Ingedeeld onder: prenatale verwaarlozing, taaltaaltaal, zwangerschap | Tags: alcohol, echo, Limoncello, Moeders voor Moeders, prenatale verwaarlozing, rationele effectiviteitstraining, slagroom, taart, verloskundige, zwangerschap
Shit, waar is de echo? En dat staatje met de gegevens over m’n zwangerschap? Wat doet die ossenworst in m’n winkelwagen? Help, ik ben zwanger, maar ik denk er helemaal niet aan. O jee, een prenataal verwaarloosd kind.
Een kwartier later zit ik m’n angsten te bespreken bij de verloskundige. Die moet er best hard om lachen. Bovendien zat er een half uur geleden iemand op mijn stoel die precies hetzelfde verhaal had als ik. Dus zo uniek is het nou allemaal ook weer niet. Maar ik zit er toch maar mooi mee. Want toen ik in verwachting was van Nathan…
…even tussendoor: dit is een uitdrukking die vaak verkeerd wordt gebruikt. Er zijn mensen die zeggen dat ik zwanger was van Nathan, maar dat is verre van waar. Ook in dit nieuwe geval ben ik zwanger van KP en nu samen in verwachting van een tweede kindje. En niet samen zwanger, zoals onze kroonprins ooit eens stelde. Tot zover even een intermezzo over talige misverstanden…
Toen ik twee dagen in verwachting was van Nathan liep ik in de Albert Heijn alvast de schappen te zoeken met de luiers, zwitsal, olvarit (voor het geval dat, want dat ging ik natuurlijk nooit gebruiken) en alle andere babyhotseflots die je kunt verzinnen. Dat was nogal overdreven en onnodig, maar er hing een roze waas in mijn hoofd waar ik dit met mijn huidige verstandstoestand aan kan wijten en waar ik best een rationale effectiviteitstraining bij had kunnen gebruiken. Nu ben ik rationeel zo effectief dat ik broodjes filet americain eet zonder er bij stil te staan.
Prenatale verwaarlozing dus. Om nog meer ellende te voorkomen heb ik Moeders voor Moeders maar gebeld. En staan er nu kratjes in de wc met flessen waar ik al een paar weken keurig mijn plasjes in opvang. Zodat er nog een geheugensteun in huis is, die mij vertelt dat het beter is om van die fles Limoncello met 32 % alcohol af te blijven.
Ik ben echt niet onverschillig, of er van overtuigd dat het na een eerste keer een volgende keer heus wel weer goed zal gaan of schijnzwanger. Nee, niks daarvan en de echo laat zien dat het er echt zit. Volgens de wetten van de logica sta ik er nu ook wat minder onbevangen tegenover dan de vorige keer en vind ik het allemaal wat minder vanzelfsprekend en veel enger om weer door al die maanden en zo’n bevalling heen te moeten ploeteren. Maar ik kan me er gewoon nog niet zo goed een voorstelling van maken en ach, we hebben alle spullen al en als het een mannetje wordt is dat wel zo praktisch want dan hoeven we de Prenatal voorlopig ook niet meer in. Dat zou slagroom op de taart zijn.
Zwanger dus en ik ben hartstikke blij met de aanstaande geboorte van kindje D the second en zie uit naar een groeiend dik buikje. Dat zou namelijk ook erg helpen om deze prenatale verwaarlozing te stoppen.
En dit nog even: de vorige keer waren we heel politiek correct door een soort geheimhouding op te leggen aan iedereen die we het vertelden. En belden we iedereen op met de vraag of we even langs konden komen. Zeer correct. Not anymore, er komen al weer kaartjes binnen van mensen die ik het echt niet persoonlijk heb verteld. Dus mocht je het nu volgens deze o zo onvriendelijke weg vernemen: er zit niks achter, je bent echt niet de enige.
Ingedeeld onder: zwangerschap | Tags: echo, kinderfeestje, poli, status, verpleegkundige, wachtkamer, ziekenhuis
Dat wil zeggen: vanaf morgen ben ik een medisch geval. En hoera, omdat ze dan in me gaan ingrijpen. Ze is het ziekenhuis. Ik ben dol op ziekenhuizen. Dat klinkt raar, maar ik word altijd licht euforisch als ik door zo’n gebouw loop. Geen idee wat het is. Gisteren mocht ik er, hoera, weer even heen.
Direct bij de ingang van het WKZ word ik al op mijn wenken bediend. Er lopen daar namelijk strepen over de vloer. Ik ben gek op strepen op de vloer. Je weet nooit waar ze heen lopen. De strepen in het WKZ hebben kleuren en nergens worden de kleuren uitgelegd. Dat maakt het zo spannend.
Even een zijpad: ik denk dat ik mijn enthousiasme voor strepen heb opgelopen bij een kinderfeestje toen ik tien was en we na een zoektocht van drie uur uiteindelijk – als team – een schat mochten opgraven, wat één knikker bleek te zijn. We waren met z’n vieren en die knikker moesten we delen. Daarna heeft het ding dus nooit meer gerold en verloor de knikker zijn lotsbestemming. Ik heb die ouders nooit begrepen, want een jaar later zetten ze ons voor Flodder in Amerika. We waren elf en zagen voor het eerst blote vrouwen.
Maar terug naar de strepen. De gedachte dat er aan het eind van zo’n streep iets op mij ligt te wachten. Wat ik niet hoef te delen, want van KP mag ik toch alles houden. Tenzij het een leuke gadget of iets anderszins bruikbaars is.
Gisteren liep de blauwe naar de echo en de oranje naar de poli. Dat was goed, want daar moest ik ook zijn. Aan het eind van de blauwe lijn hing een blauwe bak waar ik mijn status in moest doen. Zo logisch allemaal, dat ik er blij van werd. De verpleegkundige pakte mijn status en riep mij uit de wachtkamer. Het werkte!
Misschien dat wij in ons nieuwe huis ook strepen aanbrengen. Ik weet zeker dat ons huishouden dan efficiënter zal verlopen. Ik droom nu van roze strepen voor mij en blauwe voor KP. De roze streep loopt naar de strijkplank en de blauwe strepen lopen naar de stofzuiger, de vaatwasser, de wasmachine en de stofdoek. In mijn droom zeg ik altijd ‘hup, zoek blauw’, waarna al die nare klussen worden aangepakt. Door KP of door de huishoudster die hij hoogstwaarschijnlijk wel zal vinden als ik de strepen invoer.
Inspirerend hoor, ziekenhuizen.
