Ingedeeld onder: De krant van vandaag, goede doelen | Tags: begrafenis, Equal Education, geboorte, goede doelen, HEMA, huwelijk, imago, kraamcadeau, sinterklaas, verlanglijst
Vandaag onderaan een rouwadvertentie: “In plaats van bloemen wordt een gift aan De Wilde Ganzen giro 40.000 op prijs gesteld.” Is dat een geval van over je eigen graf regeren, over iemand anders graf regeren of gewoon een slaatje slaan uit een sterfgeval? O, ik interpreteer het verkeerd, het is natuurlijk hartstikke nobel van die mensen dat ze De Wilde Ganzen willen steunen. Via de dood van hun moeder weliswaar, maar toch.
Bij huwelijken verdraag ik het al niet. Zo’n envelopje op de kaart waarmee het bruidspaar wil zeggen dat je niet met allemaal rommel hoeft aan te komen, want daar stellen ze geen prijs op. Ze kopen hun spullen liever zelf, dan weten ze zeker dat het naar hun smaak is. Maar met zo’n envelop in handen doe ik niets anders dan betalen voor die twee glazen bitterlemon en die twee bitterballen die ik consumeer. Inclusief een flinke fooi. Je zult mijn boekenbonnen, dinerbonnen, theaterbonnen of zorgvuldig uitgezochte cadeaus moeten slikken.
Met geboortekaartjes idem dito. Daar staan tegenwoordig ook al envelopjes op. Kersverse ouders die via een omweg aangeven dat ze liever zelf de jurkjes voor hun kinderen uitzoeken. Je zult toch eens opgescheept worden met zo’n vodje van de HEMA wat je smaak niet is. Nee, da’s treurig, terwijl kraamvisite zo’n vrolijke happening kan zijn.
Dan heb je nog verjaardagen van twintigers en dertigers waar je voor uitgenodigd wordt, en waar dan ook meteen een verlanglijst als attachment is toegevoegd. En als je dan uit nieuwsgierigheid de moeite neemt om er een blik op te werpen dan ontdek je tot je verbijstering dat het goedkoopste cadeau drie keer boven je budget ligt. Wat moet je dan? Voor je het weet help je een jarenlange vriendschap naar de knoppen.
En nu dit weer. Geldklopperij bij begrafenissen. Wat is er mis met ‘Geen bloemen’? Waarom zo’n enorme drang om jezelf als filantroop te profileren door zelfs bij de begrafenis van een familielid te vragen om geld te storten voor een of ander goed doel? Waarom moet een begrafenis nou ook weer geld kosten? Kun je tegenwoordig niet eens meer gratis afscheid van iemand nemen? Of een plak droge cake wegwerken zonder het schaamtegevoel dat je eigenlijk nog geld had moeten overmaken? Wat als je zelf een dringende behoefte hebt om de laatste eer te bewijzen door het graf een beetje op te vrolijken met een gezellig bosje rozen. Vergeet het maar.
What´s next? “Mochten er mannen zijn die mij in het geheim aanbidden dan verzoek ik hem / hen om met Valentijnsdag geld te geven aan Stichting CliniKlaas.” Of deze kan ook erg bruikbaar zijn: “Als jullie morgen komen borrelen, neem dan niet uit gezelligheid een flesje wijn mee, maar maak wat geld over aan een arme wijnboer in Ecuador.” Voor kinderen is dit een geschikte versie: “Papa en mama, ik geloof niet meer in Sinterklaas, maar als jullie toch iets in m’n schoen willen stoppen, dan graag een jaar schoolboeken voor een leeftijdgenootje in India.” En geheel kosteloos deze variant aangezien dit dilemma zich ook al weer bijna aandient: “Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar. Mocht je mij hetzelfde toewensen doe dat dan door financieel aan de achtergestelde herten in het westen van Finland te denken. Ze worden door edelherten als een minderheid behandeld en hebben het vooral rond kerst erg zwaar.”
Blijkbaar zijn er mensen die denken dat je (kraam)cadeaus, bloemen, flessen wijn, dozen bonbons en knuffels meeneemt omdat je teveel geld op je rekening hebt staan. Dat al die zorgvuldig voorbereide presentjes een enorm verplicht nummer zijn. Tegelijkertijd denken ze dat ze dat geld zelf wel beter weten te besteden en werken ze aan hun imago door geld aan goede doelen te vragen.
