Ik kom gewoon niet meer aan bloggen toe met twee kinderen. Wanneer moet ik dat inplannen? Kind twee heeft net een fles achter de plek waar z’n kiezen ooit komen te zitten en ligt nu, na daar ongeveer twaalf uur tegen gevochten te hebben, in z’n bed. En kind een is zo enthousiast over z’n nieuwe dekbed dat ik die vanavond ook niet meer verwacht. En ik heb er maar twee. Hoe doen mensen dit die drie, vier, vijf of nog meer kinderen hebben verzameld? Zijn die zielig?

Het ligt vast aan m’n hormonen, want momenteel vind ik heel veel mensen en dingen zielig. Veel zieliger dan normaal. Een zieke hond die niet op ‘n pootjes kan staan is zielig. Een kat die door een rotje in z’n kont dood is gegaan is zielig. Baasjes van katten die door een rotje in hun kont zijn omgekomen zijn ook zielig. Al die geitenboeren die hun geiten afgemaakt zien worden zijn zielig. Erben Wennemars is zielig nu hij geen startbewijs heeft voor de Olympische Spelen. En Marianne Timmer had ik een medaille in Vancouver ook gegund, dus met haar heb ik ook erg te doen (ik ga er al vanuit dat ze geen kans maakt na die valpartij, ook al heeft ze zelf goede hoop).

Qua wereldleed is er genoeg te bedenken hoewel je er niet eens zo ver voor de deur uit hoeft. Zelfs kindertjes die bij Bambi achter een raam op hun ouders staan te wachten (als was het een Bulgaars weeshuis) zijn zielig. Kinderen in Bulgaarse weeshuizen zijn ook zielig trouwens. Nathan is zielig omdat ik ‘m niet meer zo veel aandacht kan geven als in het tijdperk b.j. (before Jonas), en omdat Jonas wel een speen in z’n mond mag maar hij hem telkens moet inleveren. Nathan is zielig omdat ‘ie gewoon naar Bambi moet terwijl ik dan met Jonas lekker thuis wat aan het cocoonen ben (de rekening komt toch wel). Nathan is zielig omdat er heel veel cadeautjes voor Jonas zijn. Hoewel er ook heel veel visite komt die iets voor hem meeneemt. Ik vind Nathan ook zielig omdat ‘ie nog niet op een slee door de sneeuw getrokken is. Hij is zielig omdat ik meedogenloos ben wat z’n middagslaapje betreft. En meedogenloos als het gaat om al die dingen waar hij wel en niet aan mag zitten. Meedogenloos ook als het al acht uur is geweest en hij echt z’n bed in moet.

Maar het allerallerzieligst is Jonas. Jonas is zielig omdat ‘ie niet van elke dag dat hij leeft vijftig foto’s van zichzelf heeft. De batterij van de camera is al een week leeg en ik heb nog steeds niet echt goed gezocht naar de oplader. Bij Nathan hebben we een fotoselectie gemaakt, dat wel, en nu heeft hij van zijn eerste jaar al een heel dik fotoalbum vol met foto’s. Hij is nog geen twee! Als laatste van een gezin met zes kinderen heb ik zelf een armetierig fotoalbum waarin ik op pagina 12 al puber. Ik puberde niet vroeg, mijn ouders hadden het na vijf kinderen gewoon wel gehad met fotograferen. Blijkbaar was het bijzondere er wel af. 

Jonas is ook zielig omdat ‘ie afgedragen kleren van Nathan draagt. We hebben wel wat nieuwe gekocht, maar dan nog kun je je over twintig jaar afvragen wie dat babietje op de foto is. Want dat boxpakje hebben ze allebei aan gehad. Jonas is zielig omdat er om praktische redenen niet zo veel met ‘m geknuffeld wordt als met z’n broer toen die zo oud was. Af en toe moet ‘ ie het maar gewoon even zien te rooien in de box of in z’n bed. Wat ook zielig is is dat er de hele dag een jengelend kind een speen in z’n mond probeert te proppen zonder dat ‘ie daar behoefte aan heeft. Nathans sirene gaat elk half uur wel een keertje af omdat ‘ie koekjes uit de la probeert te trekken en ik de koekjes weer uit zijn handen trek. Dat moeten Jonas’ oortjes ook maar accepteren. En verder trekken z’n fontanelletjes bijna scheef omdat z’n broer ‘m kopstoten geeft die voor kusjes door moeten gaan. Jonas is zielig omdat ‘ ie af en toe gewoon voeding uit een pakje krijgt, bij Nathan hield ik enkel en alleen borstvoeding wel drie maanden vol.

