Natuurlijk, je hebt het geval ‘zou je even een foto van ons willen maken?’ En je hebt het geval ‘vanaf welk perron vertrekt de trein naar Utrecht?’ en ’Is dit eigenlijk wel de trein naar Leeuwarden?’ Niks mis mee. Je hebt ook nog een categorie ‘Heeft u tien euro voor me, want mijn oma is net overreden door een zweefvliegtuig en ik moet haar begrafenis nog halen, maar mijn portemonnee is net gestolen’.  Daar kun je beter niet positief op reageren, want het ligt voor de hand dat er misbruik van je wordt gemaakt.

Ik ken andere gevallen. Als kind haalde ik patatjes voor wildvreemden bij de snackbar om de hoek, ik haalde op verzoek veiligheidsspelden uit de naaidoos van m’n moeder als de punkers van het kraakpand-verderop daar behoefte aan hadden, mensen vroegen me hun hond uit te laten, kastanjes te rapen voor reumatische bejaarden. Er was zelfs een bejaarde waar ik wildekastanjepuree voor kookte. Ik denk dat ik als kind hele dagen besteedde aan allerlei verzoeken. Ik had er geld voor moeten vragen en ik had nooit meer hoeven werken.

Later overkwam het me regelmatig dat mensen me vroegen om even een jurkje te passen, of een broek, of een t-shirt, of een muts, omdat ik de maten had van een dochter, een zusje, een vriendin, een kleinkind. Mensen in de trein die hele levensverhalen bij me neerlegden. Mijn moeder had dat trouwens ook. Als mijn vader een psychisch geval aantrof bij een verhuizing dan vertelde hij een goed verhaal over m’n moeder en dan hadden we in no-time een soort aanloopkat. Wat het leven nogal afwisselend en erg grappig maakte, want we hadden steeds boeiende gevallen aan onze eettafel zitten.

Maar af en toe word ik het een beetje zat. Want het vreet zo veel van m’n tijd. Gisteren bij de kringloopwinkel. Ik rommel wat door dozen, op zoek naar mooie knopen. Er begint iemand tegen me aan te praten. Dat ze nooit lippenstift van de kringloop zou kopen. En onderbroeken, ook zoiets. Dat is pas vies, tweedehands onderbroeken. Of beha’s, bijna net zo erg. En van het een komt het ander en kletst ze over haar dochter die een studieraakvlak met mij heeft en een zoon die niet gemotiveerd in het leven staat en er af en toe wel een eind aan zou willen maken omdat hij even niet meer weet welke studie hij moet doen. Wat moet ik hiermee?

En na vandaag weet ik dat het genetisch moet zijn, want Nathan heeft het ook. Overal waar we komen lopen er mensen tegen dat kind aan te lullen en zolang Nathan met die grote blauwe ogen maar terug blijft staren, blijft die verbinding dus wel in stand. En af en toe ontstaat er dan een gesprek en kletst Nathan terug. Ik moet er verder maar geen maatschappelijke taak of kip met gouden eieren in zoeken. We zijn gewoon levende praatpalen.

Als ik de kamer binnenstap, kijkt ‘ie me minzaam aan en zet zijn schreden richting boekenkast. “Ik zag hier een heel raar boek staan, met een erg rare titel. Ik vind het heel erg dat je dat in je kast hebt staan en dat doet me verdriet.” Ik verstijf. Hij heeft ‘God is gek’ van Kluun gevonden. Wat eigenlijk, juist voor hem, een heel lezenswaardig boekje is. En dat leg ik hem uit. Ik overtuig niet, hij verdraagt het niet om het boek in mijn kast te zien staan, hij wordt er verdrietig van. Mijn boeken staan dubbeldik, ik verplaats het naar de achterste rij.

Inmiddels is het een half jaar geleden. Over drie nachten verhuizen we. Morgen komt ‘ie onze boekenkast inpakken. Daar heeft ‘ie een methode voor: de boeken zullen in het nieuwe huis exact de plek krijgen die ze nu hebben. Want de voorwaarde is: hij haalt het eruit en hij zet het er ook weer in. Hoewel ik mijn tijd beter kan gebruiken om elders in huis dozen in te pakken, ijsbeer ik heen en weer: tussen A en Z, van sociaal-economisch en politiek naar literatuur en ik neem zelfs de kookboeken door.

