Nathans sociale netwerk

Ik kan er wel om huilen. Mijn grootste opdrachtgever heeft een half jaar lang geen werk voor me. Daar hoef ik niet om te huilen, hoewel ik het wel heel naar vind. Over een half jaar mag ik waarschijnlijk wel terugkomen en ach, hoe erg kan het zijn om een half jaar thuis te zitten, in een huis waar we nog naar toe moeten verhuizen en waar dus nog heel veel te klussen is, een tuin uitgedacht en aangelegd moet worden, een babykamer moet worden gemaakt en een binnenbaarmoederlijk kind geconserveerd, gevoed en uiteindelijk geboren moet worden.

Het allerallerergste is dat we de kinderopvang moeten stopzetten. Dat is erg voor mij want dan heb ik geen vrije uurtjes meer om te shoppen, maar ook dat is niet het ergste. Maar wat we een aantal jaren geleden nog dachten (‘ooooh, wat zielig, je stopt een kind toch niet in een asiel?’) is nu volledig omgeslagen naar ’ooooh, we kunnen ‘m toch niet bij zijn vriendjes weghalen?’

Nathan loopt tegen de vier en heeft zonder Facebook al een netwerk waar je u tegen zegt. En dat netwerk is trouwens een stuk breder dan de kindertjes die er bij de opvang worden opgevangen. In de boekwinkel komen we ‘Leroys moeder’ tegen, bij de HEMA een zekere Debby die ik  plaats als een invalster  en in de Jumbo herkent ‘ie ‘Manouk z’n moeder’. En al die voor mij tamelijk onbekende moeders zwaaien vrolijk terug naar Nathan: da-hag Nathan, ben je lekker aan het booschappen doen? En daar sta ik dan een beetje bij te kijken en ik voel me een outsider. Dit is Nathans offline Facebook.

Op maandag en dinsdag onderhoudt ´ie z´n contacten op lokatie. Dan zijn wij aan het werk en zit hij dus op De Buitenkans. Op zondagmiddag roept hij al dat hij de volgende dag weer naar ‘de kindjes’ mag en dan de volgende dag weer. Op de niet-Buitenkansdagen is het arme schaap overgeleverd aan de grillen van z’n moeder: dan weer naar de bibliotheek, dan weer naar de supermarkt, de kapper, de bouwmarkt, de bouwmarkt, de bouwmarkt, vriendinnen, winkelen, etc. En af en toe de kinderboerderij, of knutselen met toiletrollen, maar veel te weinig in verhouding tot de rest van al die activiteiten.

Nathan heeft het vaak over twee vriendjes van de opvang. Met de ene deelt ‘ie vanaf april een basisschool, dat is een prettig idee. Maar z’n soulmate gaat naar de openbaren en hun wegen gaan dus scheiden. Verder kan ‘ie twee keer acht uur op een dag volledig z’n gang gaan in een hufterproof kindercentrum, waar veel kan en mag en waar ze dag in dag uit leuke uitstapjes en knutseldingen verzinnen. Waar ‘ie elke dag vrij mag spelen als ‘ie dat wil en er maar weinig verplichte dingen zijn. Waar ‘ie zich volgens mij ook nooit aan committeert. Waar ze ook bij min 10 nog buiten spelen. Waar die peuters met elkaar van gedachten wisselen, dat levelt vast wat beter dan die gesprekken met je moeder.

En nu moeten we hem dus vertellen dat hij nog maar zes keer naar de Buitenkans gaat en dat hij daarna de hele week bij mij en Jonas zal zijn. En niet meer die superleuke dagen bij de opvang waar hij zich volledig kan verliezen in zijn andere wereldje buiten thuis. En ik stel me dat zo voor als al die dagen dat ik blij was dat ik eventjes een dagje mocht werken en weer kon levelen met collega’s. Mijn gedachtes zijn dus geheel tegenstrijdig met de gedachtes van veel moeders die de keuze maken om thuis te blijven en de kinderen niet uit te besteden. En ook met de gedachtes van veel opa’s en oma’s trouwens.

Ik word er nerveus van. En dan moet ‘ie dit jaar ook nog een prikje, verhuizen naar een nieuw huis, naar de basisschool, aan een nieuwe auto wennen, naar peutermuziekles en watervreeslessen ter voorbereiding op zwemles. Boehoehoe, hoeveel kan een kind van drie aan? We gaan de laatste dag maar op koffie en een plakje cake trakteren. Da-hag, kindjes.