En ik ben ook een beetje zielig. Omdat je zo enorm geleefd wordt als je borstvoeding geeft. En een glas wijn drinken zo ingewikkeld is. Omdat er overal in Nederland in de afgelopen weken ontzettend veel sneeuw is gevallen, behalve in Utrecht. Omdat je op het Henschotermeer en bij Eernewoude al mooie tochten kunt schaatsen, maar ik daar nog geen energie voor heb. Uberhaupt dat de strengste winter sinds tijden net na het bevallen moet vallen. Zielig ook omdat er aan kraamperiodes een eind komt. Zo langzamerhand begint iedereen weer te verwachten dat ik weer normaal mee ga doen. En KP is zielig, omdat ik hem helemaal niet zielig vind.

Kraamzorg vraag je zelf aan. Als je het namelijk niet wil, dan hoeft het ook helemaal niet. Kraamzussen die zich opdringen bestaan gewoonweg niet. Zodra je bevallen bent krijg je geen hordes kraamzussen bij je bed die je de komende acht dagen niet meer bij je weg kunt slaan. Kraamzorg werkt op verzoek en daar kan de GG&GD nog iets van leren.

Zelfs als je de GG&GD smeekt om niet te komen dan komen ze toch nog. Op vrijdag stampte er een dametje binnen voor een gehoortest en een hielprikje en ’s middags hing er al weer iemand aan de telefoon die een afspraak wilde maken voor de WV, de wijkverpleegkundige. Die komt zich morgen met ons bemoeien. En dat is toch iets heel geks, want eigenlijk heb ik daar helemaal geen behoefte aan. Ik heb er niet om gevraagd, maar ik krijg het toch, bemoeizorg. Maar als ik niet meewerk, ben ik dan bij voorbaat verdacht?

Mijn ervaringen met het consultatiebureau zijn in 20 maanden tijd onveranderd. (Ik refereer even aan de verslagen die je elders op deze blog terug kunt lezen.) Het voegt helemaal niks toe als je de vaccinaties even buiten beschouwing laat. Maar ondertussen verzamelen ze daar een enorme hoeveelheid gegevens. Bij Nathan kwam de WV ook langs met een vragenvuur waar ze in de voormalige DDR een puntje aan hadden kunnen zuigen. Wat we voor werk deden, welke opleidingen we hadden afgerond, gezinnen waar we uit kwamen, ziektes, allergieën, of we rookten, dronken, snoven… En voor ik het wist zat ik gewoon mee te werken om die hele checklist af te vinken. Vervolgens vertelde ze dat zij in het vervolg zoveel mogelijk controles bij Nathan zou doen. Ik heb het mens daarna nooit meer gezien of gesproken. En als er wat met Nathan is, dan weet ik niet waar ik haar te pakken kan krijgen. En is het toch de bedoeling om naar de huisarts te gaan. Als je haar dus echt nodig hebt is ze ineens in geen velden of wegen te bekennen.

Naast m’n laptop ligt een envelop met de overdracht van de kraamzus aan de wijkzus. En eentje van de ziekenhuiszus aan de wijkzus. Dan weten ze bij de GG&GD precies hoe lang ik er over gedaan heb om Jonas uit te persen, wat z’n laagste gewicht was en wat z’n temperatuur. En ik vraag me af wat ze met al die info doen. De WV hoort via de gemeente dat er hier een kindje is geboren. Vervolgens gaat ze zoveel mogelijk info opschrijven en legt ze je alvast twee afspraken voor om langs te komen voor Jonas’ APK bij de consultatiebureauarts (wist je dat die na hun basisarts-zijn met een opleiding van drie weken al consultatiebureauarts zijn? Wat een inzicht!).  En hoe gaat dat dan? Dan kom ik daar en dan vraagt ze hoe het met hem gaat en controleert ze of ‘ie wel voldoet aan het gemiddeldste kind van Nederland. Voldoet ‘ie daar niet aan dan wordt er hard gewerkt aan mijn schuldgevoel en het stempel -niet-zo-heel-slechte-moeder-maar-wel-eentje-om-in-de-gaten-te-houden. Want het gemiddelde is de norm.

Bij het laatste bezoek met Nathan kreeg ik de tip mee om meer doen-alsofspelletjes te spelen. Ik kreeg serieus het advies om met Nathan en een beertje aan een tafeltje te gaan zitten en te doen alsof we thee dronken. Ze vroegen zich af of Nathan al wel in staat was tot doen-alsofspelletjes, want dat was op deze leeftijd erg wenselijk. Die middag zaten we met z’n drieen (Rund dronk met ons mee) aan een tafeltje te doen alsof en volgens mij dachten we alledrie (Rund incluis) hetzelfde. Bovendien houdt Nathan niet van thee, dus dat doen-alsof was al geen succes. Daarna zijn we weer tot de orde van de dag overgegaan. Nu staat ‘ie waarschijnlijk geregistreerd als potentieel autist want die zijn ook niet goed in doen-alsof.

