18 januari 2010 2 reacties
Er zijn mensen, ik bedoel tweebenige wezens, die aan me vragen of ik het ook jammer vind dat het opnieuw een jongetje is geworden. Mijn beste antwoord tot nu toe is dat ik inderdaad ook liever een negertje met een handicap had gehad. Gewoon ter bevordering van de biodiversiteit. Iemand nog betere suggesties? Onnozele vragen verdienen een onnozel antwoord. Help me.
10 december 2009 Een reactie plaatsen
Ik vraag me al een poosje af wanneer je eigenlijk hoogzwanger bent. Is dat als je 32, 34, 36, 38 etc. weken topzwaar bent? Tot nu toe durfde ik het niet als excuus te gebruiken en vloog ik nog overal heen. Not anymore. Zit nu op 39 weken en 5 dagen, heb nog een rondje Bijenkorf gedaan om de Viktor & Rolf collectie door te nemen en afscheidscadeautjes te kopen voor twee leidsters van Bambi en nu zit ik bekaf thuis. Ik denk dat ik nu wel hoogzwanger ben.
De vorige keer heb ik nog twee weken langer door moeten lopen, Nathan kwam maar niet uit zichzelf. En ik vraag me af of ‘ ie die laatste twee weken nog nodig heeft gehad om een boek af te schrijven of zo. Als dat zo is, dan hoop ik dat kindje D. the second iets sneller leest dan Nathan schrijft. Want nog eens twee weken hoogzwanger zijn, brrrrrrrr. Ik wil m’n normale spijkerbroeken weer aan.
13 november 2009 Een reactie plaatsen
Ik kan er slecht tegen om in een hokje geduwd te worden. Vooral in hormonale hokjes hoef je me niet te stoppen. Tegenwoordig kan ik niks loslaten over schoonmaken of opruimen of mensen beginnen te grijnzen en te roepen dat ik last heb van nesteldrang. Ik heb helemaal geen last van nesteldrang en als dit al wel nesteldrang is, dan heb ik altijd nesteldrang. Zwanger of niet. Maar nu ik nog vier zwangere weken in het vooruitzicht heb, komt de planning toch een beetje in het gedrang. Is dat nesteldrang? Nee, da’s gewoon voorkomen dat je bij 6 centimeter ontsluiting bedenkt dat je iets niet in huis hebt wat je over een paar uurtjes erg hard nodig hebt.
Vier weken is ook best kort als je ook je weekenden nog volplant met leuke, minder leuke, sociale of noodzakelijke afspraken. En andere dingen waar ik gemakkelijk onderuit zou kunnen komen door alleen maar naar mijn zwangerschap te verwijzen. Dat werkt altijd goed als smoes, maar ik doe mijn best om er zo weinig mogelijk gebruik van te maken.
Wij werken graag met deadlines. Zo hebben we nog een garderobekast nodig, omdat we de babykleertjes nergens kwijt kunnen. Daarvoor zoek ik al maanden op Marktplaats. Zo’n ding moet aan een aantal voorwaarden voldoen: het moet planken hebben, een hangding zodat Nathans collectie overhemden gestreken opgehangen kan worden, het moet er een beetje uitzien en ik wil er niet veel meer dan 100 euro voor uitgeven. Dat is alles, volgens mij. O, ja, ik hou niet van grenen, van bruin, van knalkleuren, van plastic, van winnie de pooh en beertjes in het algemeen, van clowns, van manen, sterren en zonnen, van speciaal voor kinderen ontworpen meubels, van strandhuisjes, van IKEA, van Leen Bakker, van ouwe meuk (en dan bedoel ik ook echt waardeloze ouwe meuk), van teksten op laatjes (sokjes, hemdjes, broekjes, brrr), van handgeschilderde rommel, van kasten lager dan 1.70 m. KP wil graag een kast die gedemonteerd kan worden opgehaald en niet al te moeilijk in elkaar kan worden gezet. Liefst binnen de provinciegrenzen. En een beetje te tillen. En waarvan de verf niet meer bijgewerkt hoeft te worden (van mij).
