Ingedeeld onder: Mexicaanse griep | Tags: ehbo, huisarts, inenting, Mexicaanse griep, vaccin, vaccinatie
Gelukkig had ik de huisarts niet voor iets ernstigs nodig. Iets ernstigs in de categorie dat je geen 112 belt, er niet voor naar de ehbo kunt en niet het spoednummer mag bellen. Niet zo ernstig dus, maar wel iets dat verholpen moet worden. Een oogontsteking, ingegroeide teennagels, die categorie. De huisarts was namelijk al drie ochtenden in gesprek. En als het dan elf uur is geweest kun je maar beter niet meer bellen. Want dat is niet de bedoeling van de huisarts en bovendien heb je dan ruzie met een van de assistentes.
Dat heb ik wel eens. Dan heb ik een herhaalrecept nodig en bel ik om 1 minuut over half tien en dan krijg ik eerst een monoloog te horen dat ik voor herhaalrecepten tussen 9 en half 10 moet bellen, maar dat ze voor deze keer over haar hart strijkt. En of ik er de volgende keer rekening mee wil houden want ze maakt maar één keer een uitzondering. Ze heeft trouwens ook wel meer te doen. En er zijn meer patiënten die ook telefonisch te woord willen worden gestaan en die zit ik met mijn herhaalrecepten op te houden. Terwijl het antwoordapparaat er zo duidelijk over is. En het niet zo veel spoed heeft dat het niet tot de volgende dag kan wachten. En dan probeer ik nog eens te benadrukken dat ik al vanaf negen uur aan het bellen ben, maar dat ik er nu pas door kom. En dat ik mij gisteren en eergisteren fatsoenlijk aan de regels hield maar dat ik dat ook niet eeuwig vol kan houden, omdat mijn pillen opraken. Maar daar hebben assistentes geen boodschap aan. De assistentes van mijn huisarts zijn voortdurend op oorlogspad.
Dat niet zo ernstige waar ik voor belde was de Mexicaanse prik. Hoewel ik er nog niet uit was of ik me zou willen laten inenten, leek het me goed om me toch te laten informeren over de vaccinatietijdstippen. En er was een uitnodiging van de GGD op de mat gevallen waarin N. werd opgeroepen om zich te melden voor de massale inenting. Maar daar stond in dat bij een uitnodiging van de huisarts gehoor moest worden gegeven aan die oproep. En dat het leed van een sporthal met honderden brullende kindertjes ons gespaard zou kunnen blijven. Dat dacht ik er bij.
Toen ik na een aantal dagen eindelijk een assistente aan de telefoon had, bleek dat de eerste vaccinatiedagen al voorbij waren. En ze entten alleen die mensen in die een uitnodiging thuis hadden ontvangen. Die had ik niet, maar die was naar ons oude adres gestuurd. Alleen met uitnodiging kon ik geprikt worden, maar ze wou wel een vaccin voor me reserveren zodat ik de uitnodiging kon ophalen en dan vrijdags gerust kon komen voor een prik.
Meldde me dus donderdagavond om 23 uur bij de bewoner van ons vorige adres. Lekker op tijd. Er was één brief binnengekomen die gericht was aan de heer D. jr. en waarin junior werd opgeroepen zich op 10 november te vervoegen bij de huisarts. Hm, die datum was al ruim verstreken en dat zou wel weer eens een conflict met de immer oorlogszuchtige assistentes kunnen veroorzaken. Maar ik had een troef in handen. Deze brief was niet aan mij gericht maar aan junior himself en die kan nog niet lezen. Bovendien was het niet volgens het draaiboek van het ministerie van VWS, want daarin staat nadrukkelijk dat de communicatie richting kinderen van 0 – 12 jaar via de ouders moet verlopen.