De jeugdzorg staat volop in de schijnwerpers. Minister Rouvoet heeft een onderzoek aan z’n broek hangen, de kritiek op het functioneren van de jeugdgezondheidszorg is niet van de lucht. Het is een ontzettend lastig dossier, want je staat tussen twee vuren. Ik begrijp dat er kinderen zijn  die ter wereld komen in niet zulke warme nestjes als wij hier proberen te bieden. Kinderen die dan gelukkig nog via een consultatiebureau gezien worden en hopelijk kan hun situatie verbeterd worden. Voor die kinderen is het misschien wel een geluk dat ze worden gemonitord. Aan de andere kant werkt zo’n bureau met een dossier dat alleen met inspraak van de ouders tot stand komt. Niks geen schaduwdossiers of losse aantekeningen elders, alleen dat ene dossier waar je niets in kunt zetten wat je misschien toch stiekem in de gaten wilt houden.

Maar ja, je kunt ook geen cb’ s instellen voor de  complexere kinderen, want hoe selecteer je die? Dus ben ik nog geen steek verder. Zoals er mensen zijn die liever geen foto’s van hun kinderen op Hyves o.i.d. willen plaatsen, zo geef ik liever geen info aan zo’n vrijblijvende instantie. want wat kan er over pakweg vijftien jaar allemaal geconcludeerd worden uit de info over Jonas? Een geboorte na twee persweeen leidt tot een IQ van 130? Een kind dat bij 16 maanden nog niet met beertjes kan theedrinken ontwikkeld voor zijn 23e een antisociale persoonlijkheid? Criminaliteit kan verband houden met de hoeveelheid borsten die een kind aangeboden krijgt tijdens borstvoeding…?

Jonas voldoet nog helemaal niet aan een gemiddelde. Hij is de mooiste baby die ik ooit heb gezien. Hij zorgde ervoor dat ‘ ie in vijf uurtjes geboren werd. Hij eet meteen met de pot mee (borstvoeding) en z’n navelstreng was ‘ ie in vier dagen kwijt. Hij viel meer dan 7% van z’n geboortegewicht af, maar zat er binnen een week al weer boven. Tot nu toe doet ‘ ie dus alles op topsnelheid. Als ze dit allemaal noteren dan halen we het gemiddelde weer een stukje omhoog en zijn er weer minder baby’s die aan het gemiddelde voldoen en zo houden we de hele santekraam wel draaiende.

Klink ik erg cynisch?

Drie jaar geleden, toen we nog kinderloos door het leven gingen, streken we neer op de Parade. Het regende al drie dagen, het festivalterrein stond her en der blank en we hadden natte konten van de terrasstoeltjes. Maar de alcohol warmde onze lichamen en maakte een hoop goed.Tussen de biertjes door sjokten we wat over het terrein en hobbelden van showtje naar voorstelling.

Ergens op dat terrein stond een schattig meisje van een jaar of twee. Een roze regenjasje en rode schoentjes. En met die rode schoentjes stond ze middenin een diepe regenplas. Aan de randen van de plas stonden een moeder en een vader. Ze waren ontzettend druk aan het praten. Tegen het schattige meisje. Het was een bijzonder tafereel en we besloten om te verkassen naar het terrasje naast de regenplas. “Kom maar uit de regenplas” smeekte de vader. “Lievie, ga je met papa en mama mee?” kweelde de moeder. “Kom je uit de plas, schat?” vroeg de vader. “Papa en mama willen dat je nu uit de regenplas komt” drong de moeder aan. “Zullen we een ijsje halen?” manipuleerde de vader. “Als je uit de regenplas komt krijg je een ijsje” chanteerde de moeder.

En wij zaten stomverbaasd op dat terrasje. “Zal ik hen helpen en haar uit die plas halen?” vroeg KP. Dat leek me net iets te veel van het goeie en bovendien vond ik dit ook wel een leuke voorstelling. Hoe lang zouden die ouders er over doen om dat kind uit die plas te praten? Werden we getest? Hoorde dit ‘gezin’ bij de entourage?

Het ijsje deed z’n werk. Terwijl de regen met bakken uit de hemel viel en er op het hele terrein waarschijnlijk geen ijs te vinden was, liep het gezinnetje weer verder. En zetten wij ons gesprek voort. “Als we kinderen krijgen…”, “Ja, als het ons gegeven is om kinderen te krijgen…”, “Inderdaad onder alle voorbehouden die je maar kunt verzinnen…”, “Ja, onder al die omstandigheden…”, “ZULLEN WE ONS KIND NOOIT UIT EEN REGENPLAS PRATEN!” “NOOIT” “Wij pakken ons kind gewoon op, geen gedonder, we zullen wel eens even zien wie er hier de baas is.” “Typisch van die slappe halverwege de dertigers met hun slappe opvoedtechnieken.” “Wat moet er van zo’n kind terechtkomen?”

