Ingedeeld onder: Mexicaanse griep, kinderdagverblijf, ouderschap | Tags: advocaat, Bambi, Dick Bruna, kinderdagverblijf, Mexicaanse griep, Nijntje, sinterklaas, superbewustzijn, trapauto, trauma
Enerverende avond achter de rug. Bambi had een ouderavond belegd. Het eerste deel van de avond stond er een film op het programma. De film van ons aller kinderen. Het tweede deel van de avond zou er worden geknutseld aan een sinterklaasverrassing voor ons aller kinderen. KP had zich dus al snel ‘ opgeofferd’ om een ander iets in onze agenda bij te wonen. En bij knutselen in groepsverband krijg ik ook bultjes, maar ik was ook zo nieuwsgierig naar een filmverslag van een dagje Bambi dat het knutselen te doen zou moeten zijn.
De leidsters hadden hun stinkende best gedaan om alle kinderen op film vast te leggen en dat was ook in de nieuwsbrieven aangekondigd. Geen wonder dus dat de ouders massaal waren toegestroomd en we met misschien wel tachtig ouders naar een film zaten te kijken waarin in 40 minuten verslag werd gedaan van een dag op Bambi. De meeste ouders zaten misschien wel tevergeefs te zoeken naar een glimp van hun kind, maar ik was al snel getuige van een ongeval tussen een trapauto en mijn zoon. De verdachte zat in de trapauto, hij minderde geen vaart terwijl tijd en afstand dat wel mogelijk maakten. Nadat mijn zoon tegen de grond was geslagen werd de scene kort onderbroken. Waarschijnlijk was de huilbui eruit geknipt, want de scene vervolgde zich terwijl de maniak nog vrij rondscheurde en Nathan al weer vrolijk met een speelgoedje op een ander kind intimmerde.
In deel 2 van de avond werden we aan tafels geplaatst om linnen tasjes te voorzien van een zelfgemaakte illustratie. Daar zit je dan: met allerlei volwassen mensen te tekenen en te kleuren met de stiftjes die die middag nog door de peutertjes aan gort zijn gekleurd. En echt, ik hoorde deze volwassen mensen dingen zeggen als “Mag ik van jou de blauw?” en “Is er ook geel?”. Echt, ik kleur liever drie nijntjes alle drie knalrood met het risico dat mijn tekening nog het meest lijkt op een rode vlek, dan dat ik een andere kleur vraag. Ik bezit een iets wat KP beschrijft als een superbewustzijn en ik denk dat het klopt. Ik treed in dit soort situaties uit mijn lichaam en blijf er dan een poosje boven hangen. Mijn hele wezen brulde vanavond om mijn lichaam daar te laten verdwijnen en dat was het enige waar ik nog aan kon denken. Al wachtend op inspiratie die zich al snel openbaarde in de vorm van een over te trekken kleurplaat van Nijntje. Maar met zo´n superbewustzijn maak maak je het jezelf alleen nog maar lastiger, want terwijl iedereen gezellig keuvelt over elkaars kunstwerkjes word je een steeds vreemdere eend in de bijt. Dus gooide ik de Mexicaanse griep er maar in en probeerde subtiel te achterhalen wie de ouders van de jonge bestuurder waren. Dat leidde tenminste even af van gesprekken over welke kleur rood het het beste deed. Met dank aan Dick Bruna heb ik de avond uitgezeten. De man zou eens moeten weten hoeveel copyrights er vanavond weer werden geschonden. Zijn advocaat kan er een dag aan werken.
Was dit Amerika geweest dan was ik nu in een totaal ander soort mood. Dan was ik de rest van de avond écht op missie gegaan naar de ouders van de verdachte die mijn zoon aanreed. Wat heeft deze ervaring bijgedragen aan Nathans ontwikkeling? Hij heeft een enorme hekel aan zijn autozitje, maar nu wordt mij duidelijk waar deze aversie vandaan komt. Misschien durft hij niet eens meer in de buurt van trapauto’s te komen, laat staan er in te zitten. Op zijn achttiende waarschijnlijk geen behoefte aan rijlessen, altijd met het ov. En dat alles vanwege de onopgevoedheid van een dreumes en de onoplettendheid van een leidster… Hoeveel zou je daar in de VS voor kunnen vangen?