Dus bedacht ik een heel scenario waarin ik N. zou betichten van laks gedrag. Ik zou beweren dat de envelop al weken op zijn poststapel lag maar hij het niet opende (ondanks veelvuldig aandringen van zijn ouders/verzorgers) en dat we er pas vorige week achtergekomen waren dat ‘ie niet kan lezen. En dat we nu ook graag een verwijzing willen naar een alfabetiseringscentrum voor dreumesen. Een sterke zaak, leek me zo.
En er was dus nog een tweede probleem: ik had zelf geen oproep gekregen, maar had me laten overtuigen van het nut ervan. Kijk, ik denk nog steeds dat het een groot complot is en dat deze hele exercitie een leuke oefening voor overheid en bedrijfsleven is om te onderzoeken waar de knelpunten liggen bij grootschalige rampen. En als dit achter de rug is en we krijgen nog eens te maken met een biologische aanval, dan liggen de draaiboeken klaar. Maar ik besloot dat het risico bij 37 weken zwangerschap niet zo groot mee zou zijn voor kindje D. the second. Bovendien kan ik via de borstvoeding de antistoffen doorgeven, zodat kindje D. the second voldoende beschermd is. Iemand op de radio vertelde dat de werkzame stoffen niet door de placenta passen (maar na de prik hoorde ik al weer een ander verhaal). En een bijna-net-zo-zwanger-als-ik-vriendin meldde ook allerlei zeer relevante en overtuigende facts and figures dus de zaak was beklonken.
Vrijdag dus bewapend met allerlei argumenten en scenario’s naar de huisarts. Maar daar viel het een beetje tegen. De verpleegkundige begon zelfs te lachen toen ik nog een zwangerschapsverklaring wilde laten zien, want bij 37 weken zwangerschap had ze geen twijfels meer. In een mum van tijd waren we allebei voorzien van prikken. N. gaf geen kick, nam nieuwsgierig een Winnie the Pooh-pleister in ontvangst, scoorde een brandweerwagen en rende al weer naar de knopjes van de lift. Ik heb nu nog steeds last van m’n bovenarm, maar dat is ook het enige wat ik er van merk. Natuurlijk zitten we nog wel een beetje te wachten op mutaties. Bij elke luierwisseling check ik N. op groene knobbeltjes en andere kaktusachtige kenmerken. Die burrito’s van zaterdag gingen er bijzonder goed in en vanavond heb ik weer iets met maïs en tortilla’s op het menu staan. Dus we neigen wel een beetje naar Mexicaans eten. Maar verder voelen we ons prima.
Ingedeeld onder: Mexicaanse griep, kinderdagverblijf, ouderschap | Tags: advocaat, Bambi, Dick Bruna, kinderdagverblijf, Mexicaanse griep, Nijntje, sinterklaas, superbewustzijn, trapauto, trauma
Enerverende avond achter de rug. Bambi had een ouderavond belegd. Het eerste deel van de avond stond er een film op het programma. De film van ons aller kinderen. Het tweede deel van de avond zou er worden geknutseld aan een sinterklaasverrassing voor ons aller kinderen. KP had zich dus al snel ‘ opgeofferd’ om een ander iets in onze agenda bij te wonen. En bij knutselen in groepsverband krijg ik ook bultjes, maar ik was ook zo nieuwsgierig naar een filmverslag van een dagje Bambi dat het knutselen te doen zou moeten zijn.
De leidsters hadden hun stinkende best gedaan om alle kinderen op film vast te leggen en dat was ook in de nieuwsbrieven aangekondigd. Geen wonder dus dat de ouders massaal waren toegestroomd en we met misschien wel tachtig ouders naar een film zaten te kijken waarin in 40 minuten verslag werd gedaan van een dag op Bambi. De meeste ouders zaten misschien wel tevergeefs te zoeken naar een glimp van hun kind, maar ik was al snel getuige van een ongeval tussen een trapauto en mijn zoon. De verdachte zat in de trapauto, hij minderde geen vaart terwijl tijd en afstand dat wel mogelijk maakten. Nadat mijn zoon tegen de grond was geslagen werd de scene kort onderbroken. Waarschijnlijk was de huilbui eruit geknipt, want de scene vervolgde zich terwijl de maniak nog vrij rondscheurde en Nathan al weer vrolijk met een speelgoedje op een ander kind intimmerde.