Ik zoek naar godslasterlijke lectuur en boeken met titels die ‘niet door de beugel’ kunnen. Ik speur meters af op auteurs die als antichristelijk te boek staan. Maarten ‘t Hart verdwijnt in een doos die ik later wel weer ergens terugvind en van Jan Wolkers gooi ik die enkele exemplaren meteen in de papiercontainer. Zo bijzonder zijn die boeken niet, ik zou ze aan niemand willen uitlenen. De Koran zou mijn vaders dood tot gevolg kunnen hebben. Er zit een Dokus tussen, gereformeerder kan het niet, maar de ironie van die kerkelijke cartoons zou ‘m volledig ontgaan. Ik twijfel zelfs al bij de Bijbel Cultureel, want dat is ook een combinatie die voor de preciezen niet klopt. En bij de kookboeken zie ik Hemels op een rug staan…

Ik ben 32 en censureer mijn boekenkast voor mijn vader. Ik kan Kluun nergens meer vinden en daar ga ik vannacht vast nog een poosje van wakker liggen. Hou oud moet je worden om je niets meer van je ouders aan te trekken?

Het allerallerergste is dat we de kinderopvang moeten stopzetten. Dat is erg voor mij want dan heb ik geen vrije uurtjes meer om te shoppen, maar ook dat is niet het ergste. Maar wat we een aantal jaren geleden nog dachten (‘ooooh, wat zielig, je stopt een kind toch niet in een asiel?’) is nu volledig omgeslagen naar ’ooooh, we kunnen ‘m toch niet bij zijn vriendjes weghalen?’

Nathan loopt tegen de vier en heeft zonder Facebook al een netwerk waar je u tegen zegt. En dat netwerk is trouwens een stuk breder dan de kindertjes die er bij de opvang worden opgevangen. In de boekwinkel komen we ‘Leroys moeder’ tegen, bij de HEMA een zekere Debby die ik  plaats als een invalster  en in de Jumbo herkent ‘ie ‘Manouk z’n moeder’. En al die voor mij tamelijk onbekende moeders zwaaien vrolijk terug naar Nathan: da-hag Nathan, ben je lekker aan het booschappen doen? En daar sta ik dan een beetje bij te kijken en ik voel me een outsider. Dit is Nathans offline Facebook.

Op maandag en dinsdag onderhoudt ´ie z´n contacten op lokatie. Dan zijn wij aan het werk en zit hij dus op De Buitenkans. Op zondagmiddag roept hij al dat hij de volgende dag weer naar ‘de kindjes’ mag en dan de volgende dag weer. Op de niet-Buitenkansdagen is het arme schaap overgeleverd aan de grillen van z’n moeder: dan weer naar de bibliotheek, dan weer naar de supermarkt, de kapper, de bouwmarkt, de bouwmarkt, de bouwmarkt, vriendinnen, winkelen, etc. En af en toe de kinderboerderij, of knutselen met toiletrollen, maar veel te weinig in verhouding tot de rest van al die activiteiten.

Nathan heeft het vaak over twee vriendjes van de opvang. Met de ene deelt ‘ie vanaf april een basisschool, dat is een prettig idee. Maar z’n soulmate gaat naar de openbaren en hun wegen gaan dus scheiden. Verder kan ‘ie twee keer acht uur op een dag volledig z’n gang gaan in een hufterproof kindercentrum, waar veel kan en mag en waar ze dag in dag uit leuke uitstapjes en knutseldingen verzinnen. Waar ‘ie elke dag vrij mag spelen als ‘ie dat wil en er maar weinig verplichte dingen zijn. Waar ‘ie zich volgens mij ook nooit aan committeert. Waar ze ook bij min 10 nog buiten spelen. Waar die peuters met elkaar van gedachten wisselen, dat levelt vast wat beter dan die gesprekken met je moeder.

En nu moeten we hem dus vertellen dat hij nog maar zes keer naar de Buitenkans gaat en dat hij daarna de hele week bij mij en Jonas zal zijn. En niet meer die superleuke dagen bij de opvang waar hij zich volledig kan verliezen in zijn andere wereldje buiten thuis. En ik stel me dat zo voor als al die dagen dat ik blij was dat ik eventjes een dagje mocht werken en weer kon levelen met collega’s. Mijn gedachtes zijn dus geheel tegenstrijdig met de gedachtes van veel moeders die de keuze maken om thuis te blijven en de kinderen niet uit te besteden. En ook met de gedachtes van veel opa’s en oma’s trouwens.

Ik word er nerveus van. En dan moet ‘ie dit jaar ook nog een prikje, verhuizen naar een nieuw huis, naar de basisschool, aan een nieuwe auto wennen, naar peutermuziekles en watervreeslessen ter voorbereiding op zwemles. Boehoehoe, hoeveel kan een kind van drie aan? We gaan de laatste dag maar op koffie en een plakje cake trakteren. Da-hag, kindjes.