Aan het eind van deel 2 werden de tasjes door de leidsters ingenomen en we zien ze zo rond 5 december wel weer via onze kinderen terug. Ik heb mijn handtekening er maar niet onder gezet. Misschien durf ik mijn creatie nog op beeld vast te leggen en hier te publiceren. Maar misschien is het ook goed om Nathan een tweede trauma te besparen door het verhaal achter de artiest achter het linnen tasje de doofpot in te doen.
Ten slotte: hulde aan alle kinderdagverblijfleidsters van Nederland. Wat een enthousiasme, geduld, betrokkenheid, creativiteit etc. gooien jullie in je werk. Dankzij jullie kunnen duizenden en duizenden ouders dagelijks in een bureaustoel achter een pc schuiven en hun werk doen. En daar moeten jullie waarschijnlijk weer niet aan denken.
Ingedeeld onder: De krant van vandaag, goede doelen | Tags: begrafenis, Equal Education, geboorte, goede doelen, HEMA, huwelijk, imago, kraamcadeau, sinterklaas, verlanglijst
Vandaag onderaan een rouwadvertentie: “In plaats van bloemen wordt een gift aan De Wilde Ganzen giro 40.000 op prijs gesteld.” Is dat een geval van over je eigen graf regeren, over iemand anders graf regeren of gewoon een slaatje slaan uit een sterfgeval? O, ik interpreteer het verkeerd, het is natuurlijk hartstikke nobel van die mensen dat ze De Wilde Ganzen willen steunen. Via de dood van hun moeder weliswaar, maar toch.
Bij huwelijken verdraag ik het al niet. Zo’n envelopje op de kaart waarmee het bruidspaar wil zeggen dat je niet met allemaal rommel hoeft aan te komen, want daar stellen ze geen prijs op. Ze kopen hun spullen liever zelf, dan weten ze zeker dat het naar hun smaak is. Maar met zo’n envelop in handen doe ik niets anders dan betalen voor die twee glazen bitterlemon en die twee bitterballen die ik consumeer. Inclusief een flinke fooi. Je zult mijn boekenbonnen, dinerbonnen, theaterbonnen of zorgvuldig uitgezochte cadeaus moeten slikken.
Met geboortekaartjes idem dito. Daar staan tegenwoordig ook al envelopjes op. Kersverse ouders die via een omweg aangeven dat ze liever zelf de jurkjes voor hun kinderen uitzoeken. Je zult toch eens opgescheept worden met zo’n vodje van de HEMA wat je smaak niet is. Nee, da’s treurig, terwijl kraamvisite zo’n vrolijke happening kan zijn.
Dan heb je nog verjaardagen van twintigers en dertigers waar je voor uitgenodigd wordt, en waar dan ook meteen een verlanglijst als attachment is toegevoegd. En als je dan uit nieuwsgierigheid de moeite neemt om er een blik op te werpen dan ontdek je tot je verbijstering dat het goedkoopste cadeau drie keer boven je budget ligt. Wat moet je dan? Voor je het weet help je een jarenlange vriendschap naar de knoppen.
En nu dit weer. Geldklopperij bij begrafenissen. Wat is er mis met ‘Geen bloemen’? Waarom zo’n enorme drang om jezelf als filantroop te profileren door zelfs bij de begrafenis van een familielid te vragen om geld te storten voor een of ander goed doel? Waarom moet een begrafenis nou ook weer geld kosten? Kun je tegenwoordig niet eens meer gratis afscheid van iemand nemen? Of een plak droge cake wegwerken zonder het schaamtegevoel dat je eigenlijk nog geld had moeten overmaken? Wat als je zelf een dringende behoefte hebt om de laatste eer te bewijzen door het graf een beetje op te vrolijken met een gezellig bosje rozen. Vergeet het maar.