In deel 2 van de avond werden we aan tafels geplaatst om linnen tasjes te voorzien van een zelfgemaakte illustratie. Daar zit je dan: met allerlei volwassen mensen te tekenen en te kleuren met de stiftjes die die middag nog door de peutertjes aan gort zijn gekleurd. En echt, ik hoorde deze volwassen mensen dingen zeggen als “Mag ik van jou de blauw?” en “Is er ook geel?”. Echt, ik kleur liever drie nijntjes alle drie knalrood met het risico dat mijn tekening nog het meest lijkt op een rode vlek, dan dat ik een andere kleur vraag. Ik bezit een iets wat KP beschrijft als een superbewustzijn en ik denk dat het klopt. Ik treed in dit soort situaties uit mijn lichaam en blijf er dan een poosje boven hangen. Mijn hele wezen brulde vanavond om mijn lichaam daar te laten verdwijnen en dat was het enige waar ik nog aan kon denken. Al wachtend op inspiratie die zich al snel openbaarde in de vorm van een over te trekken kleurplaat van Nijntje. Maar met zo´n superbewustzijn maak maak je het jezelf alleen nog maar lastiger, want terwijl iedereen gezellig keuvelt over elkaars kunstwerkjes word je een steeds vreemdere eend in de bijt. Dus gooide ik de Mexicaanse griep er maar in en probeerde subtiel te achterhalen wie de ouders van de jonge bestuurder waren. Dat leidde tenminste even af van gesprekken over welke kleur rood het het beste deed. Met dank aan Dick Bruna heb ik de avond uitgezeten. De man zou eens moeten weten hoeveel copyrights er vanavond weer werden geschonden. Zijn advocaat kan er een dag aan werken.
Was dit Amerika geweest dan was ik nu in een totaal ander soort mood. Dan was ik de rest van de avond écht op missie gegaan naar de ouders van de verdachte die mijn zoon aanreed. Wat heeft deze ervaring bijgedragen aan Nathans ontwikkeling? Hij heeft een enorme hekel aan zijn autozitje, maar nu wordt mij duidelijk waar deze aversie vandaan komt. Misschien durft hij niet eens meer in de buurt van trapauto’s te komen, laat staan er in te zitten. Op zijn achttiende waarschijnlijk geen behoefte aan rijlessen, altijd met het ov. En dat alles vanwege de onopgevoedheid van een dreumes en de onoplettendheid van een leidster… Hoeveel zou je daar in de VS voor kunnen vangen?
Aan het eind van deel 2 werden de tasjes door de leidsters ingenomen en we zien ze zo rond 5 december wel weer via onze kinderen terug. Ik heb mijn handtekening er maar niet onder gezet. Misschien durf ik mijn creatie nog op beeld vast te leggen en hier te publiceren. Maar misschien is het ook goed om Nathan een tweede trauma te besparen door het verhaal achter de artiest achter het linnen tasje de doofpot in te doen.
Ten slotte: hulde aan alle kinderdagverblijfleidsters van Nederland. Wat een enthousiasme, geduld, betrokkenheid, creativiteit etc. gooien jullie in je werk. Dankzij jullie kunnen duizenden en duizenden ouders dagelijks in een bureaustoel achter een pc schuiven en hun werk doen. En daar moeten jullie waarschijnlijk weer niet aan denken.
