Ingedeeld onder: Mexicaanse griep | Tags: doperwtjes, driftbui, gezondheid, Mexicaanse griep
Nathan is een hypergezond kind. Dat heb je natuurlijk niet zelf in de hand, maar vanaf het moment dat ‘ie verwekt werd tot nu heeft ‘ie mooi wel voor 97 % gezond eten gekregen. Drie maanden borstvoeding en daarna per fase het juiste schema van het voedingscentrum. Compleet met pompoenhapjes, gestampte avocado’s en doperwtjescouscous met munt. Elke dag een verse sinaasappel, banaan, perzik of andere fruitprut. Yoghurt zonder toevoegingen en tien druppels vitamine D. En dat terwijl we zelf nooit aan die twee stuks fruit toekomen. Wij ook best eens een pizza laten aanrukken, maar Nathan dan alsnog aan een verse prak zit. Echt hypergezond allemaal.
Maar zelfs dan is er altijd nog wel iets om over te klagen. Want ik vind dat je daar dan toch maar mooi mee zit. Met zo’n hypergezond kind. Want nu KP en ik om de beurt van bed naar wc strompelen, hebben we ook nog een kind rondlopen dat – laten we in de terminologie blijven – schijt heeft aan buikgrieperige ouders. Dat ook nog eens besloten heeft om voortaan overdag een magere twee uurtjes te pitten en de rest van de tijd alles uit het leven te halen wat er in zit. En daar komen allemaal rare nieuwe dingen bij.
Driftbuien bijvoorbeeld. Vanochtend hadden we er tussen vijf stoelgangen door zomaar weer een stuk of zes te pakken. Omdat Rund niet mee mocht onder de douche, omdat hij geen luier aan wou, omdat hij geen rompertje aan wou (en vervolgens zelf uittrok -shock-), omdat hij geen slabbetje voor wou (en ook uittrok), omdat hij zijn sinaasappel zelf wou opeten, omdat hij niet op de tafel mocht zitten, omdat ik de stoelen zo aanschoof dat hij niet bij de laptop kon komen, omdat hij mijn broodje met exact hetzelfde beleg liever had dan die van zichzelf. Zei ik zes buien? Het moeten er meer zijn geweest.
Zo’n driftbui begint met een trillende onderlip, gevolgd door een worp achterwaarts, een kopstoot tegen de vloer en vervolgens een oorverdovend kabaal, een gevaarlijk rood aangelopen gezicht en dikke tranen. Als dat dan zo’n drie minuten heeft geduurd, ben je twee minuten onder de pannen om snottebellen te verwijderen en vloer en kind te ontdoen van allerlei andere bedreigende ziektekiemen die zomaar eens de Mexicaanse griep zouden kunnen overdragen.
Pfffft, nu zijn we weer aan zo’n tweede dramatische maaltijd toe. En dan hops z’n bed in zodat wij weer even twee uur fatsoenlijk ziek kunnen zijn. Ik dacht altijd dat mijn moeder tot mijn volwassen-zijn nog nooit ziek was geweest. Maar blijkbaar had ze het talent om dat goed verborgen te houden.
Hypergezond is natuurlijk een tamelijk relatief begrip. Lichamelijk mag er dan niks aan de hand zijn, maar wat kan er psychisch wel niet allemaal mis zijn :-O.
Ingedeeld onder: moederschap | Tags: angst, bevalling, boekwinkel, doperwtjes, dwanggedachten, eendjes, kat, komkommer, moeder, onderzoek, postnatale depressie, spinnen, tandarts, vliegangst, watjes, wortel, zelfhulpboeken, zwangerschap
Ik heb eens in Psychologie Magazine gelezen (mensen die zelfhulpmateriaal lezen hebben die het minst nodig blijkt uit onderzoek) dat iets van 95% van de mensheid lijdt aan dwanggedachten. En daar hoor ik ook bij. Je kent het vast wel: je hebt een hark in je handen en je hoort de kat van de buren voor de tigste keer krijsen. Plotseling flitst het door je heen: hark, kat, toeslaan. Niet dat je dat ooit zult doen, maar even ben je bang dát je het zult doen. En je legt je hark toch maar even neer.
