Ingedeeld onder: Marktplaats, zwangerschap | Tags: IKEA, Marktplaats, nesteldrang, zwangerschap
Ik kan er slecht tegen om in een hokje geduwd te worden. Vooral in hormonale hokjes hoef je me niet te stoppen. Tegenwoordig kan ik niks loslaten over schoonmaken of opruimen of mensen beginnen te grijnzen en te roepen dat ik last heb van nesteldrang. Ik heb helemaal geen last van nesteldrang en als dit al wel nesteldrang is, dan heb ik altijd nesteldrang. Zwanger of niet. Maar nu ik nog vier zwangere weken in het vooruitzicht heb, komt de planning toch een beetje in het gedrang. Is dat nesteldrang? Nee, da’s gewoon voorkomen dat je bij 6 centimeter ontsluiting bedenkt dat je iets niet in huis hebt wat je over een paar uurtjes erg hard nodig hebt.
Vier weken is ook best kort als je ook je weekenden nog volplant met leuke, minder leuke, sociale of noodzakelijke afspraken. En andere dingen waar ik gemakkelijk onderuit zou kunnen komen door alleen maar naar mijn zwangerschap te verwijzen. Dat werkt altijd goed als smoes, maar ik doe mijn best om er zo weinig mogelijk gebruik van te maken.
Wij werken graag met deadlines. Zo hebben we nog een garderobekast nodig, omdat we de babykleertjes nergens kwijt kunnen. Daarvoor zoek ik al maanden op Marktplaats. Zo’n ding moet aan een aantal voorwaarden voldoen: het moet planken hebben, een hangding zodat Nathans collectie overhemden gestreken opgehangen kan worden, het moet er een beetje uitzien en ik wil er niet veel meer dan 100 euro voor uitgeven. Dat is alles, volgens mij. O, ja, ik hou niet van grenen, van bruin, van knalkleuren, van plastic, van winnie de pooh en beertjes in het algemeen, van clowns, van manen, sterren en zonnen, van speciaal voor kinderen ontworpen meubels, van strandhuisjes, van IKEA, van Leen Bakker, van ouwe meuk (en dan bedoel ik ook echt waardeloze ouwe meuk), van teksten op laatjes (sokjes, hemdjes, broekjes, brrr), van handgeschilderde rommel, van kasten lager dan 1.70 m. KP wil graag een kast die gedemonteerd kan worden opgehaald en niet al te moeilijk in elkaar kan worden gezet. Liefst binnen de provinciegrenzen. En een beetje te tillen. En waarvan de verf niet meer bijgewerkt hoeft te worden (van mij).
Maar waar ik zeeeeeeeker niet van houd zijn mensen die voor kasten minimaal 400 euro willen vangen omdat ze er zelf 800 voor betaald hebben. Dat is toch geen argument? Ik krijg kriebels van frases als ‘Geen onzinbiedingen, ik heb er 1.200 euro voor betaald’. Wie begint er hier nou met onzinbiedingen, wie koopt er nou een kast van 1.200 euro? Denk je dat zo’n baby lekkerder ligt als het naast een kast van ruim een mille ligt? En geloof mij: er zijn echt té veel mensen die belachelijk veel geld uitgeven voor 50 cm mens dat zelf geen benul heeft van zijn of haar omgeving. Die hele baby-industrie op zich is al beschamend en een weblog waard. Je hebt ook mensen die je er dan GRATIS een aankleedkussen bij cadeau doen. Tjonge, je mag wel oppassen dat je bij het ophalen niet meteen ook de rest van de boedel er bij krijgt. Waar je ook op bedacht moet zijn, zijn termen als ‘praktisch’ (uitgeleefde lelijke rommel), ‘uniek’ (vrijwel altijd IKEA) en antiek (ouwe shit). Ik bied me rot, maar ik word elke keer weer overboden. Je zou zeggen dat de markt toch eens verzadigd moet raken en ik de enige ben die nog een kast nodig heeft. Maar met zoveel commentaar en zoveel eisen hebben we bij 6 cm ontsluiting inderdaad nog geen kast.
Wat ook aan nesteldrang wordt geweten zijn de volgende dingen die we nog moeten doen: de berging uitmesten, twee bergkasten op orde brengen, Nathans kamer in het geheel nog wat gezelliger maken door alle rommel daar weg te halen, een muurtje schilderen in z´n slaapkamer en ook nog eentje in de keuken, lampen ophangen in de wc, de badkamer, de keuken, de hal én de slaapkamer, een muurtje opnieuw sauzen omdat Nathan daar met een pen langs is gegaan, naar de stort om troep te lozen, naar de kringloop om troep te lozen, naar mijn schoonouders om troep te lozen, etc.
Het is dus vooral een kwestie van prioriteiten stellen. En ik denk dat we de bevalling als prioriteit nemen. Ik vond zonet een site met nieuwe kasten in mijn smaak tegen een vriendelijk prijsje. Die binnen twee weken thuisbezorgd kunnen worden. Dus gaat dat ´t maar worden. En de rest laten we dan maar doen door de volgende bewoners. Niet dat we concrete plannen hebben om te verkassen maar we hebben al wel een advertentie op Marktplaats gezet. Hoewel ik er geen vertrouwen in heb dat er mensen zijn die via Marktplaats een huis gaan kopen…
Ingedeeld onder: Zonder categorie | Tags: IKEA, nieuwbouw, regenjasje, schoonmaakster, solliciteren, vinex
Fieuw, na bijna drie maanden in een soort sociaal isolement te hebben gezeten, ben ik sinds vrijdag weer online! Joehoe, dat was de reden voor mijn lange wegblijven hier, hoewel ik beterschap beloofde aan het eind van mijn vorige praatje. Na dat praatje viel een gaatje en vanaf nu zal ik wekelijks gaatjes met praatjes proberen te vullen.
