Ingedeeld onder: kinderen, ouderschap | Tags: baby, consultatiebureau, dierentuin, duplo, giraf, goudvis, kangoeroe, nijlpaard, olifant, pinguïn
Een heel vroege herinnering van mij schijnt niet te kloppen. Ik herinner me dat ik in een ledikantje lig in een zus-en-zo-ingerichte kamer en dat er iemand op mij past die een afgrijselijk Fries liedje zingt (Suzenane Poppe, Karla leit yn ’e groppe, heit en mem sa fier fân hûs – en de rest heb ik nooit gehoord omdat ik na deze regel standaard in huilen uitbarstte). Volgens mijn moeder kan dit niet omdat ze de inrichting niet kent en er nooit iemand op mij gepast heeft. (Echt niet!)
Deze kwestie kwam dit weekend ineens weer bij me op. Omdat ik bang ben dat Nathan zich dingen uit deze periode gaat herinneren. KP en ik lopen sinds kort namelijk als twee goudvissen door dit huis. Allemaal in het kader van Nathans ontwikkeling. Ik las ergens iets over gezicht, baby, mond langzaam open en dicht bewegen, focussen en voilá: bij een leeftijd van ongeveer een maand doet een baby dat na.
Eergisteren gebeurde het: Nathan deed met ons mee. En toen overviel me plotseling de angst dat hij alleen maar meedoet om ons een plezier te doen. Dat ‘ie iets denkt in de trant van ‘Die lui zijn niet lekker, maar zie ze nou eens blij zijn als ik meedoe’. Ik kan me niet van de idee onttrekken dat baby’s zich maar een beetje van de domme houden en zich inwendig bescheuren om alle oooooh’s en aaaaah’s om zich heen.
Daarom hou ik me een beetje in. Bovendien ben ik niet zo’n expressief type. Ik observeer liever. En dan blijkt dat bij mensen met kleine kinderen elke vorm van gêne wegvalt. Toen we vandaag op het consultatiebureau* kwamen hebben Nathan en ik met open mond al die andere ouders en baby’s gadegeslagen. Naast een paar goudvissen zwommen, vlogen en liepen er genoeg types rond om een fatsoenlijke dierentuin compleet te maken. Er liep een vader als een olifant achter z´n zoon aan die de duplo volgens mij veel interessanter vond. Een moeder piepte als een pinguïn tegen het kindje voor haar op tafel en een andere moeder zong een liedje waarbij ze alle dieren uitbeeldde (“ze mogen zeggen wat ze willen maar de olifant / die heeft de dikste billen van het hele land / (de beweging was volslagen overbodig) en de giraf die heeft de langste ne-e-ek / en het nijlpaard heeft de grootste bek-bek-bek”). Het kindje benaderde de grootte van Nathan en keek minstens een kwartier volledig gebiologeerd naar het gele vlak op de muur.
Waarschijnlijk heeft het gewoon z’n tijd nodig en spring ik bij de volgende afspraak als een kangoeroe het consultatiebureau binnen. Met Nathan in een buideltje voor me. Dan zal ik dat hier ook wel zonder gêne melden.
* Later meer over het consultatiebureau. Een belevenis op zich.
