Kaatjes praatjes

Ik ben bij-zon-der goed in dooddoeners. De dooddoener die ik momenteel veel gebruik is ‘Ach, er zijn ook heel veel mensen die de dertig niet halen, dus wees er maar blij mee.’ Want het verval neemt toe, de meeste mensen in mijn omgeving zijn nogal bewust dertig aan het worden. Ofwel: de quarterlifecrisis rukt op. Vandaag las ik er nog een blogje over van een studiegenootje die ik bijna zeven jaar niet gezien heb. Zelfde probleem. Let op: studiegenootje die je zeven jaar niet hebt gezien.  Dat is lang geleden voor een studiegenootje.

Zelf ben ik nog lang geen dertig. Over iets minder dan een maand word ik 29. Maar die quarterlifecrisis begint al aardig voet aan de grond te krijgen. Een soort van biologische klok, maar dan anders. Want is het normaal dat je op je 29e nog steeds heel hard kunt lachen om Koekiemonster, de afleveringen van Zaai tot in het oneindige zou kunnen bekijken (ik ben gelukkig niet het type dat dan ook nog van die stemmetjes doet) en het liefst een abonnement op de Donald Duck neemt? Ik denk van niet. Maar ik heb geen idee wie of wat op een dag bepaalt dat je vanaf dan alleen nog maar Nova wilt kijken, of Dalziel en Pascoe, en als je nog ouder bent Lingo en Toen was geluk heel gewoon. Bovendien zijn er miljoenen volwassenen die zich weekend aan weekend vermaken door naar zoiets kinderachtigs te kijken als mannetjes die achter een bal aan hollen.

Ik weet dus niet wat normaal is, maar ergens voelt het wel alsof ik afscheid moet gaan nemen van bepaalde dingen. Soms gaan die dingen ongemerkt en ben ik af en toe dertiger dan ik denk. Zo liep ik laatst tijdens een winkelmiddagje zomaar een winkel binnen. Pas binnen realiseerde ik me dat ik in de Didi stond. De Didi voelde op mijn twintigste als de Wibra, Bentex, Zeeman en Aldi toen ik dertien was. Dan keek je schichtig uit je ooghoeken of er nog klasgenoten in de buurt waren die je zouden kunnen betrappen dat je daar winkelde. Doen alsof je er voorbijliep en dan met een vlijmscherpe U-bocht in moordend tempo naar binnen flitsen. Niemand gezien? Zo voelde de Didi dus tien jaar geleden. Twee opties: of de Didi heeft enorme vooruitgang geboekt óf ik heb een bepaalde ontwikkeling doorgemaakt. Het zal het laatste wel zijn, hoewel ik me heb voorgenomen om in elk geval de komende tien jaar met een bocht om Didi heen te lopen.

Veel dingen gaan niet zo onopgemerkt. Dertig is niet zo zeer een leeftijd, het is meer een meetmoment: waar sta ik nu en wat had ik tien jaar geleden voor mezelf-als-dertiger in gedachten? Mind the gap… In zo´n vlaag van dertigersbewustzijn deed ik een talententest via de site van Intermediair. Eerst had ik erg hard gelachen om de uitslag van de test van KP, want er kwam precies uit wat ik al jaren beweer. Echt heel positief hoor (anders waren we natuurlijk nooit getrouwd) maar er stonden ook er-rug ware dingen in die verbetering behoeven. De consistentie van antwoorden lag op de schaal van 1 tot 10 op een 9. Heel erg consistent geantwoord dus. Op een aantal van 139 stellingen is dat best betrouwbaar, lijkt me zo. En het profiel wat er bij KP uitkwam was schrikbarend KP. Precies. Exact.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…. Na 139 vragen rolde mijn alter ego mijn mailbox binnen. Schrikbarend mij. Precies. Exact. Met een consistentie van 9. Geen excuses meer mogelijk: na een rijtje prachtige kwaliteiten van mevrouw D. volgde een onvermijdelijk rijtje valkuilen met als climax een pagina (!) ontwikkelsuggesties. 

De mazzel is dat ik een legitieme reden heb om kinderachtige dingen te ondernemen: Nathan. De komende vijftien jaar kan ik dus gerust speelgoed uitproberen, Sesamstraat kijken, prenten- en kinderboeken lezen, liedjes van Annie M.G meeblèren, schommelen, stiekem met de Happy Meal-gadgets spelen, een abonnement op de Donald Duck nemen, met de Wii spelen en kinderfilms kijken. Dus over vijftien jaar wordt het misschien eens tijd om volwassen te worden. En het overige goede nieuws is dat ik nog jáááren heb om de ontwikkelsuggesties van de Intermediair in praktijk te brengen.