Kaatjes praatjes

Fieuw, na bijna drie maanden in een soort sociaal isolement te hebben gezeten, ben ik sinds vrijdag weer online! Joehoe, dat was de reden voor mijn lange wegblijven hier, hoewel ik beterschap beloofde aan het eind van mijn vorige praatje. Na dat praatje viel een gaatje en vanaf nu zal ik wekelijks gaatjes met praatjes proberen te vullen.

Even een update hoe huize Dee zich in de afgelopen drie maanden heeft ontwikkeld. We zijn begin maart neegestreken in de Vinex. Toen we in 2006 naar Utrecht verhuisden kochten we al gauw een nieuwbouwappartement in Leidsche Rijn. De prognose was dat het iets langer dan een jaar zou duren voor de oplevering. Maar dat was wishfull thinking. Want na een half jaar bleek er nog steeds geen paal in de grond te zitten. Er stond een bord, dat wel. Zo’n bord waar op staat dat er gebouwd zou gaan worden. Er was alleen nog steeds geen aannemer gevonden die het voor die prijs wou bouwen. Gelukkig zag BAM er nog brood in en meer dan een jaar nadat we onze handtekeningen onder het koopcontract hadden gezet begon de bouw. Drie weken voor de bouwvak. Ik raakte zwanger en we vroegen ons af of het wel handig was om er nog op te gaan zitten wachten. Maar er was ook niet echt een alternatief. Tenzij je zo’n bovenwoning koopt waar je drie jaar lang elke avond aan moet klussen. En met onze vier linkerhanden zou dat nog eens drie jaar langer gaan duren, als ons huwelijk dan nog niet bezweken zou zijn onder een paar gipsplaatjes en bijbehorende ergernissen. Daarna kwamen er nog eens tig tegenvallers, maar in februari was het dan eindelijk zover.

Nieuwbouw heeft wat nadelen. Je zit een poosje in de bende en de herrie. En je huis is niet zo af als het af zou moeten zijn. Hoewel het bij ons niet zo uit de klauwen liep als bij de onderbuurman. Die heeft nog steeds lekkage in het plafond van zijn woonkamer en dat komt waarschijnlijk  door een foutje in ons dakterras. En dan belt de bouwvakker je gewoon ’s ochtends om kwart over zeven uit je bed. Vanmorgen bijvoorbeeld weer eens. “Met Janwillem van de bam, is dit de bewoner van 62?”, “Wokwok?”, ” Nou, dan staan we over vijf minuten bij u.” Dus morgen gaat de bedekking van het dakterras eruit. En zo heb je wel meer van dat soort geleuter.

 Af en toe voelen we ons een beetje losers. Want iedereen die in dezelfde fase zit als wij, koopt een heel huis om daar meteen een (heel groot) gezin in kwijt te kunnen. Maar het grootste deel van de tijd genieten we van de ruimte, kijken we de lege ruimte voor ons in waar pas in 2011 begonnen wordt met de bouw van winkeltjes en cafeetjes, kijken we vanuit ons bed naar de sterren en rekenen we uit dat we best een feestje met veertig man op ons dakterras kunnen geven.

Nieuwbouw heeft nog een nadeel, namelijk dat alles schoon en netjes is. En dat het stof en de rommel en de viezigheid hier en daar toch echt niet van een vorige bewoner is. Die smoes werkte in onze vorige woningen altijd heel goed. Nu niet meer. Nu zit ik een continue paniek dat er iets zo vies wordt dat het niet meer schoon te maken valt. Dat was in onze vorige woningen nog wel eens het geval. En als iets vies is, dan moet het schoongemaakt worden, dat snap ik heel goed. Maar ik ben niet van het type dat graag schoonmaakt. Het is een eigenschap waar ik me zelfs een beetje voor schaam, maar ik zie de aanpak gewoonweg niet. Dat wil zeggen: ik zie best als iets een beetje vies is, maar ik weet nooit zo goed hoe ik het er dan wegkrijg. As ik er met een doekje over heen ga, ligt de viezigheid gewoon twee meter verder en dat is geen toonbeeld van efficiency. Als ik een stofzuiger vast heb, dan barst KP al in lachen uit omdat een stofzuiger me niet schijnt te staan. Dus doet hij het stofzuigen in ruil voor het strijken van z’n overhemden. Prima deal.

Met al die schoonheid valt viesheid extra op. Vooral onze eikenhouten vloer is een nogal kwetsbaar iets. Toen we hier nog niet zo lang woonden en we nog erg moeilijk deden over elke waterspetter op de vloer, stond ik voor een onmogelijke keuze. Nathan zat lekker in zijn kinderstoel te eten en ik hobbelde wat bij het aanrecht heen en weer. Tot… een raar geluid gevolgd door het geluid van een soort waterval op de vloer. Nathan gaf over!  En reactie 2: help wat doet spuugsel met de vloer?  Tja, wat doe je dan. Nathan leek er al niet meer zo mee te zitten, dus heb ik de vloer eerst maar gedaan en daarna een babybadje vol laten lopen. First things first.

Daarom eet Nathan elke dag met een regenjasje aan. Zo’n ding van de IKEA waar een soort opvangzakje aan de voorkant zit dat bijna alles opvangt zodat het de mooie vloer onmogelijk kan raken. Dat is werkelijk geruststellend eten. Hoewel ik nog steeds geen oplossing heb gevonden voor al die smeerkaas, appelstroop, smeerworst en pindakaas aan de ooit zo smetteloos witte kinderstoel. Droog brood? Geen idee, ik ga maar weer eens solliciteren, want op een dag wil ik echt een schoonmaakster kunnen betalen.