What´s next? “Mochten er mannen zijn die mij in het geheim aanbidden dan verzoek ik hem / hen om met Valentijnsdag geld te geven aan Stichting CliniKlaas.” Of deze kan ook erg bruikbaar zijn: “Als jullie morgen komen borrelen, neem dan niet uit gezelligheid een flesje wijn mee, maar maak wat geld over aan een arme wijnboer in Ecuador.” Voor kinderen is dit een geschikte versie: “Papa en mama, ik geloof niet meer in Sinterklaas, maar als jullie toch iets in m’n schoen willen stoppen, dan graag een jaar schoolboeken voor een leeftijdgenootje in India.” En geheel kosteloos deze variant aangezien dit dilemma zich ook al weer bijna aandient: “Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar. Mocht je mij hetzelfde toewensen doe dat dan door financieel aan de achtergestelde herten in het westen van Finland te denken. Ze worden door edelherten als een minderheid behandeld en hebben het vooral rond kerst erg zwaar.”
Blijkbaar zijn er mensen die denken dat je (kraam)cadeaus, bloemen, flessen wijn, dozen bonbons en knuffels meeneemt omdat je teveel geld op je rekening hebt staan. Dat al die zorgvuldig voorbereide presentjes een enorm verplicht nummer zijn. Tegelijkertijd denken ze dat ze dat geld zelf wel beter weten te besteden en werken ze aan hun imago door geld aan goede doelen te vragen.
Ik werk er niet aan mee. Al lig ik er nachten wakker van wat ik voor iemand moet meenemen, ik ga niet door de knieën voor envelopjes en andere misplaatste bedelpogingen bij welke gelegenheid dan ook. Als iemand geen bloemen op z’n graf wil dan hoeft dat ook niet. Dan neem ik die niet mee. Of wacht een week en zet ze er dan alsnog op, niemand die daar last van heeft. Bij mijn weten is het Leger des Heils hartstikke blij met spiksplinternieuwe babykleertjes, die doen het als afdankertjes onwijs goed in bijstandsgezinnen. En als ik mijn geld aan een goed doel wil geven dan doe ik dat aan een doel dat ik zelf kies. Stichting Equal Education bijvoorbeeld. Mocht je deze blog zo goed vinden dat je een reactie wilt plaatsen, beheers je dan en stort geld op 5317222. Tijd is tenslotte ook geld.
Ingedeeld onder: goede doelen | Tags: clowns, fetisj, goede doelen, sinterklaas
Er zat zonet zo’n envelop in mijn brievenbus van de CliniClowns. Met twee van die idioten met rode neuzen die zogenaamd veel lol hebben. Maar niemand weet waarom. Geef een lach, staat er op de envelop. Maar met heel hard lachen help ik hen nog steeds niet, ze willen gewoon dat ik meedoe aan de sponsor bingo loterij. Geef geld, bedoelen ze.
Mij niet gezien. Het is te gek voor woorden dat mensen geld uitgeven om andere mensen verkleedkleren aan te laten trekken. CliniClowns zijn eng en niet meer dan een fetisj voor volwassenen. Zoiets als Maarten ‘t Hart die thuis een jurk aantrekt. En denk maar niet dat dat is omdat zijn vrouw het prettiger vindt dat degene die thuis de afwas doet er uitziet als een vrouw. Die jurk is alleen maar omdat Maarten ‘t Hart graag af en toe als Maartje door het leven gaat. Moeten we die man daarom sponsoren? Nee. Goed geantwoord, klas.
Nu ik toch al middenin mijn frustraties beland ben toch die envelop maar eens openmaken. O, kijk, ook nog een handtekening en een kus van Paul de Leeuw erop, nee, nu ben ik om. Een brief van de directeur, eens kijken wat die te melden heeft. De directeur ervaart dagelijks het tekort aan CliniClowns. Zou ‘ie dat aan zijn salaris merken? Of komt er nooit eens iemand op zijn kantoor langs om hem aan het lachen te krijgen? En verder schrijft z’n communicatieadviseur dat het niet lukt om op alle gezichtjes van zieke en gehandicapte kinderen een stralende lach te toveren.