Maar waar ik zeeeeeeeker niet van houd zijn mensen die voor kasten minimaal 400 euro willen vangen omdat ze er zelf 800 voor betaald hebben. Dat is toch geen argument? Ik krijg kriebels van frases als ‘Geen onzinbiedingen, ik heb er 1.200 euro voor betaald’. Wie begint er hier nou met onzinbiedingen, wie koopt er nou een kast van 1.200 euro? Denk je dat zo’n baby lekkerder ligt als het naast een kast van ruim een mille ligt? En geloof mij: er zijn echt té veel mensen die belachelijk veel geld uitgeven voor 50 cm mens dat zelf geen benul heeft van zijn of haar omgeving. Die hele baby-industrie op zich is al beschamend en een weblog waard. Je hebt ook mensen die je er dan GRATIS een aankleedkussen bij cadeau doen. Tjonge, je mag wel oppassen dat je bij het ophalen niet meteen ook de rest van de boedel er bij krijgt. Waar je ook op bedacht moet zijn, zijn termen als ‘praktisch’ (uitgeleefde lelijke rommel), ‘uniek’ (vrijwel altijd IKEA) en antiek (ouwe shit). Ik bied me rot, maar ik word elke keer weer overboden. Je zou zeggen dat de markt toch eens verzadigd moet raken en ik de enige ben die nog een kast nodig heeft. Maar met zoveel commentaar en zoveel eisen hebben we bij 6 cm ontsluiting inderdaad nog geen kast.
Wat ook aan nesteldrang wordt geweten zijn de volgende dingen die we nog moeten doen: de berging uitmesten, twee bergkasten op orde brengen, Nathans kamer in het geheel nog wat gezelliger maken door alle rommel daar weg te halen, een muurtje schilderen in z´n slaapkamer en ook nog eentje in de keuken, lampen ophangen in de wc, de badkamer, de keuken, de hal én de slaapkamer, een muurtje opnieuw sauzen omdat Nathan daar met een pen langs is gegaan, naar de stort om troep te lozen, naar de kringloop om troep te lozen, naar mijn schoonouders om troep te lozen, etc.
Het is dus vooral een kwestie van prioriteiten stellen. En ik denk dat we de bevalling als prioriteit nemen. Ik vond zonet een site met nieuwe kasten in mijn smaak tegen een vriendelijk prijsje. Die binnen twee weken thuisbezorgd kunnen worden. Dus gaat dat ´t maar worden. En de rest laten we dan maar doen door de volgende bewoners. Niet dat we concrete plannen hebben om te verkassen maar we hebben al wel een advertentie op Marktplaats gezet. Hoewel ik er geen vertrouwen in heb dat er mensen zijn die via Marktplaats een huis gaan kopen…
23 oktober 2009 4 reacties
Voorpagina Trouw vanochtend: “Mexicaanse griep is nu een epidemie. Inenten begint in november.” Ik ben 33 weken zwanger en behoor officieel tot de risicogroep. Als ik een vaccinatie wil dan kan ik die in november dus gaan halen. Maar ik ben er nog niet uit wat schadelijker is: griep krijgen of een prik halen. Het vaccin is nog niet voldoende getest op zwangere vrouwen en het is dus ook niet niet bekend of het vaccin schadelijk is voor het kind.
Volgens de Gezondheidsraad en het RIVM moet ik me laten inenten. En die zijn hartstikke deskundig op dat gebied. Maar dan heb je ook nog een hoop deskundigen die net zo lang hebben gestudeerd om hun titel te halen en die vinden weer dat het niet nodig is. En dat je het risico vooral niet moet nemen, omdat de gevolgen nog niet bekend zijn.
