Ingedeeld onder: Mexicaanse griep | Tags: doperwtjes, driftbui, gezondheid, Mexicaanse griep
Nathan is een hypergezond kind. Dat heb je natuurlijk niet zelf in de hand, maar vanaf het moment dat ‘ie verwekt werd tot nu heeft ‘ie mooi wel voor 97 % gezond eten gekregen. Drie maanden borstvoeding en daarna per fase het juiste schema van het voedingscentrum. Compleet met pompoenhapjes, gestampte avocado’s en doperwtjescouscous met munt. Elke dag een verse sinaasappel, banaan, perzik of andere fruitprut. Yoghurt zonder toevoegingen en tien druppels vitamine D. En dat terwijl we zelf nooit aan die twee stuks fruit toekomen. Wij ook best eens een pizza laten aanrukken, maar Nathan dan alsnog aan een verse prak zit. Echt hypergezond allemaal.
Maar zelfs dan is er altijd nog wel iets om over te klagen. Want ik vind dat je daar dan toch maar mooi mee zit. Met zo’n hypergezond kind. Want nu KP en ik om de beurt van bed naar wc strompelen, hebben we ook nog een kind rondlopen dat – laten we in de terminologie blijven – schijt heeft aan buikgrieperige ouders. Dat ook nog eens besloten heeft om voortaan overdag een magere twee uurtjes te pitten en de rest van de tijd alles uit het leven te halen wat er in zit. En daar komen allemaal rare nieuwe dingen bij.
Driftbuien bijvoorbeeld. Vanochtend hadden we er tussen vijf stoelgangen door zomaar weer een stuk of zes te pakken. Omdat Rund niet mee mocht onder de douche, omdat hij geen luier aan wou, omdat hij geen rompertje aan wou (en vervolgens zelf uittrok -shock-), omdat hij geen slabbetje voor wou (en ook uittrok), omdat hij zijn sinaasappel zelf wou opeten, omdat hij niet op de tafel mocht zitten, omdat ik de stoelen zo aanschoof dat hij niet bij de laptop kon komen, omdat hij mijn broodje met exact hetzelfde beleg liever had dan die van zichzelf. Zei ik zes buien? Het moeten er meer zijn geweest.
Zo’n driftbui begint met een trillende onderlip, gevolgd door een worp achterwaarts, een kopstoot tegen de vloer en vervolgens een oorverdovend kabaal, een gevaarlijk rood aangelopen gezicht en dikke tranen. Als dat dan zo’n drie minuten heeft geduurd, ben je twee minuten onder de pannen om snottebellen te verwijderen en vloer en kind te ontdoen van allerlei andere bedreigende ziektekiemen die zomaar eens de Mexicaanse griep zouden kunnen overdragen.
Pfffft, nu zijn we weer aan zo’n tweede dramatische maaltijd toe. En dan hops z’n bed in zodat wij weer even twee uur fatsoenlijk ziek kunnen zijn. Ik dacht altijd dat mijn moeder tot mijn volwassen-zijn nog nooit ziek was geweest. Maar blijkbaar had ze het talent om dat goed verborgen te houden.
Hypergezond is natuurlijk een tamelijk relatief begrip. Lichamelijk mag er dan niks aan de hand zijn, maar wat kan er psychisch wel niet allemaal mis zijn :-O.
Alles wat ik nu nog wil
is een antiziekzijnpil.
(Het is niks Mexicaans. maar wel beroerd.)
Ingedeeld onder: Zonder categorie, beestjes, kinderen, oppas, ouderschap, werkende moeder | Tags: fopspeen, gezondheid, papadag, risico-analyse, speelgoed, toiletblokje, veiligheid, verlof, werkende moeder, ziektekiemen
Volgende week is het al zover, dan is mijn verlof voorbij. Ik ga dan drie dagen werken. KP heeft één papadag en de andere twee dagen past Zus op. Maar o wee, is het daar wel veilig in huis? Vandaag begon ik aan een risico-analyse en help, ik durf niet meer.
Ik begon om een uur of drie met inventariseren. De lijst is eindeloos en hoe langer ik er mee bezig ben, hoe angstiger ik word. Nathan zou verstrikt kunnen raken in een koordje van de raamdecoratie. Hij zou een toiletblokje kunnen eten. Hij zou met een touwtje van zijn capuchon bovenaan de glijbaan kunnen blijven hangen. Hij zou kunnen snuffelen aan een afvalbakje in de badkamer. Hij zou in de wasmachine of de droger kunnen klimmen. Hij kan een plastic zak over z’n hoofd trekken. Nu misschien nog niet, maar eens is de eerste keer en dat kan net bij Zus zijn.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gezondheidsrisico’s. Ziektekiemen, ze zijn overal. Aan de ongewassen handen van Zus, aan de vieze neus van Nicht of via het aanhoesten van Neef. En maximale blootstelling als Zus de zakdoek of het washandje voor Nicht nog eens bij Nathan gebruikt. Verder zou Nicht of Neef Nathans speelgoed mee kunnen nemen naar de wc en daarna weer aan Nathan kunnen geven. Handen wassen na het plassen moet er nog weer even ingeramd worden bij Familie. Nathan zou per ongeluk aan een wildvreemde fopspeen kunnen sabbelen. Sterker nog, de ring zou los kunnen raken waardoor ‘ie de rest van de speen doorslikt.
En dan moeten de traptreden nog tussen de 8,9 en 23 cm hoog zijn. Zus heeft zojuist een meting gedaan waarna ik de trap officieel heb goedgekeurd.
Het mag een wonder heten dat Zus al vijf kinderen van boven de drie heeft rondlopen. EN dat Nathan al bijna 12 weken is terwijl ik die lijst nu pas onder ogen krijg. Met Zus al vast wat afspraken gemaakt. Geen kleding met touwtjes, biologisch afbreekbare blokjes voor in de wc-pot, geen afvalemmertjes in toilet of badkamer, geen speelgoed mee naar het toilet, handen wassen na het plassen, ramen en deuren op alle verdiepingen sluiten, zakdoeken voorzien van naamlabel, idem dito voor spuugdoeken en slabbetjes, bij ziekte van wie-dan-ook-maar de zieke in kwestie in quarantaine leggen en Nathan een verdieping lager plaatsen. Geen wildvreemde spenen in huis. Opnieuw een schier onuitputtelijke lijst.
Brrrrrrr, ik vind het supereng. Maar ik geloof dat ik hier thuis ook nog het een en ander te doen heb.
