Ingedeeld onder: zwangerschap | Tags: baby, geboren, griesmeelpudding, in verwachting, uitgerekend, vriendinnen, zwangerschap
Of: een anti-ode aan de moeder van Thea.
Thea is ook in verwachting. Ook haar eerste zwangerschap. Ook op 30 maart uitgerekend. En nog steeds niet bevallen. Dan ga je je echt dingen afvragen.
Thea en ik kennen elkaar van de middelbare school. Toen Thea bleef zitten in de tweede kwam ze bij mij in de klas. En om de een of andere vage reden werden we dikke vriendinnen. Vage reden omdat we volgens mij helemaal niets gemeen hadden. Thea was nogal expressief, explosief, impulsief en nogal verder ontwikkeld. Ik niet. Ik was écht veertien.
Na elkaar jaren niet te hebben gesproken, weten we via Hyves dat we momenteel erg veel dingen gemeenschappelijk hebben en zoals ik al schreef ga je je dan dingen afvragen.
Bovendien heb ik zat tijd om me dingen af te vragen.
Vannacht had ik een Eureka-moment. Ik denk namelijk dat het de griesmeelpudding van Thea´s moeder moet zijn geweest. Dat is een lang verhaal dat ik kort probeer te omschrijven.
Op een avond (1993) dat ik bij Thea at, kwam er een toetje op tafel. Waar ik me best op verheugd had. Maar het bleek een griesmeelpuddinkje en daar griezelde ik van. Maar van Thea´s moeder moest ik het opeten. Volgens Thea´s moeder kreeg je daar dikke borsten van. Maar daar griezelde ik ook van toen ik veertien was.
Het puddinkje is uiteindelijk in mijn maag beland. Met horten en stoten. En het toeval wil dat Thea net zo’n puddinkje heeft gegeten en volgens mij hield die er ook niet zo van.
En nu vraag ik me af of dat kan: een soort van erfelijke traumatische eetervaring die je doorgeeft van geslacht op geslacht tot in het zoveelste nageslacht. En dat die baby’s momenteel met de angst leven dat ze meteen een griezelpuddinkje voorgeschoteld krijgen als ze geboren zijn. Nu weet ik natuurlijk niet of dat wetenschappelijk onderzocht is of überhaupt onderzoekbaar is, maar ik geloof dat mijn moeder ook niet zo van griesmeelpuddinkjes houdt.
