Kaatjes praatjes

Ik ben geslaagd! Vanaf nu mag ik mij bekwaam noemen in zwanger en fit zijn. Dat zwanger zijn is geweest en nu ben ik weer fit. Zie het certificaat. Geef toe: in het rijtje met mijn veter-, zwem- en schaatsdiploma misstaat dit getuigschriftje niet!

Hoe het begon. Vanaf januari schopte KP mij elke maandagavond van de bank waarna ik me naar het verzorgingshuis spoedde voor een avondje zwangerschapsgym. Om het fenomeen eens nader te onderzoeken. Noem het nieuwsgierigheid. En stiekem ook om te trainen. Vooral m’n lachspieren.

Ingrediënten: tien bolle buiken, tien matjes en één gymjuf. De gymjuf nam het allemaal bloedserieus. Dat is het natuurlijk ook, want geloof mij: die clubjes bestaan niet voor niks. Je traint er wel degelijk een stuk of wat spieren. Maar als je tien van die buiken op tien matjes op handen en voeten ziet ‘kwispelen’ kan ik een grijns niet onderdrukken. De gymjuf zag dat soort taferelen natuurlijk dagelijks en zag de humor er niet zo van in. Dat gaf wat wrijving.

“Concentreer je op je anus”, zei de gymjuf dan. Ik heb geen idee waar de anderen zich dan op concentreerden, maar ik kan dat niet. Niet het specifieke geval van m’n anus, maar ook niet op m’n rechterwijsvinger of m’n linkerelleboog. Geen idee hoe dat moet. Later vertelde m’n verloskundige dat het ook onzin was. Dat die bodembekkenspier één spierennetje is en dat je die alleen als geheel hoeft te trainen.

Zo kletste de gymjuf wel meer onzin. Over wat je bij borstvoeding niet mag eten. Aardbeien, druiven, koffie, cola  en andere koolzuurhoudende dranken, sinaasappelsap, de lijst was eindeloos. Ze had beter kunnen vertellen wat we nog wel mochten eten. In de eerste weken vermeed ik alles, maar inmiddels heeft Nathan alles al gehad en ik merk niet of ´ie het een nu lekkerder vindt dan het ander.

Ik geloof dat ze het heel erg goed bedoelde.

KP kreeg trouwens geen certificaat. Terwijl ‘ie wel twee keer is geweest. Eigenlijk vond ‘ie het maar niks. Maar ja, er waren nu eenmaal twee partneravonden gepland en die had ik keurig in z’n agenda ingevoerd. Geen weg meer terug.

De eerste partneravond was een theorieavond. Hoe een bevalling gaat, de vrouw als lijdend voorwerp en de rol van de man in het geheel. Allemaal superinteressant hoor, maar ik voelde me verraden. Al wekenlang deed ze tijdens de lessen alsof we iets met elkaar deelden, elkaars lotgenoten waren, we zagen zelfs bij haar al een bolle buik groeien, ze was echt onze steun en toeverlaat. Maar tijdens de partneravonden had ze het ineens over ‘zij’, het zwangere gymclubjeslid in de derde persoon, die niet meer in staat is tot helder denken omdat haar lichaam haar heeft overgenomen. Waar we gewoon bij zaten. Alsof ze met die kerels aan het smoezen was over ons.

De tweede partneravond was van praktische aard. Het welbekende puffen. Eerst nog wat onwennig maar na drie kwartier stonden we gezellig de weeëndans te doen. Toen ik weeën had hebben we niet gedanst. Ik was niet in de stemming en KP houdt er niet zo van. Ik kom nog wel eens partners tegen in de Albert Heijn en dan werpen we elkaar een blik van verstandhouding toe. Alsof de partners zich willen verexcuseren voor hun gedrag tijdens die les.

Na de bevalling ging de cursus gewoon door. Om alle spieren een beetje op hun plek terug te krijgen. En om die buik wat platter te krijgen. Vooral dat laatste klonk als muzek in m´n oren. Dit deel heb ik denk ik net wat enthousiaster meegedaan dan het eerste deel. Ondanks het feit dat ik me bij bepaalde oefeningen een hond bleef voelen, maar dit keer zo eentje die tegen een boom aan staat te plassen.  

En nu ben ik geslaagd. Ik kan het. Misschien kan ik zelfs nog wel een beetje beter zwanger zijn dan de rest van het clubje want ik hield het veel langer vol.