Ingedeeld onder: De krant van vandaag, Mexicaanse griep, zwangerschap | Tags: Gezondheidsraad, knuffelen, Mexicaanse griep, Nieuwe Influenza A, RIVM, vaccin, zwangerschap
Voorpagina Trouw vanochtend: “Mexicaanse griep is nu een epidemie. Inenten begint in november.” Ik ben 33 weken zwanger en behoor officieel tot de risicogroep. Als ik een vaccinatie wil dan kan ik die in november dus gaan halen. Maar ik ben er nog niet uit wat schadelijker is: griep krijgen of een prik halen. Het vaccin is nog niet voldoende getest op zwangere vrouwen en het is dus ook niet niet bekend of het vaccin schadelijk is voor het kind.
Volgens de Gezondheidsraad en het RIVM moet ik me laten inenten. En die zijn hartstikke deskundig op dat gebied. Maar dan heb je ook nog een hoop deskundigen die net zo lang hebben gestudeerd om hun titel te halen en die vinden weer dat het niet nodig is. En dat je het risico vooral niet moet nemen, omdat de gevolgen nog niet bekend zijn.
En nu? Zo’n 6 tot 10 % van de zwangeren met Mexicaanse griep komt er aan te overlijden. Bij een gewone griep is dat geloof ik 1 tot 2 %. Ik mag dan niet zo heel erg paniekerig doch (on)redelijk hypochondrisch zijn aangelegd, dit soort cijfers jagen me een beetje angst aan. Ik wil niet dood.
Er zijn drie opties: ik haal een prik, ik haal er niet een of ik ga op excursie naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost. Ik stel me zo voor dat ik daar een dag in de wachtkamer ga zitten en mensen die de diagnose Nieuwe Influenza A hebben gekregen eens even lekker ga knuffelen. Met een beetje mazzel heb ik dan gauw een milde variant te pakken en kan ik er daarna helemaal tegen. Hmmm, nu is er dus nog een keuze bij gekomen. Wordt vervolgd.
(En hier vind je de veelgestelde vragen aan het RIVM over Nieuwe Influenza A en zwanger zijn.)
Ingedeeld onder: moederschap | Tags: bh, hel, Mexicaanse griep, pubers, spijkerbroek, winkelen, zaterdag
Op zaterdagmiddag mijd ik winkelen als de mexicaanse griep. Op zaterdag wil je namelijk niet in de buurt van een winkelcentrum komen. Vooral niet met een buggy. Dan vragen mensen zich ongegeneerd hardop af waarom al die mensen met die buggy’s in vredesnaam op zaterdag de stad in moeten. En mensen met rolstoelen idem dito. Weg met alle kreupelen op zaterdag, de Oude Gracht is aan het valide volk.
Winkelen op zaterdag is de hel op aarde. Dat denk ik tenminste. Als ik aan de hel denk, verwacht ik zoiets als hordes op elkaar gepakte mensen die alleen op eigen gewin uit zijn en niets en niemand sparen om hun doel te bereiken. Ik zie beslist geen brandstapels en hete vuren voor me. Ik zou het veel erger vinden als er in de hel 24 uur per dag op z’n zaterdags zou worden gewinkeld. Maar dat zeg ik met de kennis van nu.
Toch zijn er momenten dat zelfs ik er niet onderuitkom. Want gemiddeld vier keer per jaar heeft KP iets nodig dat uit het centrum moet komen en daar heeft hij mij voor de gezelligheid bij nodig. Of meer voor de solidariteit. Om samen zo’n nare ervaring mee te maken. Gelukkig is KP een man die zeer economisch (qua tijd dan) kan winkelen. Die maakt thuis al een route langs de winkels waar we heen moeten en waar er wat en hoeveel moet worden ingeslagen. Als er op dat lijstje geen trui staat, dan wordt er die middag ook niet naar een trui gezocht. Superhandig, ik zou willen dat ik zo in elkaar stak.