Ik werk er niet aan mee. Al lig ik er nachten wakker van wat ik voor iemand moet meenemen, ik ga niet door de knieën voor envelopjes en andere misplaatste bedelpogingen bij welke gelegenheid dan ook. Als iemand geen bloemen op z’n graf wil dan hoeft dat ook niet. Dan neem ik die niet mee. Of wacht een week en zet ze er dan alsnog op, niemand die daar last van heeft. Bij mijn weten is het Leger des Heils hartstikke blij met spiksplinternieuwe babykleertjes, die doen het als afdankertjes onwijs goed in bijstandsgezinnen. En als ik mijn geld aan een goed doel wil geven dan doe ik dat aan een doel dat ik zelf kies. Stichting Equal Education bijvoorbeeld. Mocht je deze blog zo goed vinden dat je een reactie wilt plaatsen, beheers je dan en stort geld op 5317222. Tijd is tenslotte ook geld.
Ingedeeld onder: goede doelen | Tags: clowns, fetisj, goede doelen, sinterklaas
Er zat zonet zo’n envelop in mijn brievenbus van de CliniClowns. Met twee van die idioten met rode neuzen die zogenaamd veel lol hebben. Maar niemand weet waarom. Geef een lach, staat er op de envelop. Maar met heel hard lachen help ik hen nog steeds niet, ze willen gewoon dat ik meedoe aan de sponsor bingo loterij. Geef geld, bedoelen ze.
Mij niet gezien. Het is te gek voor woorden dat mensen geld uitgeven om andere mensen verkleedkleren aan te laten trekken. CliniClowns zijn eng en niet meer dan een fetisj voor volwassenen. Zoiets als Maarten ‘t Hart die thuis een jurk aantrekt. En denk maar niet dat dat is omdat zijn vrouw het prettiger vindt dat degene die thuis de afwas doet er uitziet als een vrouw. Die jurk is alleen maar omdat Maarten ‘t Hart graag af en toe als Maartje door het leven gaat. Moeten we die man daarom sponsoren? Nee. Goed geantwoord, klas.
Nu ik toch al middenin mijn frustraties beland ben toch die envelop maar eens openmaken. O, kijk, ook nog een handtekening en een kus van Paul de Leeuw erop, nee, nu ben ik om. Een brief van de directeur, eens kijken wat die te melden heeft. De directeur ervaart dagelijks het tekort aan CliniClowns. Zou ‘ie dat aan zijn salaris merken? Of komt er nooit eens iemand op zijn kantoor langs om hem aan het lachen te krijgen? En verder schrijft z’n communicatieadviseur dat het niet lukt om op alle gezichtjes van zieke en gehandicapte kinderen een stralende lach te toveren.
Blijkbaar denkt de beste man dat dat komt door het tekort aan klinische klungels, maar ik denk dat er meer achter zit. In dit zinnetje ligt de essentie van waarom hij dagelijks het tekort ervaart én niet op alle gezichtjes een lach kan toveren. Dat komt omdat clowns eng zijn. Ze zijn doodeng en vooral niet leuk. Ze zijn niet grappig, niet lollig, niet om te lachen. Zelfs nu ik bijna dertig ben loop ik een straatje om als ik een clown zie. En ik niet alleen. Hele hordes mensen hebben een aversie tegen clowns. Ik ken niemand die niet iets tegen clowns heeft. Van clowns kun je alleen maar zieker gaan voelen.
Ik hield ook niet van Bassie en wat had je nog meer allemaal in die trant rondlopen? Domme August van de Film van ome Willem, was dat er ook één? Pipo de Clown, akelige vent. Nu heb je zo’n clown op tv voor peutertjes waar ze allemaal merchandise omheen hebben. Ik weet de naam niet, maar wel de exacte uitzendtijden. Dat zijn momenten waarop de tv geboycot wordt. Je zou er per ongeluk langs kunnen zappen. En dan heb je nog die reclame van Centraal Beheer met baby Bassie. Kippenvel tot in al mijn vezels. Het feit dat iemand zijn kind beschikbaar heeft gesteld om zo te laten schminken zou voldoende aanleiding moeten zijn om zo´n ouder uit de ouderlijke macht te zetten.
