Ingedeeld onder: moederschap | Tags: bh, hel, Mexicaanse griep, pubers, spijkerbroek, winkelen, zaterdag
Op zaterdagmiddag mijd ik winkelen als de mexicaanse griep. Op zaterdag wil je namelijk niet in de buurt van een winkelcentrum komen. Vooral niet met een buggy. Dan vragen mensen zich ongegeneerd hardop af waarom al die mensen met die buggy’s in vredesnaam op zaterdag de stad in moeten. En mensen met rolstoelen idem dito. Weg met alle kreupelen op zaterdag, de Oude Gracht is aan het valide volk.
Winkelen op zaterdag is de hel op aarde. Dat denk ik tenminste. Als ik aan de hel denk, verwacht ik zoiets als hordes op elkaar gepakte mensen die alleen op eigen gewin uit zijn en niets en niemand sparen om hun doel te bereiken. Ik zie beslist geen brandstapels en hete vuren voor me. Ik zou het veel erger vinden als er in de hel 24 uur per dag op z’n zaterdags zou worden gewinkeld. Maar dat zeg ik met de kennis van nu.
Toch zijn er momenten dat zelfs ik er niet onderuitkom. Want gemiddeld vier keer per jaar heeft KP iets nodig dat uit het centrum moet komen en daar heeft hij mij voor de gezelligheid bij nodig. Of meer voor de solidariteit. Om samen zo’n nare ervaring mee te maken. Gelukkig is KP een man die zeer economisch (qua tijd dan) kan winkelen. Die maakt thuis al een route langs de winkels waar we heen moeten en waar er wat en hoeveel moet worden ingeslagen. Als er op dat lijstje geen trui staat, dan wordt er die middag ook niet naar een trui gezocht. Superhandig, ik zou willen dat ik zo in elkaar stak.
Toch hebben zaterdagse winkelsessies ook prettige kanten. Dan bedenk je dat het fijn is dat je dertig en zelfstandig bent. En niet 14 en met je moeder. Vanmiddag moest ik op zoek naar een bepaald type t-shirt voor een bepaald type man. Niet mijn man trouwens. Het hele pand stond vol met moeders en zoons. Van die zoons die net de kinderafdeling ontgroeid zijn en dan in zo’n rare tussenfase komen. Dat je graag coole spijkerbroeken aan wilt, maar dat ze nog niet in jouw maat bestaan. Dat is extreem frustrerend. Ik heb die fase ook gehad. Mijn moeder zocht op mijn veertiende stad en land af naar een passende bh voor mij, maar moest uiteindelijk tot mijn grote teleurstelling concluderen dat ik eerst nog wat meer borsten moest krijgen.
Vanmiddag voelde ik me diep verbonden met zo’n veertienjarig joch met een begriploze, bemoeizuchtige moeder. Waarschijnlijk had ‘ie z’n moeder al 500 meter lang kunnen weerhouden van de V&D, de Duthler en de Bentex en had hij haar eindelijk in een grotemannenwinkel kunnen pushen. Maar daarvoor moest hij heel wat verdragen. Elk voorstel brak ma tot de grond af. En bedacht dan zelf weer een of andere leuke combinatie waar zoon niets voor voelde. “Kijk, dan doe je hier de mouwtjes (!) van omhoog en dan piepen de mouwtjes van het overhemd er zo leuk onderuit.” Gegeneerde blik van zoon. Chagrijnige reactie van moeder. Plaatsvervangen schaamtegevoel bij mij. En dan een verkoper die de boel probeerde te redden. Want die wou natuurlijk zoveel mogelijk verkopen zonder klanten te verliezen. En die zoon wou alleen de capuchontrui, zonder van die onderuit piepende mouwtjes. Lastige klus als je in zo’n winkel nog advies moet geven.
Ik weet niet waar ze mee thuis gekomen zijn. Ik overwoog heel even om in te grijpen. Of die puber als mijn broertje te adopteren. Maar ik denk dat ik die dame ook niet aan had gekund. Vanaf deze plek durf ik Nathan al te beloven dat ik nooit zo zal worden. En mocht dat wel gebeuren, dat treedt automatisch de vorige regel in werking. Ik wil nóóit zo worden. Om zaterdagmiddag zou je de winkelstraat tot verboden gebied moeten verklaren voor moeders. En dan vooral van die moeders met zoons en dochters die de middelbare school hebben bereikt. Die lui moeten echt leren inzien dat je je kind niet eeuwig in jouw smaak kunt dwingen. Eens houdt het op. Ik neem het er ondertussen nog even van. Toch nog iets voor Nathan gescoord in de tweedehandszaak. Tot nu toe nog geen protesten gehoord.