We zijn drie jaar lateren er hobbelt hier een dreumes van 20 maanden rond. En af en toe betrappen we elkaar op zeer slappe opvoedmethoden. Als Nathan weer eens iets in z’n handen houdt wat ‘ie niet los wil laten. “Kom eens uit die regenplas” zegt een van ons dan tegen de ander, afhankelijk van wie de strijd met Nathan voert. En dan weet je weer dat je net even wat harder moet opvoeden. En is het de kunst om hem zelf uit ‘de regenplas’ te laten lopen zonder gemanipuleer. Of hem gewoon datgene uit z’n handen te trekken zodat het in een keer duidelijk is. In al z’n boosheid gooit ‘ie zich dan vaak achterover, flats de regenplas in.

Dagdag kraamzus, welkom nieuw leventje met twee kindertjes. Het is even wennen, zo zonder kraamzorg in huis. Iets meer dan 24 uur geleden hebben we haar uitgezwaaid, maar ik snak nu al weer terug naar het totale gebrek aan privacy als je zit te plassen, staat te douchen of een thermometer in je kont krijgt. Want wauw, wat staat er een hoop tegenover!

De kraamzorg begint zodra ze je huis is binnengestapt. Ze loopt dan in een rechte lijn naar het wiegje en ropt al die dekentjes eraf waar je zelf minstens een half uur aan gewerkt hebt om het er een beetje strak uit te laten zien. Dan gooit ze alles er gewoon weer zo op als jij het er ook op had gelegd. Een bizar ritueel. Er is geen weg meer terug en in de komende dagen onderwerp je je in al je labiliteit aan dit vreemde regime.  Daar moet je wel labiel voor zijn, anders zou het niet in je hoofd opkomen. Behalve als je zo’n hoofd hebt als ik, want ik weet: deze week worden eindelijk de badkamer en de wc weer eens goed schoongemaakt. Elke ochtend ontbijt op bed, creabea fruithappen op Michelinniveau en mooi rechte stapeltjes kleren in de kast. Dat ik nu eerst een kwartier in die kast sta te ploegen voor ik dat ene vestje heb gevonden, heb ik er graag voor over.

Kraamzorg is nogal confronterend. Het confronteert met rare gewoontes en het totale gebrek aan efficiency op onze 100 vierkante meter. Op hoeveel graden we wat wassen, wat er bij de witte was in mag (Huh? Alles toch?), waar we de babynagelvijl bewaren (ehm… bij de Albert Heijn in de schappen?), hoeveel boter ik op m’n brood wil en bij welk beleg ik wel en bij welk geen boter wil (als ‘t van zichzelf plakt heb je toch geen boter nodig?), of ik de kleertjes van Jonas ook gestreken wil hebben (shock!) en waarin ik wanneer zin heb (tompoezen, elk uur eentje, is dat het goede antwoord, zus?).

Om acht uur stond ze voor de deur en dan ging het circus weer gesmeerd. Eerst mijn ontbijtwensen, een schone luier voor Jonas, een schone luier voor Nathan en dan mijn ontbijt met een kop thee en een glas karnemelk. Vanuit m´n bed de geluiden van de stofzuiger, de wasmachine, het uit- en inruimen van de vaatwasser, een lust voor het oor. Een nieuwe kop thee, een vijfsterrenfruithap, een uitgebreide lunch, een karaf Karvan Cevitam. Beschuit met muisjes, zoveel en zoveel knoeien als ik wil. De stofzuiger komt toch wel weer langs. En als je dat wilt elke dag schoon beddegoed. De wasmachine draait wel, de kraamzus hangt de boel te drogen, vouwt weer mooie stapeltjes.

En nu staan we er weer alleen voor. Wie nog een beschuit met muisjes wil, krijgt er een pizzabord onder. Met een flinke laag boter om het maar zo goed mogelijk te laten plakken. De wasmachine draait echt niet meer elke dag. Sterker nog: het ding is momenteel bezig zijn laatste adem uit te blazen en dus gaan we spaarzaam met ‘m om. De vaatwasser proppen we maar weer helemaal vol voor we ‘m aanzetten want uitruimen is geen pretje. Vooral niet als Nathan er naast staat.

Het is net als met kinderen: kraamzussen neem je niet, die kríjg je. Ik denk dat ik wel elke acht dagen zou willen bevallen om permanent een kraamzus te kunnen krijgen. Gelukkig krijg ik met de dag weer meer verstand terug.

Hoera, zes dagen geleden is Jonas geboren! Later meer!

Ik vraag me al een poosje af wanneer je eigenlijk hoogzwanger bent. Is dat als je 32, 34, 36, 38 etc. weken topzwaar bent? Tot nu toe durfde ik het niet als excuus te gebruiken en vloog ik nog overal heen. Not anymore. Zit nu op 39 weken en 5 dagen, heb nog een rondje Bijenkorf gedaan om de Viktor & Rolf collectie door te nemen en afscheidscadeautjes te kopen voor twee leidsters van Bambi en nu zit ik bekaf thuis. Ik denk dat ik nu wel hoogzwanger ben.

