Ingedeeld onder: moederschap | Tags: 1 jaar, appelstroop, boeken, chaos, McDonalds, rompslomp, roze wolk, verjaardag, zwangerschap
Door alle verhuisperikelen en het ontbreken van een goeie internetverbinding heb ik hier nog geen verslag uitgebracht van de happening van dit jaar: de eerste verjaardag van Nathan. Maar omdat dat eigenlijk aan Nathan voorbij ging was een andere happening die dag veel belangrijker: 1 jaar mama Dee. Want Nathans verjaardag zat vooral tussen mijn oren.
Nathans verjaardag verliep net als andere dagen. Hij brulde ons wakker, hij mocht bij ons in bed komen liggen, KP pakte een koffer in want hij bleef een nachtje weg en vertrok om half tien naar z’n werk. Geen cadeautjes en geen ontbijtje op bed. Want wat geef je een kind dat 1 jaar wordt? Dat wisten we niet en tot op de dag van vandaag heeft hij nog geen cadeautje gehad. Behalve dan een boek, want Nathan krijgt op drie momenten in het jaar een boek: met zijn verjaardag, met de kinderboekenweek en met Sinterklaas. We hebben eens mensen gekend die zo’n hekel aan McDonalds hadden dat ze hun kinderen eens per jaar de stad in namen waar ze dan allemaal een cadeau en een boek mochten uitzoeken. Dat was hun McDonaldsmoment. Dat vonden wij een fantastisch idee en namen ons voor om dat voorbeeld te volgen als we ooit kinderen zouden krijgen. Maar af en toe hebben we zelf best zin in een McMenu dus vooralsnog komt het er nog niet van. En gezien het tempo waarin Nathan leest is ‘ ie ook nog niet echt aan een vierde boekmoment toe.
Om 7 uur dacht ik: een jaar geleden zaten we nu in het ziekenhuis, om 8 uur dacht ik: een jaar geleden werd nu het infuus bij me ingebracht, om 9 uur dacht ik: een jaar geleden dacht ik “over 12 uren zitten we er vast anders bij” , om 10 uur dacht ik: een jaar geleden vond ik de weeen nog best vol te houden, om 11 uur dacht ik: zo suf, Nathan ligt op z’n verjaardag gewoon te slapen, om 12 uur dacht ik: laat ik maar wat slingers op gaan hangen, om 13 uur dacht ik aan al die appelstroop die aan de kinderstoel en de tafel zat, om 14 uur dacht ik aan die dame die een jaar geleden over de ruggenprik kwam zeuren en die ik resoluut de deur wees, om 15 uur dacht ik: een jaar geleden smeekte ik om een ruggenprik en om 15.22 stak ik een kaarsje op een cakeje aan en filmde ik Nathan die een cakeje oppeuzelde. En dacht ik aan alle kruimels op de grond en dat KP daar vanavond niet met de stofzuiger langs zou gaan omdat hij een nachtje buiten de deur sliep.
Toen Nathan z’n cakeje ophad hebben we een poosje met een ballon gespeeld en als avondeten kreeg ‘ ie iets met bruine bonen, omdat ik weet dat ‘ ie dat erg lekker vindt. Daarna tandenpoetsen en naar bed. Einde verjaardag. Op zaterdag kwam de visite: familie en vriendjes om mee te spelen en de rest van het weekend kwamen er ook dagelijks nog mensen binnendruppelen. Nathan was erg jarig geweest en als zijn moeder kon ik dit jubileum met een goed gevoel afsluiten. En de balans opmaken van een jaar moeder zijn.
Tijdens m’n zwangerschap ontdekte ik dat er geen enkel boek over zwangeren bestond dat ik leuk vond. Alles was enorm overdreven, rozewolkerig of angstaanpraterig en ik las zo’n boek omdat ik ingewikkelde vragen had die geen enkel boek heeft kunnen beantwoorden. En ik nam me dus voor om daar zelf maar eens een boek over te gaan schrijven. Maar dat plan heeft het nog steeds niet gehaald. Maar nu ik na een jaar de balans op kan maken van een jaartje moeder zijn is dat misshien ook wel niet zo geschikt. Omdat niemand echt behoefte heeft aan mijn roze wolk verhaal waarin alles eigenlijk een makkie is gebleken. Want Nathans eerste jaar was een makkie. KP en ik kunnen over ‘m blijven praten en we vragen elkaar wel eens iets in de trant van: vind je dat ik teveel over Nathan praat, maar eigenlijk vinden we nooit dat we teveel over ‘m praten. Het heeft ons leven natuurlijk wel anders gemaakt, maar het heeft het nooit lastiger gemaakt. We hebben ons nog nooit afgevraagd waar we aan begonnen zijn, want er is niets wat tegen hem opweegt. Het is meer een organisatorische rompslomp en voor mensen zoals wij, die van een beetje chaos houden, is dat best overkomelijk.
Zaterdag liepen we in Utrecht een winkel in en een medewerkster kwam Nathan bewonderen. Ze vond ‘ m echt goed gelukt, met z’n mooie blauwe ogen en z’n blonde haar. Ze vond ‘m erg mooi en dat vertelde ze op een aantal manieren. Ze was van het type waarvan ik het leuk vind dat die zoiets vindt. En waarvan ik sneller aanneem dat het ook echt zo is. Ik groeide in m’n trots en KP leek ook een paar centimeter langer. Goed gelukt, het klinkt natuurlijk voor geen meter, maar ik kan haar ook geen ongelijk geven. We hebben er zelf totaal geen invloed op gehad, maar ik kan het wel beamen: inderdaad, Nathan is goed gelukt. In alle opzichten.