Blijkbaar denkt de beste man dat dat komt door het tekort aan klinische klungels, maar ik denk dat er meer achter zit. In dit zinnetje ligt de essentie van waarom hij dagelijks het tekort ervaart én niet op alle gezichtjes een lach kan toveren. Dat komt omdat clowns eng zijn. Ze zijn doodeng en vooral niet leuk. Ze zijn niet grappig, niet lollig, niet om te lachen. Zelfs nu ik bijna dertig ben loop ik een straatje om als ik een clown zie. En ik niet alleen. Hele hordes mensen hebben een aversie tegen clowns. Ik ken niemand die niet iets tegen clowns heeft. Van clowns kun je alleen maar zieker gaan voelen.
Ik hield ook niet van Bassie en wat had je nog meer allemaal in die trant rondlopen? Domme August van de Film van ome Willem, was dat er ook één? Pipo de Clown, akelige vent. Nu heb je zo’n clown op tv voor peutertjes waar ze allemaal merchandise omheen hebben. Ik weet de naam niet, maar wel de exacte uitzendtijden. Dat zijn momenten waarop de tv geboycot wordt. Je zou er per ongeluk langs kunnen zappen. En dan heb je nog die reclame van Centraal Beheer met baby Bassie. Kippenvel tot in al mijn vezels. Het feit dat iemand zijn kind beschikbaar heeft gesteld om zo te laten schminken zou voldoende aanleiding moeten zijn om zo´n ouder uit de ouderlijke macht te zetten.
Misschien komt het omdat ik op de basisschool jaarlijks op het feestje van Albert K. weer het nieuwe deel moest zien van de filmserie Chuckie. Zo´n moordende pop met een clownsgezicht en zo’n strijdkreet als er horror in het verschiet lag. Of komt het door die film die we jaar in jaar uit bij Frans moesten kijken. Over een criminele clown die van die nare geluidjes maakte en rare koppen trok als ‘ie weer eens een bank overviel. Maar nu ik er verder over nadenk is het al veel eerder begonnen en heb ik in het algemeen iets tegen verklede mensen. Eerlijk gezegd kan ik niet eens tegen Elly en de wiebelwagen, hoewel Elly volgens mij niet eens verkleed is. En nog verder nadenkend lijkt het dat ik maar één uitzondering weet te bedenken: Sinterklaas.
Hele volksstammen verfoeien mij nu omdat ik een zo prachtige stichting als de CliniClowns al bloggend om zeep probeer te helpen, maar ho wacht: ik heb een plan. CliniKlaas, volgens mij gaat dat echt veel beter werken. Want waar je bij clowns angst voelt, daar voel je bij Sinterklaas respect. Sinterklaas is zo echt dat je vergeet dat ‘ie niet echt is. En waarschijnlijk is het stille hoop dat ‘ie ook echt is, hoewel je die cadeaus nog wel altijd zelf moet kopen. Maar hee, dat kun je die man toch ook niet alleen laten doen? Weet je wel hoe oud hij is?
CliniKlazen dus. We verbouwen dat hele verhaal van Sinterklaas en leren de nieuwe generatie vanaf vandaag dat Sinterklaas het hele jaar in het ziekenhuis woont. Op 5 december kan ´ie gewoon jarig blijven en het hele ritueel met die stoomboot, schimmel en pieten blijft bestaan. Voor de politiek correcten kunnen we al die pieten ombouwen tot verplegend personeel, art-assistenten, chirurgen, gynaecologen en wat dies meer zij. Alleen dat Spanjeverhaal bouwen we om en dan kunnen we de rest van het jaar hele hordes CliniKlazen inzetten om de kinderen aan het lachen te krijgen.
Ik ga maar eens een gironummer openen, want ik denk dat dit idee wel eens heel goed zou kunnen vallen bij mijn clownhatende Sinterklaasminnende achterban.
