iets over gehoord, ik hoorde het via de moeder van een vriendinnetje. Ik denk dat de badmeester nooit geweten heeft dat ik nog met zwembadwrok rondliep, maar daarmee bevrijdde ik mezelf mooi uit mijn trauma.
Ik dacht dat ik het slecht getroffen had met mijn badmeester, maar de actualiteit wijst uit dat het nog veel erger kan. Maar wat wij wel hadden was een heel erg kolossale ‘dikke Piet’, de brugwachter, die elke woensdagmiddag en zaterdag als een menselijke rots in het zwembad kinderen over zich heen liet klimmen en van zich afgooide. Dat vond ik toen ik zeven was intuitief ook een vreemd fenomeen. Ik keek er op een afstandje naar, maar moest er niks van hebben. Laatst hadden we het nog weer eens over hem, want KP kon zich dikke Piet ook herinneren. Maar volgens mijn schoonouders zat er verder niks achter. Ik hoop het maar.
