Ingedeeld onder: baby, kinderen, moederschap | Tags: babydoos, bloempot, Felicitas, foto, fotograaf, olvarit, vakbond, WV
Ik heb hier nog geen verslag uitgebracht van de Felicitasdame, dus daar is nu wel even mooi de gelegenheid voor. Aanleiding is dat ik vandaag de GRATIS (blingbling) foto, die we onlangs bij de V&D geschoten hebben, kon ophalen. Dus als intro de Felicitasdame.
De Felicitasdame kwam op een middag langs en KP en ik hadden haar komst goed voorbereid. Ik had me zelfs voorgenomen om me niks te laten aansmeren, maar van KP moest ik in elk geval wel íets kopen. Want, zo was zijn redenatie, dat mens moet ook ergens haar geld mee verdienen en we mochten haar wel een klein beetje provisie gunnen. Hier was de ware vakbonder aan het woord.
Ik was er klaar voor, ik had de tafel leeggemaakt om twee vierkante meter showroom te creëren. En daar was ze: Mien Dobbelsteen, inclusief stemgeluid en accentje. Alsof ze een week kwam logeren. Tassen, koffers, dozen, ik had geen idee dat een Toyota Yaris zo’n grote kofferruimte heeft. Een Renault Megane Grand Tour 1.5V is dus helemaal niet het minimale als je aan gezinsuitbreiding zit te denken. Mien zat al jarenlang in het vak, toen het nog zus-en-zo heette en daarna fuseerde met hotseflots en ze zich nog toelegden op dit-en-dat maar tegenwoordig richten ze zich alleen nog op de baby-industrie. Dat leverde genoeg op, volgens Mien. Dit leek een goed uitgangspunt om eventueel toch maar niks aan te schaffen.
De jarenlange ervaring van Mien uitte zich in alles. Ze bekeek het huis erg goed en benadrukte daarna alles in de categorie waarbinnen ik viel. “Waar gaat je voorkeur naar uit?” (Over een boekenserie waar je vier jaar lang aan vast zit.) “Ehm, móet ik kiezen?” “Nee, maar áls je moest kiezen, kies je dan voor Walt Disney of voor Dotje?” “Ehm, voor Dotje.” (Ik hoorde het mezelf zeggen…) “Jaaaaaaaaah, dat dacht ik wel!” “?” “Ja, weet je hoe dat komt dat ik dat weet? Omdat jij een boekenmens bent en boekenmensen kiezen altijd voor Dotje.” Ahaaa. Het kiezen heb ik maar als een spelletje gezien. “Als je op vakantie gaat, ga je dan liever met de tent of in een huisje?” Ongeacht het antwoord kwam ze bij Center Parcs uit waar ze een mooie aanbieding voor me klaar hadden liggen. “Welke vind je leuker, Raffi, Noddy of Sjon en Sjaan?” “Ehm, nou ik heb er niet zo veel verschil in.” “Jahaaaaaa, als je intekent op deze serie krijg je ze ook allemaal.” Nou, wauw, is dat even geluk hebben. “Koop je wel eens bij MissEtam?” “Nou, nee, nooit.” “Nou, dan moest je dat maar eens gaan doen, want ik geef je een waardebon van zoveel procent op je aankopen bij besteding van een heleboel.” Ja, da’s logisch. Ten slotte kwam er een boek over gezond groot worden op tafel en dat leek me zo bruikbaar dat ik toen maar toegehapt heb. Hopelijk hoeven we het nooit te gebruiken. Ze was nog minutenlang aan het inpakken, de Yaris zakte door z’n achteras en byebyezwaaizwaai, op naar het volgende adresje.
Op de tafel lag nog een heel slagveld aan olvaritshit, danoontjes (voor KP), waardebonnen, maandverband, een Quattroscheermesje wat wel weer handig is nu ik weer bij m’n benen kan en jawel, kortingsbonnen voor GRATIS (blingbling) foto’s schieten. (Hehe, we zijn er.) Vier bonnen. Elk half jaar weer een gratis serie. Eén grote foto gratis en als je er nog wat bijkoopt koop je natuurlijk die gratis foto ook, maar dat zeggen ze niet. Ik heb me niet laten weerhouden door de kwart schijfruimte die de foto´s van Nathan inmiddels vreten. Op naar de V&D.