Toch hebben zaterdagse winkelsessies ook prettige kanten. Dan bedenk je dat het fijn is dat je dertig en zelfstandig bent. En niet 14 en met je moeder. Vanmiddag moest ik op zoek naar een bepaald type t-shirt voor een bepaald type man. Niet mijn man trouwens. Het hele pand stond vol met moeders en zoons. Van die zoons die net de kinderafdeling ontgroeid zijn en dan in zo’n rare tussenfase komen. Dat je graag coole spijkerbroeken aan wilt, maar dat ze nog niet in jouw maat bestaan. Dat is extreem frustrerend. Ik heb die fase ook gehad. Mijn moeder zocht op mijn veertiende stad en land af naar een passende bh voor mij, maar moest uiteindelijk tot mijn grote teleurstelling concluderen dat ik eerst nog wat meer borsten moest krijgen.
Vanmiddag voelde ik me diep verbonden met zo’n veertienjarig joch met een begriploze, bemoeizuchtige moeder. Waarschijnlijk had ‘ie z’n moeder al 500 meter lang kunnen weerhouden van de V&D, de Duthler en de Bentex en had hij haar eindelijk in een grotemannenwinkel kunnen pushen. Maar daarvoor moest hij heel wat verdragen. Elk voorstel brak ma tot de grond af. En bedacht dan zelf weer een of andere leuke combinatie waar zoon niets voor voelde. “Kijk, dan doe je hier de mouwtjes (!) van omhoog en dan piepen de mouwtjes van het overhemd er zo leuk onderuit.” Gegeneerde blik van zoon. Chagrijnige reactie van moeder. Plaatsvervangen schaamtegevoel bij mij. En dan een verkoper die de boel probeerde te redden. Want die wou natuurlijk zoveel mogelijk verkopen zonder klanten te verliezen. En die zoon wou alleen de capuchontrui, zonder van die onderuit piepende mouwtjes. Lastige klus als je in zo’n winkel nog advies moet geven.
Ik weet niet waar ze mee thuis gekomen zijn. Ik overwoog heel even om in te grijpen. Of die puber als mijn broertje te adopteren. Maar ik denk dat ik die dame ook niet aan had gekund. Vanaf deze plek durf ik Nathan al te beloven dat ik nooit zo zal worden. En mocht dat wel gebeuren, dat treedt automatisch de vorige regel in werking. Ik wil nóóit zo worden. Om zaterdagmiddag zou je de winkelstraat tot verboden gebied moeten verklaren voor moeders. En dan vooral van die moeders met zoons en dochters die de middelbare school hebben bereikt. Die lui moeten echt leren inzien dat je je kind niet eeuwig in jouw smaak kunt dwingen. Eens houdt het op. Ik neem het er ondertussen nog even van. Toch nog iets voor Nathan gescoord in de tweedehandszaak. Tot nu toe nog geen protesten gehoord.
Ingedeeld onder: Mexicaanse griep | Tags: doperwtjes, driftbui, gezondheid, Mexicaanse griep
Nathan is een hypergezond kind. Dat heb je natuurlijk niet zelf in de hand, maar vanaf het moment dat ‘ie verwekt werd tot nu heeft ‘ie mooi wel voor 97 % gezond eten gekregen. Drie maanden borstvoeding en daarna per fase het juiste schema van het voedingscentrum. Compleet met pompoenhapjes, gestampte avocado’s en doperwtjescouscous met munt. Elke dag een verse sinaasappel, banaan, perzik of andere fruitprut. Yoghurt zonder toevoegingen en tien druppels vitamine D. En dat terwijl we zelf nooit aan die twee stuks fruit toekomen. Wij ook best eens een pizza laten aanrukken, maar Nathan dan alsnog aan een verse prak zit. Echt hypergezond allemaal.