Bonk-bonk-rommel-hihihihih-slappelach-Sinterklaaskapoentjegooiwatinmnschoentje-papazoekmedan-bonkbonk-hiehier-koekoek-hihihihi-gniffel-wheeeeeewheeeeee-papaaaaaaaaah-hahahahahahahaha-nietdoen-nee ga niet tandenpoetsen-nietdieluier, wil ik niet-bonkbonk-zoekmedan-enzovoorts…

“Nathan, ik heb een mail van Sinterklaas gekregen!”

Bonkbonk-stommel-papa-papa-waardan-eenenalaandacht….

“Kijk, hier issie: Sinterklaas heeft zojuist een decreet uitgevaardigd waarin staat dat een aantal kinderen in de plaats H. vanavond een cadeautje in de schoen krijgen. Dit decreet geldt voor kinderen van drie jaar oud die een broertje hebben. De cadeautjes worden echter onder strenge condities uitgedeeld. De voorwaarden zijn als volgt.

- kinderen van drie jaar oud die nog ‘s nachts in hun broek plassen moeten een luier van Bob de Bouwer aan hebben

- met daaroverheen een onderbroek

- voorts dienen ze een hemd te dragen en een pyama aan te hebben

- deze kinderen mogen alleen hun schoen zetten als ze hun tanden goed en lief hebben laten poetsen

- ze m0gen daarna naar beneden om de schoen te zetten, maar dit keer zonder wortel want het paard heeft er wat schimmel van gekregen

- de kinderen van drie moeten ook de schoen van hun broertje zetten

- de kinderen moeten na het schoenzetten onmiddellijk naar boven, boekje lezen en slapen

Groetjes van Sinterklaas

Papa mag ik die luier? Waawaawaar is mn onderbroek-aaaaaaaa-goed gepoetst he-mag het paard een mandarijn? Welterusten papa tot morgen!

Ik stik van het lachen. Dankusinterklaasje!

Of er dingen zijn die ik leuk vind voor mijn verjaardag. In een vlaag van hoop en glorie heb ik hem mijn gebruikersnaam en wachtwoord gegeven van een weblog waar ik precies bijhoud wat ik allemaal leuk en mooi en inspirerend en boeiend en goed ontworpen en knap bedacht vind. Maar KP kan al die kwalificaties van mij niet zo goed aan de producten koppelen.

Tja, er staat een plaid op van 257,90 en een blok hout waar je boeken in kunt zetten. Ook nog maar net onder de 300 euro. Die vind ik gewoon leuk voor in huis. Ik heb er autobehang op staan van 63 euro per rol en twee mokken met vogeltjes op z’n Scandinavisch. Mag voor dertig euri weg. O, en niet te vergeten een stempelset waarmee je hele stadjes kunt stempelen. Heel leuk: met een wolkenkrabber, een fiets, een boom, een huisje. En dat allemaal van prachtig esdoornhout wat in een leuk houten doosje naar je toe komt. Dat hoort tot het domein: goed bedacht en fijn ontworpen. Maar nu wordt me voor de voeten geworpen dat ik me moet gaan realiseren dat ik 32 word.

“Kun je nog wat meer lullige dingen zeggen over mijn lijstje?” vraag ik ‘m nogal cynisch. Draait ‘ie z’n hand niet voor om: “Al die hebberige vrouwen worden dus gewoon via dit soort shops verleid om veel te veel geld uit te geven aan onzinnige dingen.”

Ik heb dus in een onbewaakt ogenblik echt even gedacht dat ik iets van dat leuke lijstje zou kunnen krijgen, maar hoe kon ik zo stom zijn? Het is overduidelijk dat ik dit jaar weeeeeeeer iets praktisch en nuttigs en zinvols ga krijgen. Ik heb wederom weer een jaar gewacht om wederom tot de conclusie te komen dat KP niet in staat is om mij iets te gegeven dat alleen ik leuk vind.

En dan te bedenken dat zo’n stempelset donders therapautisch kan werken en ik er een rol behang van 63 euro mee kan uitsparen als ik een muur bestempel. Na mijn verjaardag heb ik dat zelfs heel hard nodig.

Deze strijd duurt dus nog wel even voort, want ik ben pas over krap drie weken jarig. En daarna krijgen we Sinterklaas nog en kan ik nog meer zinvolle dingen aan m’n collectie toevoegen. Maar voor nu geldt dat ik deze ruzie vast op deze blog heb gewonnen. Ik kan niet wachten tot ik jarig ben.

