Ingedeeld onder: tekstjuweel | Tags: geboorte, tekstjuweel, geboortegedichtjes, tekst
Er waren eens een eitje en een zaadje… En de gevolgen ja, die raad je…
Geboortegedichtjes zijn met afstand de treurigste stroming in de gedichtenbusiness. Google maar eens op geboortegedichtjes en we delen een standpunt. Je hebt van die teksten waarmee de ouders aan willen geven dat het maken van het kind tot nu toe het leukst was. Dan heb je gedichtjes die zo mierzoet zijn dat als je ze hardop uitspreekt het glazuur van je tanden vliegt. Er is een rijmelarijsoort (Ons kleine schoppertje speelt niet langer verstoppertje) en je hebt fanmail: teksten van Queen, Metallica en Robert Long. Je hebt ook gedichtjes die per defintie niet waar zijn: Met z’n drieën is het nóg leuker. Dat is gewoon gelogen, uit eten gaan bijvoorbeeld is met z’n tweeën echt leuker. Je hebt teksten die van de baby himself afkomstig zijn. Met een religieuze inhoud in de categorieën rijmelarij en zeer gezocht : een beetje een verplicht nummer, maar net zo zoetig als de rest. Bijbelteksten moeten kunnen, maar dan moeten ze wel relevant zijn en niet zo gezocht omdat er bij kind 8 geen goeie teksten meer over bleven. Want wat is anders de functie? En dan: ben je blij, heel erg blij, ongelooflijk blij, superblij, bijzonder blij, blij en dankbaar, trots…?
KP en ik zijn weer in een ontwerpstadium beland. We doen ons best om kindje D the second een nette geboorteaankondiging te bezorgen. Maar wat zet je dan op zo’n kaart? Want uiteindelijk willen we wel op een kaartje zetten wat we ook echt menen, maar je hebt maar een beperkte hoeveelheid tekst. En hoe zoek je in vredesnaam een kaart uit het enorme aanbod?
Er mogen van KP geen dieren op staan want we verwachten geen dier. Niet van die hippe ontwerpen want dat heeft volgens KP weer te weinig met geboorte te maken. Geen foto’s van wildvreemde baby’s of onderdelen (voetjes, handjes, oogjes) van wildvreemde baby’s (Anne Geddes) want dat is wel erg onpersoonlijk. Alsof we ons eigen kind niet mooi genoeg vonden voor een foto. Geen kaartjes waar we zelf een foto voor moeten aanleveren, want dat zijn van die projecten die bij ons niet van de grond komen. Geen strikjes of andere extra´s die door vrijwilligers nog uren aan de kaartjes worden gezet en waar je nog jaren de verhalen van moet aanhoren. Met subtiele hints zodat je je realiseert dat het achteraf toch niet zo vrijwillig gebeurde.
Voor Hollandse ontwerpen met tegeltjes en delftsblauwe dingetjes moet je minimaal een Suus, Pien, Bink of Boet op de wereld zetten. Dat zijn we niet van plan. En voor knalkleuren vind ik Jayden, Keanu en Maddox passender, maar met zulke namen en zo’n kaartje heb ik nu al visioenen die alleen door Ritalin kunnen worden onderdrukt.
Namen zijn sowieso ook nog een drempel die we moeten nemen. We zijn er nog niet uit. Uit betrouwbare en zeer deskundige bron vernam ik dat kinderen met adhd relatief vaak Jeffrey, Kevin, Melvin, Sharon, Shirley en Samantha heten. Dus die namen vallen af, dat is makkelijk. Maar zonder die kennis hadden we ook niks in die trant gekozen. Verder vind ik het belangrijk dat het kind voor z´n tiende z´n naam kan spellen en ook begrijpt waarom het zo geschreven wordt. Dus wordt het geen Shaneequa, Rasheanno of Giovanya. En het kind moet ook serieus genomen worden als het dertig is, dus geen Nikki, Fleurtje, Jimmy of Lizzie. Geen grappen met de achternaam (Dirkje of Derk) en niet een naam waarmee de gemiddelde kleuterklas van het cohort 2014/2015 er een stuk of drie van zal hebben rondlopen. En we proberen te voorkomen dat kindje D the second gepest gaat worden of dat de naam in anderstalige gebieden anders uitgelegd wordt.
Het is nogal een verantwoordelijkheid. En ook nogal tricky om het in een blog op te schrijven. Ik heb nu al een hoop mensen beledigd. En ik kan al aardig inschatten dat er commentaar gaat komen. Op de naam, op het kaartje, op de tekst op het kaartje of op deze blog. Ik kan het hebben, want er is tegen die tijd zeer goed over nagedacht. Zeker een maand of vier.