Maar zelfs dan is er altijd nog wel iets om over te klagen. Want ik vind dat je daar dan toch maar mooi mee zit. Met zo’n hypergezond kind. Want nu KP en ik om de beurt van bed naar wc strompelen, hebben we ook nog een kind rondlopen dat – laten we in de terminologie blijven – schijt heeft aan buikgrieperige ouders. Dat ook nog eens besloten heeft om voortaan overdag een magere twee uurtjes te pitten en de rest van de tijd alles uit het leven te halen wat er in zit. En daar komen allemaal rare nieuwe dingen bij.
Driftbuien bijvoorbeeld. Vanochtend hadden we er tussen vijf stoelgangen door zomaar weer een stuk of zes te pakken. Omdat Rund niet mee mocht onder de douche, omdat hij geen luier aan wou, omdat hij geen rompertje aan wou (en vervolgens zelf uittrok -shock-), omdat hij geen slabbetje voor wou (en ook uittrok), omdat hij zijn sinaasappel zelf wou opeten, omdat hij niet op de tafel mocht zitten, omdat ik de stoelen zo aanschoof dat hij niet bij de laptop kon komen, omdat hij mijn broodje met exact hetzelfde beleg liever had dan die van zichzelf. Zei ik zes buien? Het moeten er meer zijn geweest.
Zo’n driftbui begint met een trillende onderlip, gevolgd door een worp achterwaarts, een kopstoot tegen de vloer en vervolgens een oorverdovend kabaal, een gevaarlijk rood aangelopen gezicht en dikke tranen. Als dat dan zo’n drie minuten heeft geduurd, ben je twee minuten onder de pannen om snottebellen te verwijderen en vloer en kind te ontdoen van allerlei andere bedreigende ziektekiemen die zomaar eens de Mexicaanse griep zouden kunnen overdragen.
Pfffft, nu zijn we weer aan zo’n tweede dramatische maaltijd toe. En dan hops z’n bed in zodat wij weer even twee uur fatsoenlijk ziek kunnen zijn. Ik dacht altijd dat mijn moeder tot mijn volwassen-zijn nog nooit ziek was geweest. Maar blijkbaar had ze het talent om dat goed verborgen te houden.
Hypergezond is natuurlijk een tamelijk relatief begrip. Lichamelijk mag er dan niks aan de hand zijn, maar wat kan er psychisch wel niet allemaal mis zijn :-O.
Alles wat ik nu nog wil
is een antiziekzijnpil.
(Het is niks Mexicaans. maar wel beroerd.)
Ingedeeld onder: Mexicaanse griep, zwangerschap | Tags: dr. Vogel, hypochondrie, Mexicaanse griep, pabo, RIVM, virus, zwangerschap
Dit wordt een tamelijk informatieve blog over de Mexicaanse griep en zwangerschap. Voor alle ongeruste zwangeren, hypochonders en alle andere geïnteresseerden.
Voor een hypochonder als ik is de Mexicaanse griep een angstaanjagend monster. Gisteren zei ik nog tegen KP dat ik het allemaal niet zo geloofde. Handen wassen om de griep te voorkomen, dûh. Daarmee ga je echt geen griep voorkomen. Bij de ingang van de Albert Heijn stond een asociaal hoestende straatkrantverkoper die z’n hand niet voor z’n mond hield. Ehuh, even handen wassen als ik thuis kom zeker… Nee, ik had het er helemaal mee gehad.
Toen ik vanmiddag in de auto het radiojournaal hoorde, vertelde de nieuwslezer dat zwangere vrouwen meer kans hebben om een ernstige vorm van het griepvirus te krijgen en een grotere kans om er aan te overlijden. Mijn ongeloof verdween als sneeuw voor de zon en mijn hypochondrie heeft zich weer in al zijn verschijningsvormen geopenbaard.