Nog net niet in een pot met zonnenbloemen, maar wel in de meest onnatuurlijke houdingen op een vachtje, een bontje en een fleeceje, met een twee meter grote pluchen kikker, met een twintigtal gekleurde ballen (een boormachine en een cirkelzaag hadden net zo goed gefunctioneerd. Die ballen ontgaan me volledig.) en last but not least met z’n mama. KP had me gewaarschuwd om hem niet uit een bloempot te laten vallen, daar moest je vooraf ook voor tekenen. Alles op eigen risico. Nathan vond het harstikke leuk, die vindt fotocamera’s zo leuk dat ‘ie onmiddellijk stopt met waar ‘ie mee bezig is en alleen nog met z’n mond open naar het toestel kijkt. Wat natuurlijk niet de bedoeling is. En wat volgens de WV nog niet kan op deze leeftijd.
Vandaag konden we de foto’s ophalen. Tenminste, ik had een bonnetje waar datum en tijd van vandaag op stond, maar dat stond daar niet in de agenda. Dus mocht ik tegelijk met een ander Utregs gezinnetje mijn foto’s bekijken, zij aan het ene en ik aan het andere tafeltje. Lekker afluisteren.
- ‘t is ons woat tegengevalle met die sjoeêt.
- o, wat jammer. Wat is er tegengevallen?
- met hoar (wijst naar de oudste) was ‘r nog waat leuks. Ze kon in een een kissie en zo een leuk mutsjie. Helemaol op ‘r moois met aallemoal vaan die bloempies. En bij hoar (andere kind) waas d’r enkel wat met een aander vaggie en aandere kleurtjies en vaan die baalletjies.
- O, wat jammer. Maar het zijn toch wel hele mooie foto’s geworden toch?
En daar waren ze het roerend mee eens. Ik begrijp dat niet, mensen die hun kind in ‘een kissie’ willen laten fotograferen. Ik heb daar heel andere associaties bij. Ondanks hun ontevredenheid namen ze voor 150 euro foto’s af en een paar mooie sleutelhangers waar ook nog een fotootje in kon. En toen ik aan de beurt was kreeg ik van de moeder nog wijze raad toegefluisterd: “Paas op, ze smeren je zo woat aan. Traap d’r nie in.” De verkoopster heb ik gauw van me afgeschud. Toen ik zei dat ik de tijd van anderen bezette en ik de boel niet wilde ophouden, begon ze alleen nog even over de fotolijstjes, maar toen ik vroeg of het hout wel gecertificeerd was, haakte ze af. Ze had ook nog een zwart plastic lijstje maar, vergeef me de associatie, dat leek me meer voor kinderen in een kissie.
(P.S. Ik heb nog wel een foto gekocht. Vanuit de vakbondsgedachte, want anders heeft die fotograaf er ook bijna niets op verdiend.)
Ingedeeld onder: Oost-Europa, baby, goede doelen | Tags: baby, babydoos, bevalling, colporteur, goede doelen, handel, hoogzwanger, huilbui, kunstgebit, Oost-Europa, tranen
Zonet stond het kleine vrouwtje weer aan de deur. Ze reikt nog niet tot mijn schouders en zit helemaal dik ingepakt. Ze kwam voor het eerst tijdens mijn hoogzwangere periode. Met een tas vol gebreide babykleertjes. Ze probeerde sokjes te slijten. Van die dingen die je een kind nooit aantrekt omdat je eigen voeten er al van jeuken als je er naar kijkt. Sokken mogen dan praktisch nut hebben (wat is het nut van warme voeten…?), maar op de schaal van esthetiek scoren ze jammerlijk laag.
Terug naar het kleine vrouwtje: bij mij ben je met dat soort acties op het juiste adres. Temeer daar het kleine vrouwtje geen woord Nederlands spreekt, al minstens vijfenenzeventig is, volkomen verrimpeld is, zo mager is dat ze alleen tot windkracht 3 veilig langs de deuren kan en een Oost-Europees uiterlijk heeft. Aangezien ik voor mijn werk de meest nare verhalen lees over minderheden in Oost-Europese landen als Armenië en Bulgarije, heb ik de hele levengeschiedenis van dit vrouwtje al gefantaseerd. Er hoeft niets van waar te zijn, maar daar zal ik nooit achterkomen.
Ik ben heimelijk jaloers op de bovenbuurvrouw. Die schalt in zulke gevallen van bovenaan de trap dat ze er niet over piekert. Tenminste, dat deed ze wel toen er een kind met een Jantje Beton-bus voor de deur stond. Dan heb je ballen. Ze zou trouwens nog meer ballen hebben als ze de moeite nam om naar beneden te komen om de persoon in kwestie recht in de ogen te kijken en dan nog eens met dezelfde reactie te komen.