De mensen die het op de middelbare school wel maakten, vrienden hadden, uitgingen, leuke kleren droegen, lef hadden, interessant waren (of deden), sociaal waren, snel netwerkten, iets heel goed konden zoals een instrument bespelen of een sport, die kortom lekker in hun vel leken en op mijn stilzwijgende jaloezie konden rekenen… die mensen zijn nu ook gewoon intercedent op een uitzendbureau, beleidsmedewerker bij een gemeente, adviseur marketing bij een uitgeverij, consulent van weet ik veel wat, vertegenwoordiger in haarspeldjes, fulltime thuis bij de kinderen of ergens between jobs. En sommige mensen zijn al dood. Ik ben er stil van.

Als ik naar Afrika kijk dan roept dat om een financiële bijdrage, want op een andere manier weet ik niet hoe ik van waarde kan zijn. Geld dus naar Afrika. En de vraag of dat geld wel op de goede plek aankomt zou me niet bezig mogen houden. Alsof het wel goed terecht komt als ik het op mijn eigen bankrekening laat staan. Ik vind dat iedereen die zich afvraagt of het wel zin heeft om geld te geven aan de derde wereld zich ook zou moeten afvragen wat plan B voor dat geld dan wel niet is en of dat dan een betere bestemming is.

En als ik dan begrijp dat het voor mijn eigen welvaart beter is om nog wat meer geld rond te pompen (en geld naar Afrika zet in dit opzicht geen zoden aan de dijk), dan is dat na het journaal het enige wat blijft hangen. Niet omdat ik zo’n slecht geheugen heb, maar omdat het nogal selectief werkt.

Kortom: twee issues die nogal wat verwarring bij mij zaaien en die ik er even niet bij kan hebben, omdat ons nieuwe huis over pakweg drie maanden wordt opgeleverd. In zes jaar tijd wordt dit onze zesde woning en ik mag lijen dan we er een poosje blijven. Dat mijn broers een verhuisbedrijf hebben is een zegen voor dit nomadenbestaan, maar ik wil graag wat meer vastigheid. Er moet dus iets meer steady worden ingericht. KP wil alles minimalistisch en functioneel. Dat betekent in zijn geval een vloer in betonlook en zo weinig mogelijk meubels. Ik wil hout en minimaal met een dikke plus. Mijn nieuwe, maar originele Thonet 233 moet bijvoorbeeld ook ergens staan en niet om op te zitten. En die voorraad woonkussens moet ergens neergelegd worden en ik heb nog meer dingen in mijn hoofd die ik hoe dan ook ga aanschaffen, zelfs zonder overleg. Nu we eindelijk wat kleuren voor de muren hebben bedacht krijg ik een mail van Flexa waarin staat dat de kleur niet meer wordt aangeboden wegens een afnemende consumentenvraag. Wat nu?

‘Nu’ leidt voornamelijk tot hebberigheid, hebzucht, willen hebben en moeten hebben, verlangen, kopenkopenkopen.

Eeuwigdurend probleem. De strijd tussen problemen die niet echt problemen zijn en problemen die wel degelijk problemen zijn. Ik bevind me overigens in goed gezelschap. Op een van de groepen op Linkedin waar ik lid van ben maken mensen zich druk om de vraag of heren de bovenste twee knoopjes van hun overhemd open mogen hebben. In Trouw lees ik op zaterdag het allereerst Moderne manieren waarin mensen vragen stellen over passende reacties op irritante schoonmoeders en of je je glas nou bij de kelk of bij de steel vast moet houden.

Waar het dus in het kort op neerkomt is dat ik prima in staat ben om mijn eigen hebzucht te relativeren en in het breder kader te zetten van de grotere crises in de wereld. Ik heb hiermee dus aangetoond dat ik wel degelijk besef dat mijn problemen geen problemen zijn en dat er wel belangrijkere dingen in de wereld spelen. En dat ik in dit licht ook tevreden moet kunnen zijn met een bank die ik voor een habbekrats van Marktplaats pluk. En misschien is dat ook wel zo.  Misschien moeten we minimalisme opnieuw voor onszelf definiëren. Kunnen we gelukkig zijn met minder? Of worden we minder gelukkig van minder?