Ingedeeld onder: oppas | Tags: babyorganen, babysitter, buurmeisje, Chinese maffia, chips, cola, griezelen, komkommer, oppas, pizza, pubers, Q
Ik las in de Elsevier een interviewtje met een gast die de website getananny.nl had gelanceerd. Daar kunnen mensen zich aanmelden als ze zich aanbieden als oppas. Lees: voornamelijk pubers die met kinderen omgaan als hobby hebben en colazuipend en chipsvretend rijk willen worden. Vrij onschuldig. Je kunt op postcode zoeken en dan vliegen de oppasmeisjes je om de oren. Geen gek plan, bedacht ik. Want sinds we in de Vinex zijn beland hebben we nog geen oppas gevonden. Geen buurmeisjes of familieleden die vlakbij wonen, dus moesten we het op een andere manier proberen. Via internet, brrrrrr.
Vorige week zondag kwam ze kennismaken. Een erg beschaafde studente die het gewoon handig vindt om tijdens het oppassen haar tentamens voor te bereiden. Vanwege sport en studie heeft ze geen baantje, maar oppassen is een leuke bijverdienste. Vijf euro per uur. Ze heeft veel ervaring in de buurt en ze kan zo nog een blik babysitters opentrekken als zij een avondje niet kan. KP vroeg haar de oren van haar hoofd. Waar ze op de basisschool had gezeten en de middelbare school, over haar familie, wat haar vader voor de kost doet, wat haar vriendje doet, of het zijn eigen auto is of die van z´n ouders, onbeschaamd beschamend. Maar ze slaagde met vlag en wimpel en we trokken onze agenda´s.
Gisteren was het zover. Na zondag was de oppas in mijn gedachten getransformeerd in een bij de Chinese maffia aangesloten gek die babyorganen verpatst in ruil voor grof geld. Ik was er niet gerust op dat we N. aan het eind van de avond nog compleet in zijn bedje zouden aantreffen. Of dat we hem überhaupt nog zouden aantreffen. Ik had zelfs Maartje bereid gevonden om even langs te gaan of elk half uur te bellen en zich telkens voor te doen als iemand anders. Maartje wou zelfs wel als stand-in fungeren, maar op een dag moet het er toch van komen.
Ik had veiligheidstrucs uitgevonden waar Q jaloers op zou zijn. Allemaal apparaten die in de afgelopen week niet haalbaar waren om te fabriceren. Ik zou zendertjes in N.’s rompertje naaien, hem vloeistof laten drinken waarmee ik hem via mijn mobiel zou kunnen traceren, ik zou de oppas stiekem een enkelband om doen waarmee ze het appartement niet kon verlaten, ik zou Google verzoeken om in de komende 4 uren om de minuut straatbeelden te maken, ik zou de buren vragen om onze voordeur in de gaten te houden én ons balkon, helicopters te volgen… Of simpelweg camera’s op te hangen, afluisterapparaat te plaatsen, N. mee te nemen om te onderzoeken wat ze aan het eind van de avond zou zeggen. Mijn herinnering aan haar was geëvolueerd in een angstaanjagend heksachtig type met vampiertanden dat bij onze eerste ontmoeting vast zou vragen of we het bloed in de koelkast of de vriezer bewaren.
Ik had haar gegoogeld en gehyved. Alles nagetrokken en er was niets dat tegen haar pleitte. Geen reden om af te bellen. Dus reisde ik ter voorbereiding op haar komst af naar de Albert Heijn om daar een genante hoeveelheid junkfood in te slaan. Ik vroeg me af wat de mensen achter mij in de rij zouden denken. “O, ik dacht dat je zwanger was” of zoiets. M&M’s, twee liter cola, twee soorten chips, Japanse nootjes (omdat ze er hypergezond uitzag), chocolademelk (dat was een tip van een stel van onze kerk), Milka met caramel (omdat ik dat lekker vind), koekjes, more more more. En pizza’s omdat ze thuis altijd laat eten, en ze af en toe hier moet eten. Dus een vriezervak vol pizza’s. En een komkommer voor het geval ze echt een gezondheidsfreak blijkt te zijn.
Om zeven uur ging de bel. Ook afschuwelijk correct. En ze zag er werkelijk vriendelijk uit. Niks niet spannend. Dus vloog ik zenuwachtig van de ene kant naar de andere kant van het huis om alles uit te leggen en nam ik nauwkeurig alle secundaire arbeidsvoorwaarden door die ik in de keuken had uitgestald. Ze vroeg waar de thee stond en KP sleepte me het huis uit.
Om 11 uur waren we weer terug. Ze zat werkelijk te studeren en N. lag nog intact in bed. De boodschappen lagen onaangeraakt in de keuken en ze had alleen een zakje thee gebruikt. Ik heb heerlijk geslapen en donderdag komt ze weer. Ik zoek er nu wel weer een nieuwe bij, want ik had geen idee dat ik over zoveel fantasie beschik. Heerlijk, weer een weekje griezelen.