En nu? Zo’n 6 tot 10 % van de zwangeren met Mexicaanse griep komt er aan te overlijden. Bij een gewone griep is dat geloof ik 1 tot 2 %. Ik mag dan niet zo heel erg paniekerig doch (on)redelijk hypochondrisch zijn aangelegd, dit soort cijfers jagen me een beetje angst aan. Ik wil niet dood.
Er zijn drie opties: ik haal een prik, ik haal er niet een of ik ga op excursie naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost. Ik stel me zo voor dat ik daar een dag in de wachtkamer ga zitten en mensen die de diagnose Nieuwe Influenza A hebben gekregen eens even lekker ga knuffelen. Met een beetje mazzel heb ik dan gauw een milde variant te pakken en kan ik er daarna helemaal tegen. Hmmm, nu is er dus nog een keuze bij gekomen. Wordt vervolgd.
(En hier vind je de veelgestelde vragen aan het RIVM over Nieuwe Influenza A en zwanger zijn.)
6 augustus 2009 1 reactie
Het is warm warm warm weer en hoe kom je je dagen dan beter door dan een beetje in de schaduw en af en toe de zon in een ligstoel te hangen met een stapel boeken en tijdschriften? Nou, je doet het nóg beter als je er een glas witte wijn bij drinkt. In mijn positie ben ik dus veroordeeld tot de iets slechtere variant.
Wat in mijn vorige blog een beetje onderbelicht bleef is het feit dat mijn moeder mij aan de alcohol heeft gezet. Dat ik op mijn veertiende al dagelijks aan de pleegzuster bloedwijn moest, heeft diepe sporen nagelaten. In positieve zin hoor, maar met dit weer dat eigenlijk zonder koude witte wijn niet door te komen is, is het afzien.
Vanochtend vreesde ik opnieuw zo’n lome dag met Nathan in een babybad en ik met m’n voeten erin met een enorme stapel tijdschriften naast me. Met een waterkan met schijfjes limoen en ijsblokjes en bevroren frambozen. En een schaal met verse meloen, kiwi, ananas en perziken. Ik hield het niet meer, op naar de Gall & Gall.
Alcoholvrije wijn klinkt net zo onnozel als een appeltaart zonder fruit, een cappuccino zonder melk, suikervrije suikerspinnen en vegetarische hamburgers, maar nu ik zo tegen de dertig loop begin ik me steeds minder aan te trekken van wat anderen er van zouden kunnen vinden. Dus ging ik niet eerst zelf op zoek maar vloog ik recht op de man af. En inderdaad was er één fles witte wijn in het assortiment dat geen alcohol bevatte.
Het is 12.49 uur en ik schrijf deze blog onder invloed. Onder invloed van een groot glas koude Carl Jung light. Er zit wel wat alcohol in, maar het voldoet aan de norm alcoholvrij; er zit maximaal 0,5% in. En onder invloed van mijn zwangerschapshormonen vind ik dit best te zuipen.
30 juli 2009 3 reacties
Dit wordt een tamelijk informatieve blog over de Mexicaanse griep en zwangerschap. Voor alle ongeruste zwangeren, hypochonders en alle andere geïnteresseerden.
Voor een hypochonder als ik is de Mexicaanse griep een angstaanjagend monster. Gisteren zei ik nog tegen KP dat ik het allemaal niet zo geloofde. Handen wassen om de griep te voorkomen, dûh. Daarmee ga je echt geen griep voorkomen. Bij de ingang van de Albert Heijn stond een asociaal hoestende straatkrantverkoper die z’n hand niet voor z’n mond hield. Ehuh, even handen wassen als ik thuis kom zeker… Nee, ik had het er helemaal mee gehad.
Toen ik vanmiddag in de auto het radiojournaal hoorde, vertelde de nieuwslezer dat zwangere vrouwen meer kans hebben om een ernstige vorm van het griepvirus te krijgen en een grotere kans om er aan te overlijden. Mijn ongeloof verdween als sneeuw voor de zon en mijn hypochondrie heeft zich weer in al zijn verschijningsvormen geopenbaard.