Dwanggedachten worden ingegeven door een bepaalde angst. De meeste dwanggedachten zijn van moorddadige aard. Bijvoorbeeld als je op het perron ineens denkt ‘wat als ik die oude dame met dat hondje ineens een zetje zou geven en ze op de rails terechtkomt terwijl de trein het station binnenloopt?’ (De tranen schieten tijdens het typen al in m’n ogen.) Ik heb er vooral op stations last van. Of in de metro: wat als ik mijn hoofd even door het raampje steek? Volgens Dirk Hermans, een onderzoeker van de Katholieke Uni in Leuven, zijn die gedachten heel normaal en zeggen ze niets over je persoon of potentieel gedrag. Pas als je je tegen dwanggedachten verzet, kunnen ze lastig worden. Dan wordt het namelijk een obsessie en dat is niet normaal meer.
Fantastisch, zulke onderzoekers. Enorm geruststellend. Dat wil zeggen: geruststellend dat het dus niets ernstigs is. Minder geruststellend is dat er misschien wel andere mensen ook met zo’n dwanggedachte op het station staan, en die zijn misschien minder gedisciplineerd dan ik.
Enniewee, hoe kom ik hier op? Omdat ik van die nare gedachtes heb over Nathan. Als ik Nathan in de creche van de kerk achterlaat ben ik tijdens de kerkdienst alleen maar bezig met de gedachte dat ik ‘m zal vergeten en dat ik thuis bij het koffiedrinken ineens bedenk dat ‘ie nog in de kerk is. (Ik hoop trouwens dat KP het dan al eerder ontdekt heeft, maar die is ook onderdeel van de gedachte.) Of dat ik na m’n werk direct doorrij naar huis in plaats van naar Zus. Dat ik ‘m doperwtjes zal voeren. Een komkommer. Wortels. En dat ik blijf aandringen. Dat ik bovenaan een trap sta en zeker weet dat ik hem zal laten vallen. Dat ik even boodschapjes ga doen terwijl ‘ie in z’n bed ligt en ik per ongeluk een paar uren in een boekwinkel blijf hangen. En dan heeft nu.nl nog voldoende goed materiaal beschikbaar om mijn gedachten te voeden. Ik parkeer mijn auto in de hitte en vergeet ‘m uit de auto te halen. Of juist doelbewust laat ztten, omdat ik maar een uurtje weghoef. Dat ik ‘m bij het voeren van de eendjes in het water laat vallen.
Tijdens de zwangerschap had ik er al last van. De angst dat ik dat enge kaasje echt zou gaan verslinden. Terwijl ik niet eens kaas lust. En ik droomde op een nacht dat ik bevallen was en KP direct na de bevalling een week voor z’n werk wegmoest. En dat KP na een week thuiskwam en aan me vroeg hoe het met hem ging. En ik in eerste instantie geen idee had over wie hij het had, maar toen herinnerde ik me plotseling de bevalling en oeps, het kindje weer. Nooit meer aan gedacht.
Lopen er hier meer mensen met dwanggedachtes rond? Deel ze met me en ik weet precies waar en wanneer ik je moet mijden.
Gelukkig hoort er bij die ‘normale’ gedachten ook dat je heel goed weet dat ze nooit zullen gebeuren. Omdat je je al zo bewust bent van de angst dat het je gewoon nooit zal overkomen. En dat het Nathan dus ook nooit zal overkomen. Omdat ik voortdurend met de angst leef dat er iets met hem gebeurt. Maar dan in de gezonde zin van het idee. Want ik geloof niet dat ik tot nu toe een erg overspannen angstige moeder ben. En dan boezemt me soms ook wel weer angst in.
Over dat laatst is trouwens ook een aardig boek verschenen. A Nation of Wimps, een land vol watjes. Van een Amerikaanse onderzoekster die een generatie moeders van nu beschrijft die overspannen angstig zijn. Angstig, overbeschermend, durven hun kinderen niet los te laten, waardoor ze kinderen ‘kweken’ die voor alles bang zijn. En dat levert een generatie watjes op. Interessant, Netwerk had er een uitzending over. Ik geloof dat ik nog niet tot een van de twee generaties behoor. Hoewel ik niet in een vliegtuig durf. Bang voor spinnen ben. En een hele poos bang voor de tandarts ben geweest. Maar daar heeft mijn moeder weer niks mee te maken.
Over dat andere onderzoek: Ad Bergsma, psycholoog en onderzoeker aan de Erasmus Universiteit, ontdekte dat zelfhulpboeken het meest gelezen worden door mensen die ze het minst nodig hebben. Dat pleit ook weer voor me. Op psychisch in orde zijn scoor ik dus weer aardig hoog. De postnatale depressie laat op zich wachten.