Ingedeeld onder: Zonder categorie | Tags: IKEA, nieuwbouw, regenjasje, schoonmaakster, solliciteren, vinex
Fieuw, na bijna drie maanden in een soort sociaal isolement te hebben gezeten, ben ik sinds vrijdag weer online! Joehoe, dat was de reden voor mijn lange wegblijven hier, hoewel ik beterschap beloofde aan het eind van mijn vorige praatje. Na dat praatje viel een gaatje en vanaf nu zal ik wekelijks gaatjes met praatjes proberen te vullen.
Even een update hoe huize Dee zich in de afgelopen drie maanden heeft ontwikkeld. We zijn begin maart neegestreken in de Vinex. Toen we in 2006 naar Utrecht verhuisden kochten we al gauw een nieuwbouwappartement in Leidsche Rijn. De prognose was dat het iets langer dan een jaar zou duren voor de oplevering. Maar dat was wishfull thinking. Want na een half jaar bleek er nog steeds geen paal in de grond te zitten. Er stond een bord, dat wel. Zo’n bord waar op staat dat er gebouwd zou gaan worden. Er was alleen nog steeds geen aannemer gevonden die het voor die prijs wou bouwen. Gelukkig zag BAM er nog brood in en meer dan een jaar nadat we onze handtekeningen onder het koopcontract hadden gezet begon de bouw. Drie weken voor de bouwvak. Ik raakte zwanger en we vroegen ons af of het wel handig was om er nog op te gaan zitten wachten. Maar er was ook niet echt een alternatief. Tenzij je zo’n bovenwoning koopt waar je drie jaar lang elke avond aan moet klussen. En met onze vier linkerhanden zou dat nog eens drie jaar langer gaan duren, als ons huwelijk dan nog niet bezweken zou zijn onder een paar gipsplaatjes en bijbehorende ergernissen. Daarna kwamen er nog eens tig tegenvallers, maar in februari was het dan eindelijk zover.
Nieuwbouw heeft wat nadelen. Je zit een poosje in de bende en de herrie. En je huis is niet zo af als het af zou moeten zijn. Hoewel het bij ons niet zo uit de klauwen liep als bij de onderbuurman. Die heeft nog steeds lekkage in het plafond van zijn woonkamer en dat komt waarschijnlijk door een foutje in ons dakterras. En dan belt de bouwvakker je gewoon ’s ochtends om kwart over zeven uit je bed. Vanmorgen bijvoorbeeld weer eens. “Met Janwillem van de bam, is dit de bewoner van 62?”, “Wokwok?”, ” Nou, dan staan we over vijf minuten bij u.” Dus morgen gaat de bedekking van het dakterras eruit. En zo heb je wel meer van dat soort geleuter.
Af en toe voelen we ons een beetje losers. Want iedereen die in dezelfde fase zit als wij, koopt een heel huis om daar meteen een (heel groot) gezin in kwijt te kunnen. Maar het grootste deel van de tijd genieten we van de ruimte, kijken we de lege ruimte voor ons in waar pas in 2011 begonnen wordt met de bouw van winkeltjes en cafeetjes, kijken we vanuit ons bed naar de sterren en rekenen we uit dat we best een feestje met veertig man op ons dakterras kunnen geven.
Nieuwbouw heeft nog een nadeel, namelijk dat alles schoon en netjes is. En dat het stof en de rommel en de viezigheid hier en daar toch echt niet van een vorige bewoner is. Die smoes werkte in onze vorige woningen altijd heel goed. Nu niet meer. Nu zit ik een continue paniek dat er iets zo vies wordt dat het niet meer schoon te maken valt. Dat was in onze vorige woningen nog wel eens het geval. En als iets vies is, dan moet het schoongemaakt worden, dat snap ik heel goed. Maar ik ben niet van het type dat graag schoonmaakt. Het is een eigenschap waar ik me zelfs een beetje voor schaam, maar ik zie de aanpak gewoonweg niet. Dat wil zeggen: ik zie best als iets een beetje vies is, maar ik weet nooit zo goed hoe ik het er dan wegkrijg. As ik er met een doekje over heen ga, ligt de viezigheid gewoon twee meter verder en dat is geen toonbeeld van efficiency. Als ik een stofzuiger vast heb, dan barst KP al in lachen uit omdat een stofzuiger me niet schijnt te staan. Dus doet hij het stofzuigen in ruil voor het strijken van z’n overhemden. Prima deal.
Met al die schoonheid valt viesheid extra op. Vooral onze eikenhouten vloer is een nogal kwetsbaar iets. Toen we hier nog niet zo lang woonden en we nog erg moeilijk deden over elke waterspetter op de vloer, stond ik voor een onmogelijke keuze. Nathan zat lekker in zijn kinderstoel te eten en ik hobbelde wat bij het aanrecht heen en weer. Tot… een raar geluid gevolgd door het geluid van een soort waterval op de vloer. Nathan gaf over! En reactie 2: help wat doet spuugsel met de vloer? Tja, wat doe je dan. Nathan leek er al niet meer zo mee te zitten, dus heb ik de vloer eerst maar gedaan en daarna een babybadje vol laten lopen. First things first.
Daarom eet Nathan elke dag met een regenjasje aan. Zo’n ding van de IKEA waar een soort opvangzakje aan de voorkant zit dat bijna alles opvangt zodat het de mooie vloer onmogelijk kan raken. Dat is werkelijk geruststellend eten. Hoewel ik nog steeds geen oplossing heb gevonden voor al die smeerkaas, appelstroop, smeerworst en pindakaas aan de ooit zo smetteloos witte kinderstoel. Droog brood? Geen idee, ik ga maar weer eens solliciteren, want op een dag wil ik echt een schoonmaakster kunnen betalen.