Ik had ooit een leukemieperiode waarin ik overtuigd was dat ik leukemie had. Het begon toen ik 14 was. Het heeft volgens mij jaren geduurd, maar ging op den duur weer over. Maar wel pas na talloze bloedonderzoeken waarvan ik de uitslag iedere keer weer in twijfel trok. Waarschijnlijk ging het over omdat ik zat was van de dagelijks drie glazen pleegzuster bloedwijn. De vuilniswagen die glas ophaalde moest er extra voor rijden. Pleegzusterbloedwijn behoorde tot de medicijnkast van mijn moeder en het stond naast de arnica force van dr. Vogel. In de categorie je-weet-niet-of-het-helpt-maar-baat-het-niet-dan-schaadt-het-niet. Hoewel mijn moeder me deze beschrijving niet in dank zal afnemen. Ze smeert zelfs arnica op gebroken rugwervels. Maar toen wist ze nog niet dat ze gebroken waren. Dat ontdekte ze pas nadat ze twee weken in een stoel had gezeten en geslapen. Mijn hypochondrie komt zeker niet bij haar vandaan. Hoewel angst voor een huisarts ook op angst voor een ernstige ziekte kan wijzen.
Toen de leukemieperiode over was, kondigde zich al gauw een nieuwe aan. Ik had allerlei periodes met net zoveel vormen van kanker en elk half jaar een tumor op een andere plek. Ik dacht een poosje de symptomen te hebben van trombose en ik leed in mijn fantasie aan een spierziekte. Dat laatste kreeg ik toen ik na vijf jaar stilzitten weer overdreven intensief aan het schaatsen was geslagen. Maar die verklaring bedacht is pas toen ik de realiteit weer wat onder ogen was.
Het is een hele poos weggeweest, maar ik zie nu een nieuw gevaar dreigen dat zich gestaag tussen mijn oren nestelt. Dat is voorlopig ook wel even de beste plek als ik het nieuws zo een beetje volg. In de Verenigde Staten is al besloten dat zwangere vrouwen als eerste gevaccineerd zullen gaan worden. Uit een onderzoek blijkt namelijk dat zwangere vrouwen een vier keer grotere kans hebben om een ernstige variant te krijgen en een vier keer grotere kans om er aan te overlijden. Omdat de complicaties bij zwangeren ernstiger kunnen zijn. In Nederland werkt het RIVM nu een advies uit dat waarschijnlijk half augustus verschijnt. De risicogroepen zijn als volgt:
Even tellen: ik ben zwanger, heb een zoon tussen de 6 maanden en 24 jaar, sta in contact met mensen die in contact staan met kinderen jonger dan zes maanden en bovendien sta ik vanaf september voor een aantal paboklassen. Dat zijn dus elk uur dertig studenten die vier dagen per week voor een klas met dertig snotterende kinderen staan. Brrrr, ik ben een enorm risicogeval en ik ben er helemaal niet gerust op.
Tsja, wat valt er nu anders te doen dan afwachten? Ik kan nog niet gevaccineerd worden want het vaccin is nog niet genoeg uitgedokterd. Uit de buurt blijven van mensen met griepverschijnselen. Hand of zakdoek voor je mond als je niest. Niet aan m’n mond, neus of ogen zitten. Handen regelmatig wassen met water en zeep en afdrogen met keukenrol, schoon papieren zakdoekje, warme lucht of handdoekrol. Ventileren van woon- en slaapruimtes en voorwerpen als deurklinken regelmatig schoonmaken. Liever niet naar landen waar de griep al veel voorkomt en als ik dat wel doe handen wassen en papieren zakdoekjes gebruiken. Mocht ik griepverschijnselen krijgen dan moet ik meteen contact opnemen met de huisarts, want dan kan die beslissen of ik virusremmers mag krijgen.
Voorlopig lijd ik dus aan een milde vorm van smetvrees. En dat komt me eigenlijk helemaal niet zo slecht uit.