Misschien komt het omdat ik op de basisschool jaarlijks op het feestje van Albert K. weer het nieuwe deel moest zien van de filmserie Chuckie. Zo´n moordende pop met een clownsgezicht en zo’n strijdkreet als er horror in het verschiet lag. Of komt het door die film die we jaar in jaar uit bij Frans moesten kijken. Over een criminele clown die van die nare geluidjes maakte en rare koppen trok als ‘ie weer eens een bank overviel. Maar nu ik er verder over nadenk is het al veel eerder begonnen en heb ik in het algemeen iets tegen verklede mensen. Eerlijk gezegd kan ik niet eens tegen Elly en de wiebelwagen, hoewel Elly volgens mij niet eens verkleed is. En nog verder nadenkend lijkt het dat ik maar één uitzondering weet te bedenken: Sinterklaas.
Hele volksstammen verfoeien mij nu omdat ik een zo prachtige stichting als de CliniClowns al bloggend om zeep probeer te helpen, maar ho wacht: ik heb een plan. CliniKlaas, volgens mij gaat dat echt veel beter werken. Want waar je bij clowns angst voelt, daar voel je bij Sinterklaas respect. Sinterklaas is zo echt dat je vergeet dat ‘ie niet echt is. En waarschijnlijk is het stille hoop dat ‘ie ook echt is, hoewel je die cadeaus nog wel altijd zelf moet kopen. Maar hee, dat kun je die man toch ook niet alleen laten doen? Weet je wel hoe oud hij is?
CliniKlazen dus. We verbouwen dat hele verhaal van Sinterklaas en leren de nieuwe generatie vanaf vandaag dat Sinterklaas het hele jaar in het ziekenhuis woont. Op 5 december kan ´ie gewoon jarig blijven en het hele ritueel met die stoomboot, schimmel en pieten blijft bestaan. Voor de politiek correcten kunnen we al die pieten ombouwen tot verplegend personeel, art-assistenten, chirurgen, gynaecologen en wat dies meer zij. Alleen dat Spanjeverhaal bouwen we om en dan kunnen we de rest van het jaar hele hordes CliniKlazen inzetten om de kinderen aan het lachen te krijgen.
Ik ga maar eens een gironummer openen, want ik denk dat dit idee wel eens heel goed zou kunnen vallen bij mijn clownhatende Sinterklaasminnende achterban.
Ingedeeld onder: Oost-Europa, baby, goede doelen | Tags: baby, babydoos, bevalling, colporteur, goede doelen, handel, hoogzwanger, huilbui, kunstgebit, Oost-Europa, tranen
Zonet stond het kleine vrouwtje weer aan de deur. Ze reikt nog niet tot mijn schouders en zit helemaal dik ingepakt. Ze kwam voor het eerst tijdens mijn hoogzwangere periode. Met een tas vol gebreide babykleertjes. Ze probeerde sokjes te slijten. Van die dingen die je een kind nooit aantrekt omdat je eigen voeten er al van jeuken als je er naar kijkt. Sokken mogen dan praktisch nut hebben (wat is het nut van warme voeten…?), maar op de schaal van esthetiek scoren ze jammerlijk laag.
Terug naar het kleine vrouwtje: bij mij ben je met dat soort acties op het juiste adres. Temeer daar het kleine vrouwtje geen woord Nederlands spreekt, al minstens vijfenenzeventig is, volkomen verrimpeld is, zo mager is dat ze alleen tot windkracht 3 veilig langs de deuren kan en een Oost-Europees uiterlijk heeft. Aangezien ik voor mijn werk de meest nare verhalen lees over minderheden in Oost-Europese landen als Armenië en Bulgarije, heb ik de hele levengeschiedenis van dit vrouwtje al gefantaseerd. Er hoeft niets van waar te zijn, maar daar zal ik nooit achterkomen.
Ik ben heimelijk jaloers op de bovenbuurvrouw. Die schalt in zulke gevallen van bovenaan de trap dat ze er niet over piekert. Tenminste, dat deed ze wel toen er een kind met een Jantje Beton-bus voor de deur stond. Dan heb je ballen. Ze zou trouwens nog meer ballen hebben als ze de moeite nam om naar beneden te komen om de persoon in kwestie recht in de ogen te kijken en dan nog eens met dezelfde reactie te komen.
