Kraamzorg vraag je zelf aan. Als je het namelijk niet wil, dan hoeft het ook helemaal niet. Kraamzussen die zich opdringen bestaan gewoonweg niet. Zodra je bevallen bent krijg je geen hordes kraamzussen bij je bed die je de komende acht dagen niet meer bij je weg kunt slaan. Kraamzorg werkt op verzoek en daar kan de GG&GD nog iets van leren.
Zelfs als je de GG&GD smeekt om niet te komen dan komen ze toch nog. Op vrijdag stampte er een dametje binnen voor een gehoortest en een hielprikje en ‘s middags hing er al weer iemand aan de telefoon die een afspraak wilde maken voor de WV, de wijkverpleegkundige. Die komt zich morgen met ons bemoeien. En dat is toch iets heel geks, want eigenlijk heb ik daar helemaal geen behoefte aan. Ik heb er niet om gevraagd, maar ik krijg het toch, bemoeizorg. Maar als ik niet meewerk, ben ik dan bij voorbaat verdacht?
Mijn ervaringen met het consultatiebureau zijn in 20 maanden tijd onveranderd. (Ik refereer even aan de verslagen die je elders op deze blog terug kunt lezen.) Het voegt helemaal niks toe als je de vaccinaties even buiten beschouwing laat. Maar ondertussen verzamelen ze daar een enorme hoeveelheid gegevens. Bij Nathan kwam de WV ook langs met een vragenvuur waar ze in de voormalige DDR een puntje aan hadden kunnen zuigen. Wat we voor werk deden, welke opleidingen we hadden afgerond, gezinnen waar we uit kwamen, ziektes, allergieën, of we rookten, dronken, snoven… En voor ik het wist zat ik gewoon mee te werken om die hele checklist af te vinken. Vervolgens vertelde ze dat zij in het vervolg zoveel mogelijk controles bij Nathan zou doen. Ik heb het mens daarna nooit meer gezien of gesproken. En als er wat met Nathan is, dan weet ik niet waar ik haar te pakken kan krijgen. En is het toch de bedoeling om naar de huisarts te gaan. Als je haar dus echt nodig hebt is ze ineens in geen velden of wegen te bekennen.
Naast m’n laptop ligt een envelop met de overdracht van de kraamzus aan de wijkzus. En eentje van de ziekenhuiszus aan de wijkzus. Dan weten ze bij de GG&GD precies hoe lang ik er over gedaan heb om Jonas uit te persen, wat z’n laagste gewicht was en wat z’n temperatuur. En ik vraag me af wat ze met al die info doen. De WV hoort via de gemeente dat er hier een kindje is geboren. Vervolgens gaat ze zoveel mogelijk info opschrijven en legt ze je alvast twee afspraken voor om langs te komen voor Jonas’ APK bij de consultatiebureauarts (wist je dat die na hun basisarts-zijn met een opleiding van drie weken al consultatiebureauarts zijn? Wat een inzicht!). En hoe gaat dat dan? Dan kom ik daar en dan vraagt ze hoe het met hem gaat en controleert ze of ‘ie wel voldoet aan het gemiddeldste kind van Nederland. Voldoet ‘ie daar niet aan dan wordt er hard gewerkt aan mijn schuldgevoel en het stempel -niet-zo-heel-slechte-moeder-maar-wel-eentje-om-in-de-gaten-te-houden. Want het gemiddelde is de norm.
Bij het laatste bezoek met Nathan kreeg ik de tip mee om meer doen-alsofspelletjes te spelen. Ik kreeg serieus het advies om met Nathan en een beertje aan een tafeltje te gaan zitten en te doen alsof we thee dronken. Ze vroegen zich af of Nathan al wel in staat was tot doen-alsofspelletjes, want dat was op deze leeftijd erg wenselijk. Die middag zaten we met z’n drieen (Rund dronk met ons mee) aan een tafeltje te doen alsof en volgens mij dachten we alledrie (Rund incluis) hetzelfde. Bovendien houdt Nathan niet van thee, dus dat doen-alsof was al geen succes. Daarna zijn we weer tot de orde van de dag overgegaan. Nu staat ‘ie waarschijnlijk geregistreerd als potentieel autist want die zijn ook niet goed in doen-alsof.
De jeugdzorg staat volop in de schijnwerpers. Minister Rouvoet heeft een onderzoek aan z’n broek hangen, de kritiek op het functioneren van de jeugdgezondheidszorg is niet van de lucht. Het is een ontzettend lastig dossier, want je staat tussen twee vuren. Ik begrijp dat er kinderen zijn die ter wereld komen in niet zulke warme nestjes als wij hier proberen te bieden. Kinderen die dan gelukkig nog via een consultatiebureau gezien worden en hopelijk kan hun situatie verbeterd worden. Voor die kinderen is het misschien wel een geluk dat ze worden gemonitord. Aan de andere kant werkt zo’n bureau met een dossier dat alleen met inspraak van de ouders tot stand komt. Niks geen schaduwdossiers of losse aantekeningen elders, alleen dat ene dossier waar je niets in kunt zetten wat je misschien toch stiekem in de gaten wilt houden.
Maar ja, je kunt ook geen cb’ s instellen voor de complexere kinderen, want hoe selecteer je die? Dus ben ik nog geen steek verder. Zoals er mensen zijn die liever geen foto’s van hun kinderen op Hyves o.i.d. willen plaatsen, zo geef ik liever geen info aan zo’n vrijblijvende instantie. want wat kan er over pakweg vijftien jaar allemaal geconcludeerd worden uit de info over Jonas? Een geboorte na twee persweeen leidt tot een IQ van 130? Een kind dat bij 16 maanden nog niet met beertjes kan theedrinken ontwikkeld voor zijn 23e een antisociale persoonlijkheid? Criminaliteit kan verband houden met de hoeveelheid borsten die een kind aangeboden krijgt tijdens borstvoeding…?
Jonas voldoet nog helemaal niet aan een gemiddelde. Hij is de mooiste baby die ik ooit heb gezien. Hij zorgde ervoor dat ‘ ie in vijf uurtjes geboren werd. Hij eet meteen met de pot mee (borstvoeding) en z’n navelstreng was ‘ ie in vier dagen kwijt. Hij viel meer dan 7% van z’n geboortegewicht af, maar zat er binnen een week al weer boven. Tot nu toe doet ‘ ie dus alles op topsnelheid. Als ze dit allemaal noteren dan halen we het gemiddelde weer een stukje omhoog en zijn er weer minder baby’s die aan het gemiddelde voldoen en zo houden we de hele santekraam wel draaiende.
Klink ik erg cynisch?