PS: Voor iedereen die meer wil weten over zwangerschap en de Mexicaanse griep nog even de volgende links: die van het RIVM met veelgestelde vragen over zwangerschap en Nieuwe influenza A (H1N1) en die van RTL Nieuws met het filmpje uit het journaal van vanavond.
26 juni 2009 3 reacties
Er is echt een invasie op handen. Van baby’s. Onze oud-buuven vonden Nathan blijkbaar zo leuk dat ze nu beiden een kindje verwachten. Mijn vriendinnetje Maartje verwacht er eentje in oktober, oud-collega Simone met de kerst en Tineke van Frank ook ergens in december. Vergeet ik nu nog iemand? Bij allemaal de eerste overigens, en ik denk dat Nathan hen echt heeft doen inzien dat baby’s ook leuk kunnen zijn. En niet alleen zuipend, poepend en slapend door het leven gaan,. Nouja, een paar maanden dan…
15 juni 2009 3 reacties
Shit, waar is de echo? En dat staatje met de gegevens over m’n zwangerschap? Wat doet die ossenworst in m’n winkelwagen? Help, ik ben zwanger, maar ik denk er helemaal niet aan. O jee, een prenataal verwaarloosd kind.
Een kwartier later zit ik m’n angsten te bespreken bij de verloskundige. Die moet er best hard om lachen. Bovendien zat er een half uur geleden iemand op mijn stoel die precies hetzelfde verhaal had als ik. Dus zo uniek is het nou allemaal ook weer niet. Maar ik zit er toch maar mooi mee. Want toen ik in verwachting was van Nathan…
…even tussendoor: dit is een uitdrukking die vaak verkeerd wordt gebruikt. Er zijn mensen die zeggen dat ik zwanger was van Nathan, maar dat is verre van waar. Ook in dit nieuwe geval ben ik zwanger van KP en nu samen in verwachting van een tweede kindje. En niet samen zwanger, zoals onze kroonprins ooit eens stelde. Tot zover even een intermezzo over talige misverstanden…
Toen ik twee dagen in verwachting was van Nathan liep ik in de Albert Heijn alvast de schappen te zoeken met de luiers, zwitsal, olvarit (voor het geval dat, want dat ging ik natuurlijk nooit gebruiken) en alle andere babyhotseflots die je kunt verzinnen. Dat was nogal overdreven en onnodig, maar er hing een roze waas in mijn hoofd waar ik dit met mijn huidige verstandstoestand aan kan wijten en waar ik best een rationale effectiviteitstraining bij had kunnen gebruiken. Nu ben ik rationeel zo effectief dat ik broodjes filet americain eet zonder er bij stil te staan.
Prenatale verwaarlozing dus. Om nog meer ellende te voorkomen heb ik Moeders voor Moeders maar gebeld. En staan er nu kratjes in de wc met flessen waar ik al een paar weken keurig mijn plasjes in opvang. Zodat er nog een geheugensteun in huis is, die mij vertelt dat het beter is om van die fles Limoncello met 32 % alcohol af te blijven.
Ik ben echt niet onverschillig, of er van overtuigd dat het na een eerste keer een volgende keer heus wel weer goed zal gaan of schijnzwanger. Nee, niks daarvan en de echo laat zien dat het er echt zit. Volgens de wetten van de logica sta ik er nu ook wat minder onbevangen tegenover dan de vorige keer en vind ik het allemaal wat minder vanzelfsprekend en veel enger om weer door al die maanden en zo’n bevalling heen te moeten ploeteren. Maar ik kan me er gewoon nog niet zo goed een voorstelling van maken en ach, we hebben alle spullen al en als het een mannetje wordt is dat wel zo praktisch want dan hoeven we de Prenatal voorlopig ook niet meer in. Dat zou slagroom op de taart zijn.
