Kaatjes praatjes

Toen ik vrijdag de krant uit de brievenbus haalde, rolden mijn ogen uit hun kassen. Fitness met een speen in de mond, kopte Trouw. Met een foto erbij van een jochie van nog geen anderhalf dat met een speen in z’n mond op een gewichthefbankje ligt en samen met de begeleidster een gewicht omhoog duwt. Het had even tijd nodig, maar ik ben inmiddels in staat om er hier iets over te melden. Idiotie, je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.

De kindertjes van kinderdagverblijf Jumpertje, what’s in a name, hangen dagelijks aan de fitnessapparatuur. Volgens de eigenaar van het fitnesscentrum is dit dé manier om overgewicht onder kinderen aan te pakken. Want, zo is zijn redenatie, kinderen tussen de 2 en 6 jaar oud zijn nog kneedbaar en die kun je zo leren dat sporten leuk is. Dan is de kans groter dat ze het sporten later ook weer oppakken. “Het wordt onderdeel van hun systeem.”

Ik ben er stil van.Volgens mij zit het namelijk al lang in hun systeem. Ik doe de hele dag niks anders dan achter een steeds sneller wordend hummeltje aan te vliegen. Zitten is er niet meer zo bij. We zijn een ware attractie als we op het grasveld aan de overkant als gekken achter een bal aan hobbelen. En zodra we thuis zijn en het tijd is om te koken deactiveer ik Nathans systeem door Sesamstraat om half zes aan te zetten. In de hoop dat ‘ie een half uurtje stil op één plek blijft zitten. Wat nog nooit gelukt is. Dat bewegen zit dus al lang in dat systeem, maar met die tv’s en computers zetten volwassenen hun kinderen in de deactieve modus. Geef een kind een bal en het loopt er achteraan.

Bovendien: als je een kind dan toch wilt leren sporten, zorg dan voor een fatsoenlijke sport waarbij je echt in beweging komt en je ook nog andere dingen leert als winnen en verliezen, doorzetten en samenwerken. Wat is fitness nou voor sport? Fitness is uitsluitend bedoeld voor mensen die iets aan hun gewicht, hun conditie of hun spiermassa willen doen. Dat zijn drie dingen die je nu nog niet in het systeem van een kind moet willen pompen, omdat ze daar niet voor zouden hoeven trainen. Fitness is iets voor volwassenen die ergens de weg al zijn kwijtgeraakt en fitness handig vinden omdat ze zelf kunnen bepalen waar en wanneer ze gaan. Niet omdat fitness nou zo leuk is. Fitness is geen sport, fitness is noodzaak. Maar pas als het al te laat is.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik momenteel vooral een passief sportend iemand ben. In de winter schaatste ik elke week twee uur, maar momenteel sport ik zittend: ik tel af tot de volgende grand slam, heb vanwege de fantastische deelname van Kenny van Hummel de Tour dit jaar iets intensiever gevolgd en zit nu eigenlijk een beetje te wachten tot het schaatsseizoen op tv weer gaat beginnen. Ik heb een groeiend buikje, maar dat heeft een natuurlijke oorsprong en in april beginnen mijn trainingen bij de tennisclub in deze Vinex. Omdat ik dat leuk vind en omdat ik denk dat het goed is om Nathan mee te geven dat sporten bij een gezond leven hoort. Net als gezond eten. En over een paar jaar mag ‘ie dan een sport kiezen. Hoewel KP ‘m richting hockey zal sturen en ik het zelfs prima vind als ‘ie wil gaan korfballen. Shock.

En als onze opvoeding met gezond eten en gezond bewegen dan een beetje vruchten begint af te werpen hoeft ‘ie nooit meer een sportschool van binnen te bekijken. Fitness voor peuters is gewoon een soort projectie van volwassenen op kinderen. En aangezien er genoeg mensen rondlopen die wel te porren zijn voor de redenatie van die sportschooleigenaar, vaart vooral die man er wel bij. Nu nog wachten tot  de eerste dreumes met EPO wordt gepakt.