De vorige keer heb ik nog twee weken langer door moeten lopen, Nathan kwam maar niet uit zichzelf. En ik vraag me af of ‘ ie die laatste twee weken nog nodig heeft gehad om een boek af te schrijven of zo. Als dat zo is, dan hoop ik dat kindje D. the second iets sneller leest dan Nathan schrijft. Want nog eens twee weken hoogzwanger zijn, brrrrrrrr. Ik wil m’n normale spijkerbroeken weer aan.

Vandaag op Sintjacht. Na jaren van halfbakken sintavondjes tijdens de kerstdagen of op oudejaarsavond (Sint & Nieuw), hebben we het vorig jaar weer opgepakt temidden van Nathans opa, oma, ooms, tante en neefje Mark. Ouderwets op 5 december. Want dit prachtige cultuurgoed zal niet aan Nathans neusje voorbijgaan. De vraag is natuurlijk: gaan we hem als een gelovige opvoeden? Gunnen we het kind de spanning van bijna in je broek plassen van de zenuwen als er op het raam wordt gebonkt? Van wortels in je schoen en ’s ochtends zo snel mogelijk je bed uit om te kijken wat er in zit? Kilometerslange verlanglijsten, het Sinterklaasjournaal en de levensgrote vraag of Sinterklaas wel vindt dat je lief bent geweest?

Sinterklaas leent zich goed om kinderen te manipuleren, dus dat is een groot voordeel. Maar wat eigenlijk speelt is dat ik degene ben die er nog de grootste lol in heeft. Toen neefje Mark gisteren angstig aan de telefoon hing met de mededeling dat er 700.000 pakjes weg zijn, wist ik precies dat ‘ ie naar het Sinterklaasjournaal had gekeken. Nu heb ik tijdens mijn zwangerschapsverlof niet zo gek veel te doen, dus als je het gewone journaal al twintig keer in herhaling voorbij hebt zien komen, dan is het Sinterklaasjournaal een welkome afwisseling. Of Nathan het nou wel of niet leuk gaat vinden, boeit me niet zo. Om mijn part zit ik nog dertig jaar met twee van die chagrijnige kerels op een bank  cadeautjes uit te pakken en gedichten voor te lezen.  Zolang er maar een papiertje van de Mediamarkt omheen zit, denk ik dat ze nog wel even meewerken.

Volgens het Sinterklaasjournaal zijn er dus 700.000 pakjes spoorloos en wie ben ik om daar aan te twijfelen. Dus ben ik die ouwe man vandaag maar eens een handje gaan helpen. Om de traditie voort te zetten, moest ik ook langs de boekhandel. Want met verjaardagen, boekenweken en sinterklaas worden er boeken ontvangen. De rest is bijzaak.

 Ik voel me traag en ik beweeg me traag: 39 weken zwangerschap vergt het een en ander. Maar gelukkig lenen boekhandels zich er voor om traag doorheen te lopen. Ik hing wat rond bij de recent gelanceerde boeken, de vertaalde literatuur, de ramsj natuurlijk en ik kocht nog net niet het nieuwste boek van Jonathan Safran Foer. Die gaat er wel komen, maar ik wil nog even geen vegetarier zijn. Dat schijnt het gevolg te zijn van het lezen van dat boek, maar ik ben er nog maar net aan gewend dat ik flexitarier ben. Dat woord ken ik sinds kort en ik ben het.

Als je zo tussen die boekentafels rondloopt dan voel ik een connectie met de mensen om me heen. Anders dan in de supermarkt. Dan voel ik namelijk pure frustratie als er iemand voor de blikken ananas staat als ik daar bij moet. Of in kledingwinkels, als je net in een rek zit te graaien en zo’n aso met een lange haal alle kledinghangers jouw kant op duwt. Of in de bouwmarkt voor de laatste verfbus Zeepaardjegrijs. Of de lingeriezaak als er een man voor die ene bh staat. Dan vind ik altijd dat ik meer recht heb om daar te staan.

In boekhandels voel ik  een aan telepathie grenzende beleefdheid. Dat je eerst links van iemand staat en dan als vanzelfsprekend van plaats wisselt. Zonder dat je ruzie maakt wie voor- en wie achterlangs gaat. En wat mijn dag extra mooi maakte is dat ik zeker weet dat voor drie mensen Sinterklaas dit jaar niet meer stuk kan. En daar reken ik boer Wietse niet eens bij. Ik verkocht namelijk drie exemplaren van De geschiedenis van de liefde. En dat terwijl ik er niet eens werk!