Zwanger dus en ik ben hartstikke blij met de aanstaande geboorte van kindje D the second en zie uit naar een groeiend dik buikje. Dat zou namelijk ook erg helpen om deze prenatale verwaarlozing te stoppen.
En dit nog even: de vorige keer waren we heel politiek correct door een soort geheimhouding op te leggen aan iedereen die we het vertelden. En belden we iedereen op met de vraag of we even langs konden komen. Zeer correct. Not anymore, er komen al weer kaartjes binnen van mensen die ik het echt niet persoonlijk heb verteld. Dus mocht je het nu volgens deze o zo onvriendelijke weg vernemen: er zit niks achter, je bent echt niet de enige.
7 juli 2008 5 reacties
Ik ben geslaagd! Vanaf nu mag ik mij bekwaam noemen in zwanger en fit zijn. Dat zwanger zijn is geweest en nu ben ik weer fit. Zie het certificaat. Geef toe: in het rijtje met mijn veter-, zwem- en schaatsdiploma misstaat dit getuigschriftje niet!
Hoe het begon. Vanaf januari schopte KP mij elke maandagavond van de bank waarna ik me naar het verzorgingshuis spoedde voor een avondje zwangerschapsgym. Om het fenomeen eens nader te onderzoeken. Noem het nieuwsgierigheid. En stiekem ook om te trainen. Vooral m’n lachspieren.
Ingrediënten: tien bolle buiken, tien matjes en één gymjuf. De gymjuf nam het allemaal bloedserieus. Dat is het natuurlijk ook, want geloof mij: die clubjes bestaan niet voor niks. Je traint er wel degelijk een stuk of wat spieren. Maar als je tien van die buiken op tien matjes op handen en voeten ziet ‘kwispelen’ kan ik een grijns niet onderdrukken. De gymjuf zag dat soort taferelen natuurlijk dagelijks en zag de humor er niet zo van in. Dat gaf wat wrijving.
“Concentreer je op je anus”, zei de gymjuf dan. Ik heb geen idee waar de anderen zich dan op concentreerden, maar ik kan dat niet. Niet het specifieke geval van m’n anus, maar ook niet op m’n rechterwijsvinger of m’n linkerelleboog. Geen idee hoe dat moet. Later vertelde m’n verloskundige dat het ook onzin was. Dat die bodembekkenspier één spierennetje is en dat je die alleen als geheel hoeft te trainen.
Zo kletste de gymjuf wel meer onzin. Over wat je bij borstvoeding niet mag eten. Aardbeien, druiven, koffie, cola en andere koolzuurhoudende dranken, sinaasappelsap, de lijst was eindeloos. Ze had beter kunnen vertellen wat we nog wel mochten eten. In de eerste weken vermeed ik alles, maar inmiddels heeft Nathan alles al gehad en ik merk niet of ´ie het een nu lekkerder vindt dan het ander.
Ik geloof dat ze het heel erg goed bedoelde.
KP kreeg trouwens geen certificaat. Terwijl ‘ie wel twee keer is geweest. Eigenlijk vond ‘ie het maar niks. Maar ja, er waren nu eenmaal twee partneravonden gepland en die had ik keurig in z’n agenda ingevoerd. Geen weg meer terug.
De eerste partneravond was een theorieavond. Hoe een bevalling gaat, de vrouw als lijdend voorwerp en de rol van de man in het geheel. Allemaal superinteressant hoor, maar ik voelde me verraden. Al wekenlang deed ze tijdens de lessen alsof we iets met elkaar deelden, elkaars lotgenoten waren, we zagen zelfs bij haar al een bolle buik groeien, ze was echt onze steun en toeverlaat. Maar tijdens de partneravonden had ze het ineens over ‘zij’, het zwangere gymclubjeslid in de derde persoon, die niet meer in staat is tot helder denken omdat haar lichaam haar heeft overgenomen. Waar we gewoon bij zaten. Alsof ze met die kerels aan het smoezen was over ons.
