Kaatjes praatjes

Dat ik vandaag een blog schrijf komt omdat Nathan en ik een aantal dagen met z´n tweeën zijn. KP is gisteren voor een congres naar Cyprus vertrokken en komt pas zondag weer terug. Het vliegtuigongeluk bij Schiphol kwam mij wel erg goed uit, want statistisch gezien is de kans dat KP’s ongeluk neerstort weer een stuk kleiner geworden. Ik heb een hekel aan vliegen, ik droom al sinds ik me kan herinneren van vliegtuigongelukken met – bizar genoeg ook al zo lang ik me kan herinneren – moslimfundamentalisten. Het idee dat je ergens in de lucht hangt en dus zomaar uit de lucht kunt vallen. Bovendien stoot een vliegtuig net zoveel zooi uit als een jaar lang autorijden en dat kun je heus niet afkopen door een paar bomen te planten. Gewoon niet doen als het niet hoeft dus.

Nathan heeft een gruwelijke hekel aan zijn box en een pedagoog zei mij laatst dat je ‘m dan ook niet moet dwingen. Iemand anders zei dat het wel goed is om ´m toch te leren alleen in de box te laten spelen en een ander die ook bergen kinderen had grootgebracht vertelde dat het goed is als ze een half uur achter elkaar brullen. Ik kan er niet zoveel mee en zette ‘m vandaag in een verhuisdoos. Hoewel zo´n doos toch zeker maar een derde van de box is, vond ´ie de doos prima en na een half uur zitten en kranten versnipperen (een favoriete hobby) werd het tijd om de zinnen te verzetten. Uitgerekend vandaag besloot ‘ie te gaan staan. We zijn dus weer een fase verder.

Wat fases verder betreft: het gaat nu tijd worden voor het betere opvoedwerk. Daarom vertrok ik vanavond naar een avondje morele opvoeding met allemaal andere moeders. En kregen de buren de babyfoon. Zo’n avondje morele opvoeding is bij uitstek een happening waar ik erg lacherig over kan doen, maar inmiddels ben ik in een stadium beland dat ik het ook werkelijk nuttig, zinvol, leerzaam etcetera vind. Dus dit keer geen gemekker over gecategoriseerde events met stereotyperingen en uitvergrote toestanden. We begonnen de avond met een aantal morele dilemma´s waar je never nooit van je leven voor komt te staan. Met vijf mensen in een grot staan die volloopt met water. Een zesde persoon is klem komen te zitten in de uitgang. Je moet kiezen tussen vijf mensen laten verdrinken of met een staaf dynamiet die zesde om laten komen zodat je de rest van de groep redt. Wat je na zo´n avond wel weet is met wie je in elk geval nooit meer in een grot wenst te belanden. (Met mij onder anderen…)

Goed, toen de morele ontwikkeling en ik was er net op tijd bij. Nathan is zich namelijk moreel aan het ontwikkelen zonder dat hij dat op enigerlei wijze aan mij heeft aangekondigd. Maar in de komende vier jaar draait zijn leven vooral om hem en zijn zin krijgen. Ik had al wel die indruk, maar tot op heden heb ik er nog niet zoveel last van. We zitten dus in fase 0. Daarna komt fase 1 die draait om gehoorzaamheid, fase 2 die om eigenbelang gaat, fase 3 over sociale ontwikkeling, fase 4 rondom verantwoordelijkheid ten opzichte van ‘het systeem’ en uiteindelijk een principieel geweten als volwassene. Nathan is niet lastig, maar misschien komt dat ook wel omdat ik niet lastig ben voor hem. Van mij mag ‘ie best aan de boeken en de cd’s zitten, ze allemaal uit de kast trekken, alle tijdschriften van het tafeltje roppen, de afstandsbediening in z’n mond stoppen, ontdekken hoeveel stukjes brood er maximaal in z’n hamsterwangen passen, bruinebonenpuree met z’n handen eten, de krant van gisteren fileren, van de grond eten, op het behang tekenen. Nu KP er niet is eten we met de tv aan en lappen we allemaal andere opvoedkundige dingen aan onze laars. Volgende week doen we wel weer wat opvoedkundigs.

Met deze coming out kan ik me klaar gaan maken voor afstraffingen van (schoon)moeders, (schoon)zussen en andere amateurs met hun pedagogiek van de kouwe grond. Ik doe er niet meer aan mee. Heb je een gezin met twaaf kinderen groot gebracht? Wat zegt dat nou? Kun je dan beter opvoeden dan iemand met één kind? Of iemand die er nog aan moet beginnen? Ik trap er niet meer in en iedereen met opvattingen over de enige ware opvoeding mag wat mij betreft naar het eerste de beste heropvoedingskamp. Want hebben die met hun morele opvoeding nou niet meegekregen dat ze een beginnend opvoedend moeder noooooit met ongevraagde adviezen mogen bestoken? Bij deze, het is er uit en ik doe lekker waar ik zelf zin in heb. Nathan en ik zitten momenteel in fase 0.

PS. Bedankt voor jullie vertrouwen in mij. Ik zie aan mijn statistieken dat ik nog dagelijks bezoek krijg.  Ik ga het weer oppakken en ik hoop jullie nooit meer teleur te stellen.