13.44 uur

Boekverkoper showt vier boeken aan klant. Daar moet ‘ ie uit kiezen. Hij legt De geschiedenis van de liefde als eerste weg. Ik voel een pijnscheut door mij hart gaan en besluit in te grijpen. Ho, zeg ik, dat zou ik niet doen. Vragende blik. Nee, zeg ik, dat is het beste boek dat ik ooit heb gelezen, dat kun je niet wegleggen. O, zegt de klant een beetje betrapt, dan neem ik ‘m maar mee. Het boek kost ook maar 7 euro 50, zegi ik, en dat is geen geld voor zo’n goed boek. Okee, zegt de man, legt de drie andere boeken weg en loopt met De geschiedenis van de liefde naar de toonbank.

13.52 uur

Een veertiger naast me doet een poging een praatje aan te knopen. (Ik bezit de merkwaardige eigenschap dat mensen bij mijn gezicht denken dat ze bij de psychiater op de bank liggen. Ik krijg regelmatig hele levensverhalen van wildvreemde over me heen gestort. ) Moeilijk he, vraagt ze. Nee hoor, zeg ik, als je De geschiedenis van de liefde nog nooit hebt gelezen dan is er niks moeilijks aan. We kletsen wat over boeken en ze loopt met een ingepakt exemplaar de deur uit.

14.25 (ja, ik hang best lang in boekhandels rond en vaak wat aarzelend en besluiteloos)

En wat oudere man zoekt een boek voor zijn kleindochter (vertelt ‘ ie me later). Ze houdt erg van lezen en hij twijfelt tussen Extreem Luid en ongelooflijk dichtbij, Haar naam was Sarah en De geschiedenis van de liefde. Ik zie dat ‘ ie Haar naam was Sarah mee wil nemen. Dat vind ik kansloos, helemaal tussen die andere twee titels. Kijk, als er achterop een boek een recensie van de Libelle staat word ik achterdochtig. Ik heb het boek trouwens gelezen, er zat best wat potentie in het verhaal, maar uiteindelijk vond ik het toch wat teleurstellend. Iets te veel bouquetreeks in de actuele verhaallijn. Ik grijp dus in en zeg tegen ‘m dat ‘ ie daar spijt van krijgt. En bovendien zeg ik dat ‘ie Extreem luid en ongelooflijk dichtbij ook mee moet nemen. Want bij een besteding van 7,50 kun je best nog een boek geven. (Hij zag er wel zo uit dat ‘ie het geld er voor had.) Volgens mij nam ‘ ie ze beide mee.

Ik heb het ook wel eens met jurkjes geprobeerd, maar boeken slijten gaat me beter af.

Koop je je boeken trouwens liever online dan in overvolle boekhandels en tussen overhaaste mensen, doe het dan via Youbedo. Dan gaat er tien procent van het bestede bedrag naar een goed doel naar keuze. En dat stort je natuurlijk op Equal Education!

Nathan heeft gisteren het familiegeheim ontdekt. Ineens stond ‘ie met Rund en Rund II in z’n handen. Er lag altijd een tweede schone Rund in de kast achter de dekbedovertrekken, zodat er altijd een Rund voor handen is. Nathan had tot nu toe nog niks ontdekt van de persoonsverwisseling, maar nu was ik zo onvoorzichtig geweest om Rund in de wasmand te leggen en Rund II alvast in z’n bedje. Ik voelde me echt betrapt en even vroeg ik me af hoe we hem dit moesten uitleggen. Maar na een ochtend vond ‘ie één Rund wel weer voldoende. Rund draait inmiddels op 60 graden.

Gelukkig had ik de huisarts niet voor iets ernstigs nodig. Iets ernstigs in de categorie dat je geen 112 belt, er niet voor naar de ehbo kunt en niet het spoednummer mag bellen. Niet zo ernstig dus, maar wel iets dat verholpen moet worden. Een oogontsteking, ingegroeide teennagels, die categorie. De huisarts was namelijk al drie ochtenden in gesprek. En als het dan elf uur is geweest kun je maar beter niet meer bellen. Want dat is niet de bedoeling van de huisarts en bovendien heb je dan ruzie met een van de assistentes.

Dat heb ik wel eens. Dan heb ik een herhaalrecept nodig en bel ik om 1 minuut over half tien en dan krijg ik eerst een monoloog te horen dat ik voor herhaalrecepten tussen 9 en half 10 moet bellen, maar dat ze voor deze keer over haar hart strijkt. En of ik er de volgende keer rekening mee wil houden want ze maakt maar één keer een uitzondering. Ze heeft trouwens ook wel meer te doen. En er zijn meer patiënten die ook telefonisch te woord willen worden gestaan en die zit ik met mijn herhaalrecepten op te houden. Terwijl het antwoordapparaat er zo duidelijk over is. En het niet zo veel spoed heeft dat het niet tot de volgende dag kan wachten. En dan probeer ik nog eens te benadrukken dat ik al vanaf negen uur aan het bellen ben, maar dat ik er nu pas door kom. En dat ik mij gisteren en eergisteren fatsoenlijk aan de regels hield maar dat ik dat ook niet eeuwig vol kan houden, omdat mijn pillen opraken. Maar daar hebben assistentes geen boodschap aan. De assistentes van mijn huisarts zijn voortdurend op oorlogspad.