Even een update hoe huize Dee zich in de afgelopen drie maanden heeft ontwikkeld. We zijn begin maart neegestreken in de Vinex. Toen we in 2006 naar Utrecht verhuisden kochten we al gauw een nieuwbouwappartement in Leidsche Rijn. De prognose was dat het iets langer dan een jaar zou duren voor de oplevering. Maar dat was wishfull thinking. Want na een half jaar bleek er nog steeds geen paal in de grond te zitten. Er stond een bord, dat wel. Zo’n bord waar op staat dat er gebouwd zou gaan worden. Er was alleen nog steeds geen aannemer gevonden die het voor die prijs wou bouwen. Gelukkig zag BAM er nog brood in en meer dan een jaar nadat we onze handtekeningen onder het koopcontract hadden gezet begon de bouw. Drie weken voor de bouwvak. Ik raakte zwanger en we vroegen ons af of het wel handig was om er nog op te gaan zitten wachten. Maar er was ook niet echt een alternatief. Tenzij je zo’n bovenwoning koopt waar je drie jaar lang elke avond aan moet klussen. En met onze vier linkerhanden zou dat nog eens drie jaar langer gaan duren, als ons huwelijk dan nog niet bezweken zou zijn onder een paar gipsplaatjes en bijbehorende ergernissen. Daarna kwamen er nog eens tig tegenvallers, maar in februari was het dan eindelijk zover.
Nieuwbouw heeft wat nadelen. Je zit een poosje in de bende en de herrie. En je huis is niet zo af als het af zou moeten zijn. Hoewel het bij ons niet zo uit de klauwen liep als bij de onderbuurman. Die heeft nog steeds lekkage in het plafond van zijn woonkamer en dat komt waarschijnlijk door een foutje in ons dakterras. En dan belt de bouwvakker je gewoon ’s ochtends om kwart over zeven uit je bed. Vanmorgen bijvoorbeeld weer eens. “Met Janwillem van de bam, is dit de bewoner van 62?”, “Wokwok?”, ” Nou, dan staan we over vijf minuten bij u.” Dus morgen gaat de bedekking van het dakterras eruit. En zo heb je wel meer van dat soort geleuter.
Af en toe voelen we ons een beetje losers. Want iedereen die in dezelfde fase zit als wij, koopt een heel huis om daar meteen een (heel groot) gezin in kwijt te kunnen. Maar het grootste deel van de tijd genieten we van de ruimte, kijken we de lege ruimte voor ons in waar pas in 2011 begonnen wordt met de bouw van winkeltjes en cafeetjes, kijken we vanuit ons bed naar de sterren en rekenen we uit dat we best een feestje met veertig man op ons dakterras kunnen geven.
Nieuwbouw heeft nog een nadeel, namelijk dat alles schoon en netjes is. En dat het stof en de rommel en de viezigheid hier en daar toch echt niet van een vorige bewoner is. Die smoes werkte in onze vorige woningen altijd heel goed. Nu niet meer. Nu zit ik een continue paniek dat er iets zo vies wordt dat het niet meer schoon te maken valt. Dat was in onze vorige woningen nog wel eens het geval. En als iets vies is, dan moet het schoongemaakt worden, dat snap ik heel goed. Maar ik ben niet van het type dat graag schoonmaakt. Het is een eigenschap waar ik me zelfs een beetje voor schaam, maar ik zie de aanpak gewoonweg niet. Dat wil zeggen: ik zie best als iets een beetje vies is, maar ik weet nooit zo goed hoe ik het er dan wegkrijg. As ik er met een doekje over heen ga, ligt de viezigheid gewoon twee meter verder en dat is geen toonbeeld van efficiency. Als ik een stofzuiger vast heb, dan barst KP al in lachen uit omdat een stofzuiger me niet schijnt te staan. Dus doet hij het stofzuigen in ruil voor het strijken van z’n overhemden. Prima deal.
Met al die schoonheid valt viesheid extra op. Vooral onze eikenhouten vloer is een nogal kwetsbaar iets. Toen we hier nog niet zo lang woonden en we nog erg moeilijk deden over elke waterspetter op de vloer, stond ik voor een onmogelijke keuze. Nathan zat lekker in zijn kinderstoel te eten en ik hobbelde wat bij het aanrecht heen en weer. Tot… een raar geluid gevolgd door het geluid van een soort waterval op de vloer. Nathan gaf over! En reactie 2: help wat doet spuugsel met de vloer? Tja, wat doe je dan. Nathan leek er al niet meer zo mee te zitten, dus heb ik de vloer eerst maar gedaan en daarna een babybadje vol laten lopen. First things first.
Daarom eet Nathan elke dag met een regenjasje aan. Zo’n ding van de IKEA waar een soort opvangzakje aan de voorkant zit dat bijna alles opvangt zodat het de mooie vloer onmogelijk kan raken. Dat is werkelijk geruststellend eten. Hoewel ik nog steeds geen oplossing heb gevonden voor al die smeerkaas, appelstroop, smeerworst en pindakaas aan de ooit zo smetteloos witte kinderstoel. Droog brood? Geen idee, ik ga maar weer eens solliciteren, want op een dag wil ik echt een schoonmaakster kunnen betalen.
