Kaatjes praatjes

Ik heb hier nog geen verslag uitgebracht van de Felicitasdame, dus daar is nu wel even mooi de gelegenheid voor. Aanleiding is dat ik vandaag de GRATIS (blingbling) foto, die we onlangs bij de V&D geschoten hebben, kon ophalen. Dus als intro de Felicitasdame.

De Felicitasdame kwam op een middag langs en KP en ik hadden haar komst goed voorbereid. Ik had me zelfs voorgenomen om me niks te laten aansmeren, maar van KP moest ik in elk geval wel íets kopen. Want, zo was zijn redenatie, dat mens moet ook ergens haar geld mee verdienen en we mochten haar wel een klein beetje provisie gunnen. Hier was de ware vakbonder aan het woord.

Ik was er klaar voor, ik had de tafel leeggemaakt om twee vierkante meter showroom te creëren. En daar was ze: Mien Dobbelsteen, inclusief stemgeluid en accentje. Alsof ze een week kwam logeren. Tassen, koffers, dozen, ik had geen idee dat een Toyota Yaris zo’n grote kofferruimte heeft. Een Renault Megane Grand Tour 1.5V is dus helemaal niet het minimale als je aan gezinsuitbreiding zit te denken. Mien zat al jarenlang in het vak, toen het nog zus-en-zo heette en daarna fuseerde met hotseflots en ze zich nog toelegden op dit-en-dat maar tegenwoordig richten ze zich alleen nog op de baby-industrie. Dat leverde genoeg op, volgens Mien. Dit leek een goed uitgangspunt om eventueel toch maar niks aan te schaffen.

De jarenlange ervaring van Mien uitte zich in alles. Ze bekeek het huis erg goed en benadrukte daarna alles in de categorie waarbinnen ik viel. “Waar gaat je voorkeur naar uit?” (Over een boekenserie waar je vier jaar lang aan vast zit.) “Ehm, móet ik kiezen?” “Nee, maar áls je moest kiezen, kies je dan voor Walt Disney of voor Dotje?” “Ehm, voor Dotje.” (Ik hoorde het mezelf zeggen…) “Jaaaaaaaaah, dat dacht ik wel!” “?” “Ja, weet je hoe dat komt dat ik dat weet? Omdat jij een boekenmens bent en boekenmensen kiezen altijd voor Dotje.” Ahaaa. Het kiezen heb ik maar als een spelletje gezien. “Als je op vakantie gaat, ga je dan liever met de tent of in een huisje?” Ongeacht het antwoord kwam ze bij Center Parcs uit waar ze een mooie aanbieding voor me klaar hadden liggen. “Welke vind je leuker, Raffi, Noddy of Sjon en Sjaan?” “Ehm, nou ik heb er niet zo veel verschil in.” “Jahaaaaaa, als je intekent op deze serie krijg je ze ook allemaal.” Nou, wauw, is dat even geluk hebben. “Koop je wel eens bij MissEtam?” “Nou, nee, nooit.” “Nou, dan moest je dat maar eens gaan doen, want ik geef je een waardebon van zoveel procent op je aankopen bij besteding van een heleboel.” Ja, da’s logisch. Ten slotte kwam er een boek over gezond groot worden op tafel en dat leek me zo bruikbaar dat ik toen maar toegehapt heb. Hopelijk hoeven we het nooit te gebruiken. Ze was nog minutenlang aan het inpakken, de Yaris zakte door z’n achteras en byebyezwaaizwaai, op naar het volgende adresje.

Op de tafel lag nog een heel slagveld aan olvaritshit, danoontjes (voor KP), waardebonnen, maandverband, een Quattroscheermesje wat wel weer handig is nu ik weer bij m’n benen kan en jawel, kortingsbonnen voor GRATIS (blingbling) foto’s schieten. (Hehe, we zijn er.) Vier bonnen. Elk half jaar weer een gratis serie. Eén grote foto gratis en als je er nog wat bijkoopt koop je natuurlijk die gratis foto ook, maar dat zeggen ze niet. Ik heb me niet laten weerhouden door de kwart schijfruimte die de foto´s van Nathan inmiddels vreten. Op naar de V&D.

Nog net niet in een pot met zonnenbloemen, maar wel in de meest onnatuurlijke houdingen op een vachtje, een bontje en een fleeceje, met een twee meter grote pluchen kikker, met een twintigtal gekleurde ballen (een boormachine en een cirkelzaag hadden net zo goed gefunctioneerd. Die ballen ontgaan me volledig.) en last but not least met z’n mama. KP had me gewaarschuwd om hem niet uit een bloempot te laten vallen, daar moest je vooraf ook voor tekenen. Alles op eigen risico. Nathan vond het harstikke leuk, die vindt fotocamera’s zo leuk dat ‘ie onmiddellijk stopt met waar ‘ie mee bezig is en alleen nog met z’n mond open naar het toestel kijkt. Wat natuurlijk niet de bedoeling is. En wat volgens de WV nog niet kan op deze leeftijd.

Vandaag konden we de foto’s ophalen. Tenminste, ik had een bonnetje waar datum en tijd van vandaag op stond, maar dat stond daar niet in de agenda. Dus mocht ik tegelijk met een ander Utregs gezinnetje mijn foto’s bekijken, zij aan het ene en ik aan het andere tafeltje. Lekker afluisteren.

- ‘t is ons woat tegengevalle met die sjoeêt.

- o, wat jammer. Wat is er tegengevallen?

- met hoar (wijst naar de oudste) was ‘r nog waat leuks. Ze kon in een een kissie en zo een leuk mutsjie. Helemaol op ‘r moois met aallemoal vaan die bloempies. En bij hoar (andere kind) waas d’r enkel wat met een aander vaggie en aandere kleurtjies en vaan die baalletjies.

- O, wat jammer. Maar het zijn toch wel hele mooie foto’s geworden toch?

En daar waren ze het roerend mee eens. Ik begrijp dat niet, mensen die hun kind in ‘een kissie’ willen laten fotograferen. Ik heb daar heel andere associaties bij. Ondanks hun ontevredenheid namen ze voor 150 euro foto’s af en een paar mooie sleutelhangers waar ook nog een fotootje in kon. En toen ik aan de beurt was kreeg ik van de moeder nog wijze raad toegefluisterd: “Paas op, ze smeren je zo woat aan. Traap d’r nie in.” De verkoopster heb ik gauw van me afgeschud. Toen ik zei dat ik de tijd van anderen bezette en ik de boel niet wilde ophouden, begon ze alleen nog even over de fotolijstjes, maar toen ik vroeg of het hout wel gecertificeerd was, haakte ze af. Ze had ook nog een zwart plastic lijstje maar, vergeef me de associatie, dat leek me meer voor kinderen in een kissie.

(P.S. Ik heb nog wel een foto gekocht. Vanuit de vakbondsgedachte, want anders heeft die fotograaf er ook bijna niets op verdiend.)