Ingedeeld onder: vakantie
Ik schrijf deze blog onder zachte doch zeer dwingende druk. Ofschoon ik in mijn vorige blog op zeer neutrale wijze de zeeziekte van KP onder woorden heb gebracht, is dat stuk mij niet in dank afgenomen door de zieke in kwestie. Want, dat moet ik hier onder dwang vermelden, waar KP nog zeeziek werd op een zee, de Noordzee wel te verstaan, werd ik op dag 1 hondsberoerd op het IJsselmeer. KP: “Graag met de nadruk op meer.”
Midden op het IJsselmeer smeekte ik om om te keren naar Lemmer. Wat KP gelukkig ook direct deed. Waarschijnlijk heeft ‘ie toen al razendsnel bedacht dat hij via een praatje wraak zou kunnen nemen en niet door mij nog een hele middag meters op en neer te laten stuiteren. Dan was de vakantie waarschijnlijk ook nog diezelfde dag geëindigd, dus er kan ook sprake zijn geweest van zelfbelang. KP: “Dat speelde inderdaad een rol.”
De rest van de vakantie hebben we het IJsselmeer dus gemeden. En bleef het bij nog geen derde van de elfstedentocht. Nathan hield het prima, zij het dat ‘ie het liefst in z”n kooiconstructie bleef zitten. Buiten in de kuip hesen we ‘m in een reddingsvest wat ‘ie niet prettig vond en daarna aan een lifeline, zodat ‘ie wel rond kon kruipen, maar niet buiten de kuip kon komen. Ik weet dus niet of ‘ie de zeilgenen heeft. KP: “Het is te vroeg om daar conclusies over te trekken.”
Kan ik dit zo publiceren? KP: “We kennen in dit land persvrijheid dus doe maar. Bovendien staat de belangrijkste boodschap bovenaan. Lijkt me dus prima.”
Volgende keer maak ik weer echt van mijn recht op persvrijheid gebruik.
Ingedeeld onder: vakantie | Tags: experiment, genen, IJsselmeer, ijstijd, KNRM, Terschelling, vakantie, windkracht, zeilboot, zeilen, zonkracht, zwemvest
Morgen steken we van wal. In ons kajuitzeilbootje gaan we het water op, de Friese meren over, het IJsselmeer bedwingen, droogvallen op het Wad, een terrasje pakken op Terschelling. Er is vandaag in de boot een kooiconstructie ontwikkeld waar Nathan helemaal safe in opgeborgen kan worden. Het arme kind moet minimaal een week in een zwemvest doorbrengen, hij heeft nog nooit een boot van binnen bekeken. Het is dus één groot experiment.
Mijn ouders heb ik voor de zekerheid maar niet ingelicht, want die doen geen oog meer dicht. Ook op mijn bijna dertigste maken m’n ouders zich nog steeds zorgen over me. Dat houdt voor hen waarschijnlijk nooit op. En dat gaat de generaties lang zo door.
Er zijn meer dingen die generaties lang door kunnen gaan. Die zeilverslaving van KP zit in z´n genen. Daar kan hij niks aan doen, hij moet er mee leren omgaan. Toen hij laatst besloot om zonder ervaring de Noordzee op te gaan, leverde de KNRM hem na een paar uur twee dorpen verderop weer af. Het excuus: iets met zeeziek zijn. Het gevolg: gewoon weer eens proberen. Het resultaat: zijn verjaardagscadeau wordt wat decadent dit jaar, ik stuur ‘m op een zeezeilcursus. Die gekte kan heel goed door Nathan zijn geërfd. Dat weten we dus nog niet. Als Nathan op z’n dertiende besluit dat hij solo de wereld rond wil zeilen dan zal dat een regelrechte aanslag zijn op ons huwelijk. Gelukkig kunnen we dat nu al vast bespreken.
Laura gaat het wel doen, in haar eentje de wereld over. Nathan is dan niet zoals zij op een zeezeilreis geboren, maar verder kan het nu nog alle kanten op. Morgen kunnen we de kiem leggen voor iets waar we daarna geen controle meer over kunnen houden. Maar misschien heeft hij ook wel mijn genen en wil ‘ie op z’n dertiende naar een feesteiland om daar met z’n kont in het zand te liggen. En nog veel erger. Dus dan zijn die genen van KP misschien zo gek nog niet.
Misschien zijn we morgen wel weer terug. Omdat de KNRM ons ergens vandaan vist, omdat we zeeziek worden, omdat we na drie uren Nathan nog steeds niet in z’n zwemvest hebben gekregen, omdat er een orkaan voorspeld wordt, omdat de zonkracht niet sterker is dan de windkracht, omdat we 8,25 bij 2,46 meter te krap vinden voor een gezonde relatie, omdat de ijstijd uitbreekt…
In elk geval voor nu even vakantie. Nouja, vakantie…
Het is warm warm warm weer en hoe kom je je dagen dan beter door dan een beetje in de schaduw en af en toe de zon in een ligstoel te hangen met een stapel boeken en tijdschriften? Nou, je doet het nóg beter als je er een glas witte wijn bij drinkt. In mijn positie ben ik dus veroordeeld tot de iets slechtere variant.
Wat in mijn vorige blog een beetje onderbelicht bleef is het feit dat mijn moeder mij aan de alcohol heeft gezet. Dat ik op mijn veertiende al dagelijks aan de pleegzuster bloedwijn moest, heeft diepe sporen nagelaten. In positieve zin hoor, maar met dit weer dat eigenlijk zonder koude witte wijn niet door te komen is, is het afzien.
Vanochtend vreesde ik opnieuw zo’n lome dag met Nathan in een babybad en ik met m’n voeten erin met een enorme stapel tijdschriften naast me. Met een waterkan met schijfjes limoen en ijsblokjes en bevroren frambozen. En een schaal met verse meloen, kiwi, ananas en perziken. Ik hield het niet meer, op naar de Gall & Gall.
Alcoholvrije wijn klinkt net zo onnozel als een appeltaart zonder fruit, een cappuccino zonder melk, suikervrije suikerspinnen en vegetarische hamburgers, maar nu ik zo tegen de dertig loop begin ik me steeds minder aan te trekken van wat anderen er van zouden kunnen vinden. Dus ging ik niet eerst zelf op zoek maar vloog ik recht op de man af. En inderdaad was er één fles witte wijn in het assortiment dat geen alcohol bevatte.
Het is 12.49 uur en ik schrijf deze blog onder invloed. Onder invloed van een groot glas koude Carl Jung light. Er zit wel wat alcohol in, maar het voldoet aan de norm alcoholvrij; er zit maximaal 0,5% in. En onder invloed van mijn zwangerschapshormonen vind ik dit best te zuipen.