Ik had ooit een leukemieperiode waarin ik overtuigd was dat ik leukemie had. Het begon toen ik 14 was. Het heeft volgens mij jaren geduurd, maar ging op den duur weer over. Maar wel pas na talloze bloedonderzoeken waarvan ik de uitslag iedere keer weer in twijfel trok. Waarschijnlijk ging het over omdat ik zat was van de dagelijks drie glazen pleegzuster bloedwijn. De vuilniswagen die glas ophaalde moest er extra voor rijden. Pleegzusterbloedwijn behoorde tot de medicijnkast van mijn moeder en het stond naast de arnica force van dr. Vogel. In de categorie je-weet-niet-of-het-helpt-maar-baat-het-niet-dan-schaadt-het-niet. Hoewel mijn moeder me deze beschrijving niet in dank zal afnemen. Ze smeert zelfs arnica op gebroken rugwervels. Maar toen wist ze nog niet dat ze gebroken waren. Dat ontdekte ze pas nadat ze twee weken in een stoel had gezeten en geslapen. Mijn hypochondrie komt zeker niet bij haar vandaan. Hoewel angst voor een huisarts ook op angst voor een ernstige ziekte kan wijzen.
Toen de leukemieperiode over was, kondigde zich al gauw een nieuwe aan. Ik had allerlei periodes met net zoveel vormen van kanker en elk half jaar een tumor op een andere plek. Ik dacht een poosje de symptomen te hebben van trombose en ik leed in mijn fantasie aan een spierziekte. Dat laatste kreeg ik toen ik na vijf jaar stilzitten weer overdreven intensief aan het schaatsen was geslagen. Maar die verklaring bedacht is pas toen ik de realiteit weer wat onder ogen was.
Het is een hele poos weggeweest, maar ik zie nu een nieuw gevaar dreigen dat zich gestaag tussen mijn oren nestelt. Dat is voorlopig ook wel even de beste plek als ik het nieuws zo een beetje volg. In de Verenigde Staten is al besloten dat zwangere vrouwen als eerste gevaccineerd zullen gaan worden. Uit een onderzoek blijkt namelijk dat zwangere vrouwen een vier keer grotere kans hebben om een ernstige variant te krijgen en een vier keer grotere kans om er aan te overlijden. Omdat de complicaties bij zwangeren ernstiger kunnen zijn. In Nederland werkt het RIVM nu een advies uit dat waarschijnlijk half augustus verschijnt. De risicogroepen zijn als volgt:
Even tellen: ik ben zwanger, heb een zoon tussen de 6 maanden en 24 jaar, sta in contact met mensen die in contact staan met kinderen jonger dan zes maanden en bovendien sta ik vanaf september voor een aantal paboklassen. Dat zijn dus elk uur dertig studenten die vier dagen per week voor een klas met dertig snotterende kinderen staan. Brrrr, ik ben een enorm risicogeval en ik ben er helemaal niet gerust op.
Tsja, wat valt er nu anders te doen dan afwachten? Ik kan nog niet gevaccineerd worden want het vaccin is nog niet genoeg uitgedokterd. Uit de buurt blijven van mensen met griepverschijnselen. Hand of zakdoek voor je mond als je niest. Niet aan m’n mond, neus of ogen zitten. Handen regelmatig wassen met water en zeep en afdrogen met keukenrol, schoon papieren zakdoekje, warme lucht of handdoekrol. Ventileren van woon- en slaapruimtes en voorwerpen als deurklinken regelmatig schoonmaken. Liever niet naar landen waar de griep al veel voorkomt en als ik dat wel doe handen wassen en papieren zakdoekjes gebruiken. Mocht ik griepverschijnselen krijgen dan moet ik meteen contact opnemen met de huisarts, want dan kan die beslissen of ik virusremmers mag krijgen.
Voorlopig lijd ik dus aan een milde vorm van smetvrees. En dat komt me eigenlijk helemaal niet zo slecht uit.
PS: Voor iedereen die meer wil weten over zwangerschap en de Mexicaanse griep nog even de volgende links: die van het RIVM met veelgestelde vragen over zwangerschap en Nieuwe influenza A (H1N1) en die van RTL Nieuws met het filmpje uit het journaal van vanavond.