De tweede partneravond was van praktische aard. Het welbekende puffen. Eerst nog wat onwennig maar na drie kwartier stonden we gezellig de weeëndans te doen. Toen ik weeën had hebben we niet gedanst. Ik was niet in de stemming en KP houdt er niet zo van. Ik kom nog wel eens partners tegen in de Albert Heijn en dan werpen we elkaar een blik van verstandhouding toe. Alsof de partners zich willen verexcuseren voor hun gedrag tijdens die les.
Na de bevalling ging de cursus gewoon door. Om alle spieren een beetje op hun plek terug te krijgen. En om die buik wat platter te krijgen. Vooral dat laatste klonk als muzek in m´n oren. Dit deel heb ik denk ik net wat enthousiaster meegedaan dan het eerste deel. Ondanks het feit dat ik me bij bepaalde oefeningen een hond bleef voelen, maar dit keer zo eentje die tegen een boom aan staat te plassen.
En nu ben ik geslaagd. Ik kan het. Misschien kan ik zelfs nog wel een beetje beter zwanger zijn dan de rest van het clubje want ik hield het veel langer vol.
12 april 2008 2 reacties
Ziekenhuizen. Er zijn maar weinig mensen die zo’n groot vertrouwen hebben in witte uniformen als ik. En nee, ga nu niet allemaal mailtjes sturen met dat ik er dan helemaal naast zit. Ik wil graag in die waan worden gelaten. Vooral de komende dagen nog even. Ik heb wel een paar voorzorgsmaatregelen getroffen. Ik draag nu een lijstje bij me als een soort van niet-reanimeerverklaring. KP is ook geïnstrueerd. Het briefje ziet er als volgt uit:
BELANGRIJK: Ik ben hier voor een bevalling. Niks meer, niks minder.
Het verdient de voorkeur dat de bevalling via de natuurlijke weg verloopt. Maar mocht het onontkoombaar zijn dan heb ik een aantal voorwaarden waaronder u een keizersnede op mij mag toepassen:
- wilt u mij eerst verdoven en daarna spierverslappers geven? In het ziekenhuis in Heerenveen waren ze de verdoving vergeten.
- wilt u al uw gereedschap voor de ingreep tellen en wegen en dat ook weer doen voor u mij dichtritst? De bedoeling is dat het gewicht voor en na gelijkblijft. Daarmee voorkomt u dat er gereedschap achterblijft.
- zou u hetzelfde willen doen met watten en verbandjes? Dit zal wat ingewikkelder zijn aangezien het gewicht tijdens de ingreep waarschijnlijk van massa zal veranderen. Ik reken er echter op dat u daar in uw wijsheid raad mee weet. Ik zie geen reden om mij als een soort lappenpopje bij te vullen.
- ik wil niet dat er op mij wordt getekend. Ik vind het risico te groot dat een co daarmee aan de haal gaat en ik met een lichaamsdeel minder wakker word. Of dat ik juist een piemel heb gekregen. Dat laatste lijkt me minder waarschijnlijk, want ik denk dat u bij het wegnemen van m’n baarmoeder mijn zwangerschap wel zult ontdekken.
- zou u het kind direct na de bevalling een kaartje om willen doen met ‘Derks’? Het zal zich in de toekomst vanzelf wel openbaren, maar ik zou het toch vervelend vinden als we een ander meekrijgen en daar jaren later achterkomen. Die van onze bovenburen had ik echt niet willen hebben.
- mijn man is die gast met die bril, dat donkere haar en die baard van drie dagen. Voor de herkenbaarheid en deze gelegenheid heeft hij speciaal een stropdas omgedaan. (Zoals zijn vader bij zijn geboorte had.) Deze man is overigens ook de vader van het kind. Bij twijfel kunt hem altijd raadplegen.
Ik hoop dat ons kind net zo weledelgeboren zal worden als u.
Met vriendelijke groeten,
Kaatje D.
* gelieve hier uw naam invullen
Kaatjes praatjes
