Kaatjes praatjes

Zonet heb ik de oppas, haar zusje én haar moeder uitgezwaaid. KP was met de trein vastgelopen - op een mens welteverstaan :-S – dus moest ik halsoverkop mijn vergadering verlaten, omdat de nieuwe oppas doordeweeks om half elf thuis moet zijn. De maandag is mijn vergaderdag van provinciale staten en daarom heilig in dit huis. Maar soms gaat iets buiten KP’s agenda om – zelfmoorden – en dan moet ik me voegen.  

De nieuwe oppas is er weer eentje van getananny.nl. We vonden haar al een half jaar eerder, maar door ziekte kon ze toen niet reageren. Toch reageerde ze vorige maand nog op mijn mailtje en dat was reden genoeg om weer zo’n kennismakingsgesprek te voeren. Net als met de andere oppas, maar nu met iets meer routine. Hoewel ze al geslaagd was toen ik de deur open deed. Ze is zestien, zit in de vierde van het vmbo en is al hartstikke ervaren met kinderen. Ze overhandigde zelfs referenties die ik nog steeds niet gebeld heb. Want die brief was niet nodig om me te overtuigen, ze zag er in een oogopslag betrouwbaar uit.

Het is best bizar, dat oppassen. Zo ongeveer de helft van mijn leven geleden, paste ik zelf op. En nu heb ik er een nodig. Ik moet af en toe uitspraken onderdrukken als “ga nou maar”, “ik mag best tot heel laat opblijven” en “ik kan morgen toch uitslapen”. Maar gelukkig besef ik altijd op tijd dat ik hier in charge ben. En dat ik dingen moet zeggen als “we zullen het niet te laat maken” en “trek maar gewoon open waar je zin in hebt”. En dat ik dan vervolgens de deur uit hoor te gaan en onze telefoonnummers moet achterlaten voor noodgevallen.

Als ouders doen we het wel aardig – het werkelijke verhaal horen we pas over vijftien jaar – maar voor de doorsnee oppas zijn we waarschijnlijk ondoorgrondelijk. We betalen weliswaar ruim boven het wettelijk minimumloon en ik sla een zeer divers assortiment chips en fris in, maar voor de rest raak ik nogal ongestructureerd als er een babysitter in mijn huis is. Vanavond vergat ik haar telefoonnummer mee te nemen. Onze vaste lijn is dood, dus daar heb je niks aan. Ik vergat mijn eigen nummer achter te laten en als klap op de vuurpijl kwam ik  – met dank aan de Grote-Verkeersleider-Die-De-Verkeerslichten-In-De-Stad-U-Heeft-Voorgeprogrammeerd – vanavond ook weer iets te laat thuis. De moeder van de oppas was inmiddels gearriveerd en zat met haar dochters op de bank. Niet ernstig, ze kwam hen ophalen, maar toch weer lullig.

Het past een beetje in het patroon. Op de eerste avond kwamen we ook al te laat thuis, op de tweede avond moest ik het geld uit de spaarpot voor Nathan plukken, op de derde avond had ik niet genoeg geld in huis en de vierde avond was ouderonterend. KP vloog met Nathan, vers van Bambi dus onhandelbaar, naar huis, liet de oppas binnen, gaf instructies (dat onderdeel vergeet ik vaak) en vloog weer weg. 

Maar onze nieuwe oppas heeft na vier avonden al een eindejaarsbonus in het vizier. Omdat ze Nathan gewoon aan een pizza zet als wij weer naar vergaderingen vliegen en ze haar hand er niet voor omdraait om z’n tanden te poetsen, z’n luier te verschonen, hem in z’n bed te leggen, hem te troosten en onze grillen te verdragen. En die tegelijkertijd ook een beetje op mij past: “Weet je al hoe laat ik volgende week zal komen?” O ja, goed dat je het zegt want ik was het alweer vergeten…