Dat niet zo ernstige waar ik voor belde was de Mexicaanse prik. Hoewel ik er nog niet uit was of ik me zou willen laten inenten, leek het me goed om me toch te laten informeren over de vaccinatietijdstippen. En er was een uitnodiging van de GGD op de mat gevallen waarin N. werd opgeroepen om zich te melden voor de massale inenting. Maar daar stond in dat bij een uitnodiging van de huisarts gehoor moest worden gegeven aan die oproep. En dat het leed van een sporthal met honderden brullende kindertjes ons gespaard zou kunnen blijven. Dat dacht ik er bij.

Toen ik na een aantal dagen eindelijk een assistente aan de telefoon had, bleek dat de eerste vaccinatiedagen al voorbij waren. En ze entten alleen die mensen in die een uitnodiging thuis hadden ontvangen. Die had ik niet, maar die was naar ons oude adres gestuurd. Alleen met uitnodiging kon ik geprikt worden, maar ze wou wel een vaccin voor me reserveren zodat ik de uitnodiging kon ophalen en dan vrijdags gerust kon komen voor een prik.

Meldde me dus donderdagavond om 23 uur bij de bewoner van ons vorige adres. Lekker op tijd. Er was één brief binnengekomen die gericht was aan de heer D. jr. en waarin junior werd opgeroepen zich op 10 november te vervoegen bij de huisarts. Hm, die datum was al ruim verstreken en dat zou wel weer eens een conflict met de immer oorlogszuchtige assistentes kunnen veroorzaken. Maar ik had een troef in handen. Deze brief was niet aan mij gericht maar aan junior himself en die kan nog niet lezen. Bovendien was het niet volgens het draaiboek van het ministerie van VWS, want daarin staat nadrukkelijk dat de communicatie richting kinderen van 0 – 12 jaar via de ouders moet verlopen.

Dus bedacht ik een heel scenario waarin ik N. zou betichten van laks gedrag. Ik zou beweren dat de envelop al weken op zijn poststapel lag maar hij het niet opende (ondanks veelvuldig aandringen van zijn ouders/verzorgers) en dat we er pas vorige week achtergekomen waren dat ‘ie niet kan lezen. En dat we nu ook graag een verwijzing willen naar een alfabetiseringscentrum voor dreumesen. Een sterke zaak, leek me zo.

En er was dus nog een tweede probleem: ik had zelf geen oproep gekregen, maar had me laten overtuigen van het nut ervan. Kijk, ik denk nog steeds dat het een groot complot is en dat deze hele exercitie een leuke oefening voor overheid en bedrijfsleven is om te onderzoeken waar de knelpunten liggen bij grootschalige rampen. En als dit achter de rug is en we krijgen nog eens te maken met een biologische aanval, dan liggen de draaiboeken klaar. Maar ik besloot dat het risico bij 37 weken zwangerschap niet zo groot mee zou zijn voor kindje D. the second. Bovendien kan ik via de borstvoeding de antistoffen doorgeven, zodat kindje D. the second voldoende beschermd is. Iemand op de radio vertelde dat de werkzame stoffen niet door de placenta passen (maar na de prik hoorde ik al weer een ander verhaal). En een bijna-net-zo-zwanger-als-ik-vriendin meldde ook allerlei zeer relevante en overtuigende facts and figures dus de zaak was beklonken.

Vrijdag dus bewapend met allerlei argumenten en scenario’s naar de huisarts. Maar daar viel het een beetje tegen. De verpleegkundige begon zelfs te lachen toen ik nog een zwangerschapsverklaring wilde laten zien, want bij 37 weken zwangerschap had ze geen twijfels meer. In een mum van tijd waren we allebei voorzien van prikken. N. gaf geen kick, nam nieuwsgierig een Winnie the Pooh-pleister in ontvangst, scoorde een brandweerwagen en rende al weer naar de knopjes van de lift. Ik heb nu nog steeds last van m’n bovenarm, maar dat is ook het enige wat ik er van merk. Natuurlijk zitten we nog wel een beetje te wachten op mutaties. Bij elke luierwisseling check ik N. op groene knobbeltjes en andere kaktusachtige kenmerken. Die burrito’s van zaterdag gingen er bijzonder goed in en vanavond heb ik weer iets met maïs en tortilla’s op het menu staan. Dus we neigen wel een beetje naar Mexicaans eten. Maar verder voelen we ons prima.