Maar ik heb geen ballen. Bij mij kun je echt alles slijten of krijgen. Laatst belden er drie kindertjes met een zelfgeknipt en -geplakt papieren mandje aan. Of ik iets wilde geven voor het milieu. Na mijn vorige post lijkt dat onbestaanbaar in Ondiep en later bleek dat ook, want toen hingen ze al weer met Magnums bij de snackbar rond. Milieu is een ruim begrip.
KP kwam trouwens eens terug in de kamer met drie reclamepennen van Echinaforce of zo. Die waren duidelijk bij een Eco-supermarkt van een kassa afgejat. De benedenbuurvrouw-links was er ook ingetuind. Daar hebben de benedenbuurman-links en ik smakelijk om gelachen. Sinds die actie loop ik bij colporteurs naar de deur. Hoewel ik die man met die pennen ook niet had kunnen weerstaan. Daar kom ik hier ronduit voor uit.
Maar tijdens mijn hoogzwangere en zeer labiele periode klopte het kleine vrouwtje voor het eerst en op het juiste moment aan. Het was buiten berekoud, haar handen vroren er zowat af en haar kunstgebit klapperde de Kukident van haar kaken. (Er gaat nu wel een belletje rinkelen want ze heeft vrijwel zeker een kunstgebit. Dat heeft ze vast niet van de babysokjes betaald.) De roze babysokjes waren zes euro, de geel-met-paarse vier euro. Al mijn onderhandelingskunsten ten spijt kwam ik met geel-paarse sokjes en vijf euro lichter de kamer weer in. Een euro meer dan ze kostten. Bijzonder hè? Ik ben een van de weinige mensen die een euro bij kan dingen.
Erger was dat de tranen over m’n wangen rolden omdat ik haar zo zielig vond. KP moest er wat om lachen (die rook de wraak na zijn Echinaforce-debacle) en rationaliseerde de hele huilbui weer weg. Het kleine vrouwtje zag haar financiële zekerheid dichterbij komen want na de bevalling stond ze al gauw weer op de stoep. En voor ik het wist lag de hele collectie boys maat 56 in de gang. Omdat we zo stom waren om zo’n ‘Hoera het is een jongen’-slinger achter het raam te hangen. Gelukkig had ik geen geld in huis en heb ik haar weg moeten sturen. ‘Maandag tien uur?’ vroeg ze nog. Ik knikte, hielp haar haar handel weer in te pakken en werkte haar de deur uit.
Die maandagochtend heb ik de lamellen dichtgehad. Er werd niet gebeld omdat de deurbel het niet doet, maar er werd ook niet aangeklopt. Ik hoopte dus dat ze het vergeten was. Maar een week later stond ze er wel weer. Nathan lag al een hele ochtend te brullen dus mijn humeur was niet geweldig. Dus werkte ik haar op m’n vriendelijkst weg. Ze draaide zich half om en keek me aan als een geslagen hond. Ik zie het nu nog voor me en ik voel me er akelig vervelend bij.
Vanmorgen was ze er weer. Ik weet niet hoe ik van haar af kan komen. Nu had ik Nathan op m’n arm en dat was helemaal stom. Want ze begon helemaal te stralen bij de aanblik van ons leuke babyjongetje en kletste lekker tegen ‘m aan. Maar ik had de deur al weer bijna dicht en heb haar weer duidelijk gemaakt dat ik nergens behoefte aan heb. Ik moet zeggen dat het al gemakkelijker gaat dan de eerste keer, maar het blijft naar voelen. Zo steek ik helemaal niet in elkaar.
Vandaag gaat de dame van Felicitas weer bellen voor een afspraak, want ze wil de babydoos langsbrengen. Ik zal KP vragen of ‘ie er uit voorzorg bij wil komen zitten, want al ik dat alleen moet doen zijn we in een half uur tijd lid van elk vakantiepark in Nederland, krijgen we elke maand een poppenkastpop uit de Sesamstraatcollectie en mogen we een weekend met Nathan naar Eurodisney omdat ik een levenslang abonnement op de Disneyclub heb toegezegd.
Wat die geel-met-paarse sokken betreft: Nathan heeft ze nog niet aan gehad. Ik denk dat ik ze maar aan Oost-Europa schenk.
