Ingedeeld onder: zwangerschap | Tags: bevalling, dokter, gereedschap, keizersnede, uniform, vader, verdoving, ziekenhuis, zwangerschap
Ziekenhuizen. Er zijn maar weinig mensen die zo’n groot vertrouwen hebben in witte uniformen als ik. En nee, ga nu niet allemaal mailtjes sturen met dat ik er dan helemaal naast zit. Ik wil graag in die waan worden gelaten. Vooral de komende dagen nog even. Ik heb wel een paar voorzorgsmaatregelen getroffen. Ik draag nu een lijstje bij me als een soort van niet-reanimeerverklaring. KP is ook geïnstrueerd. Het briefje ziet er als volgt uit:
Aan de weledelgeleerde en weledelgeboren prof. dr. ………..*,
BELANGRIJK: Ik ben hier voor een bevalling. Niks meer, niks minder.
Het verdient de voorkeur dat de bevalling via de natuurlijke weg verloopt. Maar mocht het onontkoombaar zijn dan heb ik een aantal voorwaarden waaronder u een keizersnede op mij mag toepassen:
- wilt u mij eerst verdoven en daarna spierverslappers geven? In het ziekenhuis in Heerenveen waren ze de verdoving vergeten.
- wilt u al uw gereedschap voor de ingreep tellen en wegen en dat ook weer doen voor u mij dichtritst? De bedoeling is dat het gewicht voor en na gelijkblijft. Daarmee voorkomt u dat er gereedschap achterblijft.
- zou u hetzelfde willen doen met watten en verbandjes? Dit zal wat ingewikkelder zijn aangezien het gewicht tijdens de ingreep waarschijnlijk van massa zal veranderen. Ik reken er echter op dat u daar in uw wijsheid raad mee weet. Ik zie geen reden om mij als een soort lappenpopje bij te vullen.
- ik wil niet dat er op mij wordt getekend. Ik vind het risico te groot dat een co daarmee aan de haal gaat en ik met een lichaamsdeel minder wakker word. Of dat ik juist een piemel heb gekregen. Dat laatste lijkt me minder waarschijnlijk, want ik denk dat u bij het wegnemen van m’n baarmoeder mijn zwangerschap wel zult ontdekken.
- zou u het kind direct na de bevalling een kaartje om willen doen met ‘Derks’? Het zal zich in de toekomst vanzelf wel openbaren, maar ik zou het toch vervelend vinden als we een ander meekrijgen en daar jaren later achterkomen. Die van onze bovenburen had ik echt niet willen hebben.
- mijn man is die gast met die bril, dat donkere haar en die baard van drie dagen. Voor de herkenbaarheid en deze gelegenheid heeft hij speciaal een stropdas omgedaan. (Zoals zijn vader bij zijn geboorte had.) Deze man is overigens ook de vader van het kind. Bij twijfel kunt hem altijd raadplegen.
Ik hoop dat ons kind net zo weledelgeboren zal worden als u.
Met vriendelijke groeten,
Kaatje D.
* gelieve hier uw naam invullen
Ingedeeld onder: zwangerschap | Tags: ziekenhuis, verpleegkundige, kinderfeestje, echo, poli, wachtkamer, status
Dat wil zeggen: vanaf morgen ben ik een medisch geval. En hoera, omdat ze dan in me gaan ingrijpen. Ze is het ziekenhuis. Ik ben dol op ziekenhuizen. Dat klinkt raar, maar ik word altijd licht euforisch als ik door zo’n gebouw loop. Geen idee wat het is. Gisteren mocht ik er, hoera, weer even heen.
Direct bij de ingang van het WKZ word ik al op mijn wenken bediend. Er lopen daar namelijk strepen over de vloer. Ik ben gek op strepen op de vloer. Je weet nooit waar ze heen lopen. De strepen in het WKZ hebben kleuren en nergens worden de kleuren uitgelegd. Dat maakt het zo spannend.
Even een zijpad: ik denk dat ik mijn enthousiasme voor strepen heb opgelopen bij een kinderfeestje toen ik tien was en we na een zoektocht van drie uur uiteindelijk – als team – een schat mochten opgraven, wat één knikker bleek te zijn. We waren met z’n vieren en die knikker moesten we delen. Daarna heeft het ding dus nooit meer gerold en verloor de knikker zijn lotsbestemming. Ik heb die ouders nooit begrepen, want een jaar later zetten ze ons voor Flodder in Amerika. We waren elf en zagen voor het eerst blote vrouwen.
Maar terug naar de strepen. De gedachte dat er aan het eind van zo’n streep iets op mij ligt te wachten. Wat ik niet hoef te delen, want van KP mag ik toch alles houden. Tenzij het een leuke gadget of iets anderszins bruikbaars is.
Gisteren liep de blauwe naar de echo en de oranje naar de poli. Dat was goed, want daar moest ik ook zijn. Aan het eind van de blauwe lijn hing een blauwe bak waar ik mijn status in moest doen. Zo logisch allemaal, dat ik er blij van werd. De verpleegkundige pakte mijn status en riep mij uit de wachtkamer. Het werkte!
Misschien dat wij in ons nieuwe huis ook strepen aanbrengen. Ik weet zeker dat ons huishouden dan efficiënter zal verlopen. Ik droom nu van roze strepen voor mij en blauwe voor KP. De roze streep loopt naar de strijkplank en de blauwe strepen lopen naar de stofzuiger, de vaatwasser, de wasmachine en de stofdoek. In mijn droom zeg ik altijd ‘hup, zoek blauw’, waarna al die nare klussen worden aangepakt. Door KP of door de huishoudster die hij hoogstwaarschijnlijk wel zal vinden als ik de strepen invoer.
Inspirerend hoor, ziekenhuizen.