Zeg eens aaaa. Aaaa. Ja, ziet er goed uit, rood, maar niet ernstig. Een lichte keelinfectie. Maarmaar, m’n hoofd, m’n oren, m’n klieren. Laat maar even voelen, ja, dik maar niet ernstig. Keel gewoon goed koelen. Veel ijsjes eten en koud water drinken. Wat pijnstillers slikken, dan moet het zo over zijn.  O, ik kan zo dus wel op vakantie? Ja hoor. Blijf je in de buurt? Eh jaaa, vooralsnog vertrekken we uit Lemmer. Met een boot, is dat verstandig? Nou, ze hebben in Lemmer lekker ijs, daar zou ik eerst een poosje blijven. Kunt u mij ook het advies geven om niet met de boot weg te gaan? De weersvoorspelling voor de komende twee weken blijven zo rond het cijfer 3 hangen. Eh… nee, daar geef ik normaal gesproken geen adviezen over. Maar u heeft vast een oordeel over drie weken zeilen bij 18 graden met mijn verschijnselen. Tja, je bent volwassen en kunt daar vast zelf een antwoord op geven. Maar ik heb thuis iemand zitten die voor mijn argumenten niet meer vatbaar is. En nu dacht ik… Daar meng ik me niet in. O, da’s jammer. Nou, dan maar bedankt en tot ziens. Tot ziens. Ik zou trouwens een warm en droog land opzoeken met jouw verschijnselen. (Met een glimlach.)

En nu lig ik dus in bed, te wachten tot het overgaat. Dus een reisje boeken zit er ook niet in. En ik voel me vreselijk zielig. Omdat ik me zo naar voel, maar ook omdat het weer in Nederland niet geweldig is en wordt, maar ook niet erg genoeg om een vliegtuig te pakken. En ik vind het nogal stom van mezelf dat ik een boot tegen een bank heb ingeruild.

Luiers: alleen broekjes met Bob de Bouwer (dat is Pampers Easy Up) met een zaag aan de voorkant en een hond aan de achterkant. Daarmee kun je dus de helft van het pak op zolder zetten en hopen dat Jonas hier niet mee behept is.

Onderbroeken: niet die met de letters. “Vind ik niet mooi.” (Geldt ook voor hemdjes, maar bij voorkeur geen hemd. Geen halszaak trouwens. Voor de afwisseling in het ochtendprogramma doen we er wel eens een hemd in. Om ook iets van positieve feedback te ontvangen.) In elk geval niet de onderbroek die ik voorstel.

Broek: een “voetbalbroek”. Dat is een joggingbroek die twee maten te groot is. Een mooi exemplaar, maar op de groei gekocht. Als de voetbalbroek niet beschikbaar is, dan is de keuze afhankelijk van zijn eigen energiepeil en onze dreigementen. Het mag af en toe een spijkerbroek zijn, maar dan niet die van de Hema. “Is voor Jonas.” Een voor hem acceptabel exemplaar is een gruwelijk lelijke verwassen spijkerbroek die uit een kledingzak is gekomen die al twintig jaar door mijn familie dwaalt. Misschien heeft ’ie een vooruitziende blik en wordt dit gauw weer mode, maar dan trek ik een boerka aan voor we de deur uit gaan.

Korte broek: twee exemplaren die hij zelf heeft uitgezocht. Ik was ten einde raad. Het zijn eigenlijk heel leuke exemplaren. Maar in geen geval de korte broek die ik voorzichtig uitkies.

Bovenkleding: een “voetbalshirt” of een “shirt met mijn letter”. Wat een voetbalshirt is, kan per dag verschillen, maar het is in elk geval nooit het shirt dat ik voorstel.

Sokken: kniekousen, ook bij buitentemp +30 graden. Opgetrokken tot óver de knie. Nooit de kniekousen die ik gepakt heb. Pyama: niet de variant die ik in m’n handen heb. Zwembroek: niet die ik in de tas heb gestopt. Jas: een bodywarmer als ik de jas pak en andersom. Schoenen: “niet de gympen, vind ik niet moo-hooi”, rechts aan de linkervoet, links aan de rechtervoet, tenzij ik het zo voorschrijf. “Wil je apenvoeten?” “Nee-hee, bananenvoeten!”

Af en toe verontschuldig ik me bij het kinderdagverblijf voor z’n kledingstijl. Een melding bij het AMK heb je tenslotte maar zo aan je broek hangen. Voor de duidelijkheid: dit is geen geval van slappe-opvoeder-die zich-de-les-laten-lezen-door-een-peuter. Het is geen geval ‘Kom uit die regenplas’. Het is gewoon een ongewoon koppig en eigenzinnig exemplaar en nu we dat weten schrijven we dagelijks een paragraaf in z’n handleiding. Te beginnen met deze inleiding. Bleeegh, het is al weer bijna ochtend.

(In het Fries: “Ik hie d’r gjin nocht meer oan.”)