Maar ik heb geen ballen. Bij mij kun je echt alles slijten of krijgen. Laatst belden er drie kindertjes met een zelfgeknipt en -geplakt papieren mandje aan. Of ik iets wilde geven voor het milieu. Na mijn vorige post lijkt dat onbestaanbaar in Ondiep en later bleek dat ook, want toen hingen ze al weer met Magnums bij de snackbar rond. Milieu is een ruim begrip.
KP kwam trouwens eens terug in de kamer met drie reclamepennen van Echinaforce of zo. Die waren duidelijk bij een Eco-supermarkt van een kassa afgejat. De benedenbuurvrouw-links was er ook ingetuind. Daar hebben de benedenbuurman-links en ik smakelijk om gelachen. Sinds die actie loop ik bij colporteurs naar de deur. Hoewel ik die man met die pennen ook niet had kunnen weerstaan. Daar kom ik hier ronduit voor uit.
Maar tijdens mijn hoogzwangere en zeer labiele periode klopte het kleine vrouwtje voor het eerst en op het juiste moment aan. Het was buiten berekoud, haar handen vroren er zowat af en haar kunstgebit klapperde de Kukident van haar kaken. (Er gaat nu wel een belletje rinkelen want ze heeft vrijwel zeker een kunstgebit. Dat heeft ze vast niet van de babysokjes betaald.) De roze babysokjes waren zes euro, de geel-met-paarse vier euro. Al mijn onderhandelingskunsten ten spijt kwam ik met geel-paarse sokjes en vijf euro lichter de kamer weer in. Een euro meer dan ze kostten. Bijzonder hè? Ik ben een van de weinige mensen die een euro bij kan dingen.
Erger was dat de tranen over m’n wangen rolden omdat ik haar zo zielig vond. KP moest er wat om lachen (die rook de wraak na zijn Echinaforce-debacle) en rationaliseerde de hele huilbui weer weg. Het kleine vrouwtje zag haar financiële zekerheid dichterbij komen want na de bevalling stond ze al gauw weer op de stoep. En voor ik het wist lag de hele collectie boys maat 56 in de gang. Omdat we zo stom waren om zo’n ‘Hoera het is een jongen’-slinger achter het raam te hangen. Gelukkig had ik geen geld in huis en heb ik haar weg moeten sturen. ‘Maandag tien uur?’ vroeg ze nog. Ik knikte, hielp haar haar handel weer in te pakken en werkte haar de deur uit.
Die maandagochtend heb ik de lamellen dichtgehad. Er werd niet gebeld omdat de deurbel het niet doet, maar er werd ook niet aangeklopt. Ik hoopte dus dat ze het vergeten was. Maar een week later stond ze er wel weer. Nathan lag al een hele ochtend te brullen dus mijn humeur was niet geweldig. Dus werkte ik haar op m’n vriendelijkst weg. Ze draaide zich half om en keek me aan als een geslagen hond. Ik zie het nu nog voor me en ik voel me er akelig vervelend bij.
Vanmorgen was ze er weer. Ik weet niet hoe ik van haar af kan komen. Nu had ik Nathan op m’n arm en dat was helemaal stom. Want ze begon helemaal te stralen bij de aanblik van ons leuke babyjongetje en kletste lekker tegen ‘m aan. Maar ik had de deur al weer bijna dicht en heb haar weer duidelijk gemaakt dat ik nergens behoefte aan heb. Ik moet zeggen dat het al gemakkelijker gaat dan de eerste keer, maar het blijft naar voelen. Zo steek ik helemaal niet in elkaar.
Vandaag gaat de dame van Felicitas weer bellen voor een afspraak, want ze wil de babydoos langsbrengen. Ik zal KP vragen of ‘ie er uit voorzorg bij wil komen zitten, want al ik dat alleen moet doen zijn we in een half uur tijd lid van elk vakantiepark in Nederland, krijgen we elke maand een poppenkastpop uit de Sesamstraatcollectie en mogen we een weekend met Nathan naar Eurodisney omdat ik een levenslang abonnement op de Disneyclub heb toegezegd.
Wat die geel-met-paarse sokken betreft: Nathan heeft ze nog niet aan gehad. Ik denk dat ik ze maar aan Oost-Europa schenk.