Ik kan er slecht tegen om in een hokje geduwd te worden. Vooral in hormonale hokjes hoef je me niet te stoppen. Tegenwoordig kan ik niks loslaten over schoonmaken of opruimen of mensen beginnen te grijnzen en te roepen dat ik last heb van nesteldrang. Ik heb helemaal geen last van nesteldrang en als dit al wel nesteldrang is, dan heb ik altijd nesteldrang. Zwanger of niet. Maar nu ik nog vier zwangere weken in het vooruitzicht heb, komt de planning toch een beetje in het gedrang. Is dat nesteldrang? Nee, da’s gewoon voorkomen dat je bij 6 centimeter ontsluiting bedenkt dat je iets niet in huis hebt wat je over een paar uurtjes erg hard nodig hebt.  

Vier weken is ook best kort als je ook je weekenden nog volplant met leuke, minder leuke, sociale of noodzakelijke afspraken. En andere dingen waar ik gemakkelijk onderuit zou kunnen komen door alleen maar naar mijn zwangerschap te verwijzen. Dat werkt altijd goed als smoes, maar ik doe mijn best om er zo weinig mogelijk gebruik van te maken.

Wij werken graag met deadlines. Zo hebben we nog een garderobekast nodig, omdat we de babykleertjes nergens kwijt kunnen. Daarvoor zoek ik al maanden op Marktplaats. Zo’n ding moet aan een aantal voorwaarden voldoen: het moet planken hebben, een hangding zodat Nathans collectie overhemden gestreken opgehangen kan worden, het moet er een beetje uitzien en ik wil er niet veel meer dan 100 euro voor uitgeven. Dat is alles, volgens mij. O, ja, ik hou niet van grenen, van bruin, van knalkleuren, van plastic, van winnie de pooh en beertjes in het algemeen, van clowns, van manen, sterren en zonnen, van speciaal voor kinderen ontworpen meubels, van strandhuisjes, van IKEA, van Leen Bakker, van ouwe meuk (en dan bedoel ik ook echt waardeloze ouwe meuk), van teksten op laatjes (sokjes, hemdjes, broekjes, brrr), van handgeschilderde rommel, van kasten lager dan 1.70 m. KP wil graag een kast die gedemonteerd kan worden opgehaald en niet al te moeilijk in elkaar kan worden gezet. Liefst binnen de provinciegrenzen. En een beetje te tillen. En waarvan de verf niet meer bijgewerkt hoeft te worden (van mij).

Maar waar ik zeeeeeeeker niet van houd zijn mensen die voor kasten minimaal 400 euro willen vangen omdat ze er zelf 800 voor betaald hebben. Dat is toch geen argument?  Ik krijg kriebels van frases als ‘Geen onzinbiedingen, ik heb er 1.200 euro voor betaald’. Wie begint er hier nou met onzinbiedingen, wie koopt er nou een kast van 1.200 euro? Denk je dat zo’n baby lekkerder ligt als het naast een kast van ruim een mille ligt? En geloof mij: er zijn echt té veel mensen die belachelijk veel geld uitgeven voor 50 cm mens dat zelf geen benul heeft van zijn of haar omgeving. Die hele baby-industrie op zich is al beschamend en een weblog waard. Je hebt ook mensen die je er dan GRATIS een aankleedkussen bij cadeau doen. Tjonge, je mag wel oppassen dat je bij het ophalen niet meteen ook de rest van de boedel er bij krijgt. Waar je ook op bedacht moet zijn, zijn termen als ‘praktisch’ (uitgeleefde lelijke rommel), ‘uniek’  (vrijwel altijd IKEA) en antiek (ouwe shit). Ik bied me rot, maar ik word elke keer weer overboden. Je zou zeggen dat de markt toch eens verzadigd moet raken en ik de enige ben die nog een kast nodig heeft. Maar met zoveel commentaar en zoveel eisen hebben we bij 6 cm ontsluiting inderdaad nog geen kast.

Wat ook aan nesteldrang wordt geweten zijn de volgende dingen die we nog moeten doen: de berging uitmesten, twee bergkasten op orde brengen, Nathans kamer in het geheel nog wat gezelliger maken door alle rommel daar weg te halen, een muurtje schilderen in z´n slaapkamer en ook nog eentje in de keuken, lampen ophangen in de wc, de badkamer, de keuken, de hal én de slaapkamer, een muurtje opnieuw sauzen omdat Nathan daar met een pen langs is gegaan, naar de stort om troep te lozen, naar de kringloop om troep te lozen, naar mijn schoonouders om troep te lozen, etc.

Het is dus vooral een kwestie van prioriteiten stellen. En ik denk dat we de bevalling als prioriteit nemen. Ik vond zonet een site met nieuwe kasten in mijn smaak tegen een vriendelijk prijsje. Die binnen twee weken thuisbezorgd kunnen worden. Dus gaat dat ´t maar worden. En de rest laten we dan maar doen door de volgende bewoners. Niet dat we concrete plannen hebben om te verkassen maar we hebben al wel een advertentie op Marktplaats gezet. Hoewel ik er geen vertrouwen in heb dat er mensen zijn die via Marktplaats een huis gaan kopen…