Ingedeeld onder: Mexicaanse griep | Tags: ehbo, huisarts, inenting, Mexicaanse griep, vaccin, vaccinatie
Gelukkig had ik de huisarts niet voor iets ernstigs nodig. Iets ernstigs in de categorie dat je geen 112 belt, er niet voor naar de ehbo kunt en niet het spoednummer mag bellen. Niet zo ernstig dus, maar wel iets dat verholpen moet worden. Een oogontsteking, ingegroeide teennagels, die categorie. De huisarts was namelijk al drie ochtenden in gesprek. En als het dan elf uur is geweest kun je maar beter niet meer bellen. Want dat is niet de bedoeling van de huisarts en bovendien heb je dan ruzie met een van de assistentes.
Dat heb ik wel eens. Dan heb ik een herhaalrecept nodig en bel ik om 1 minuut over half tien en dan krijg ik eerst een monoloog te horen dat ik voor herhaalrecepten tussen 9 en half 10 moet bellen, maar dat ze voor deze keer over haar hart strijkt. En of ik er de volgende keer rekening mee wil houden want ze maakt maar één keer een uitzondering. Ze heeft trouwens ook wel meer te doen. En er zijn meer patiënten die ook telefonisch te woord willen worden gestaan en die zit ik met mijn herhaalrecepten op te houden. Terwijl het antwoordapparaat er zo duidelijk over is. En het niet zo veel spoed heeft dat het niet tot de volgende dag kan wachten. En dan probeer ik nog eens te benadrukken dat ik al vanaf negen uur aan het bellen ben, maar dat ik er nu pas door kom. En dat ik mij gisteren en eergisteren fatsoenlijk aan de regels hield maar dat ik dat ook niet eeuwig vol kan houden, omdat mijn pillen opraken. Maar daar hebben assistentes geen boodschap aan. De assistentes van mijn huisarts zijn voortdurend op oorlogspad.
Dat niet zo ernstige waar ik voor belde was de Mexicaanse prik. Hoewel ik er nog niet uit was of ik me zou willen laten inenten, leek het me goed om me toch te laten informeren over de vaccinatietijdstippen. En er was een uitnodiging van de GGD op de mat gevallen waarin N. werd opgeroepen om zich te melden voor de massale inenting. Maar daar stond in dat bij een uitnodiging van de huisarts gehoor moest worden gegeven aan die oproep. En dat het leed van een sporthal met honderden brullende kindertjes ons gespaard zou kunnen blijven. Dat dacht ik er bij.
Toen ik na een aantal dagen eindelijk een assistente aan de telefoon had, bleek dat de eerste vaccinatiedagen al voorbij waren. En ze entten alleen die mensen in die een uitnodiging thuis hadden ontvangen. Die had ik niet, maar die was naar ons oude adres gestuurd. Alleen met uitnodiging kon ik geprikt worden, maar ze wou wel een vaccin voor me reserveren zodat ik de uitnodiging kon ophalen en dan vrijdags gerust kon komen voor een prik.
Meldde me dus donderdagavond om 23 uur bij de bewoner van ons vorige adres. Lekker op tijd. Er was één brief binnengekomen die gericht was aan de heer D. jr. en waarin junior werd opgeroepen zich op 10 november te vervoegen bij de huisarts. Hm, die datum was al ruim verstreken en dat zou wel weer eens een conflict met de immer oorlogszuchtige assistentes kunnen veroorzaken. Maar ik had een troef in handen. Deze brief was niet aan mij gericht maar aan junior himself en die kan nog niet lezen. Bovendien was het niet volgens het draaiboek van het ministerie van VWS, want daarin staat nadrukkelijk dat de communicatie richting kinderen van 0 – 12 jaar via de ouders moet verlopen.
Dus bedacht ik een heel scenario waarin ik N. zou betichten van laks gedrag. Ik zou beweren dat de envelop al weken op zijn poststapel lag maar hij het niet opende (ondanks veelvuldig aandringen van zijn ouders/verzorgers) en dat we er pas vorige week achtergekomen waren dat ‘ie niet kan lezen. En dat we nu ook graag een verwijzing willen naar een alfabetiseringscentrum voor dreumesen. Een sterke zaak, leek me zo.
En er was dus nog een tweede probleem: ik had zelf geen oproep gekregen, maar had me laten overtuigen van het nut ervan. Kijk, ik denk nog steeds dat het een groot complot is en dat deze hele exercitie een leuke oefening voor overheid en bedrijfsleven is om te onderzoeken waar de knelpunten liggen bij grootschalige rampen. En als dit achter de rug is en we krijgen nog eens te maken met een biologische aanval, dan liggen de draaiboeken klaar. Maar ik besloot dat het risico bij 37 weken zwangerschap niet zo groot mee zou zijn voor kindje D. the second. Bovendien kan ik via de borstvoeding de antistoffen doorgeven, zodat kindje D. the second voldoende beschermd is. Iemand op de radio vertelde dat de werkzame stoffen niet door de placenta passen (maar na de prik hoorde ik al weer een ander verhaal). En een bijna-net-zo-zwanger-als-ik-vriendin meldde ook allerlei zeer relevante en overtuigende facts and figures dus de zaak was beklonken.
Vrijdag dus bewapend met allerlei argumenten en scenario’s naar de huisarts. Maar daar viel het een beetje tegen. De verpleegkundige begon zelfs te lachen toen ik nog een zwangerschapsverklaring wilde laten zien, want bij 37 weken zwangerschap had ze geen twijfels meer. In een mum van tijd waren we allebei voorzien van prikken. N. gaf geen kick, nam nieuwsgierig een Winnie the Pooh-pleister in ontvangst, scoorde een brandweerwagen en rende al weer naar de knopjes van de lift. Ik heb nu nog steeds last van m’n bovenarm, maar dat is ook het enige wat ik er van merk. Natuurlijk zitten we nog wel een beetje te wachten op mutaties. Bij elke luierwisseling check ik N. op groene knobbeltjes en andere kaktusachtige kenmerken. Die burrito’s van zaterdag gingen er bijzonder goed in en vanavond heb ik weer iets met maïs en tortilla’s op het menu staan. Dus we neigen wel een beetje naar Mexicaans eten. Maar verder voelen we ons prima.
Ingedeeld onder: Marktplaats, zwangerschap | Tags: IKEA, Marktplaats, nesteldrang, zwangerschap
Ik kan er slecht tegen om in een hokje geduwd te worden. Vooral in hormonale hokjes hoef je me niet te stoppen. Tegenwoordig kan ik niks loslaten over schoonmaken of opruimen of mensen beginnen te grijnzen en te roepen dat ik last heb van nesteldrang. Ik heb helemaal geen last van nesteldrang en als dit al wel nesteldrang is, dan heb ik altijd nesteldrang. Zwanger of niet. Maar nu ik nog vier zwangere weken in het vooruitzicht heb, komt de planning toch een beetje in het gedrang. Is dat nesteldrang? Nee, da’s gewoon voorkomen dat je bij 6 centimeter ontsluiting bedenkt dat je iets niet in huis hebt wat je over een paar uurtjes erg hard nodig hebt.
Vier weken is ook best kort als je ook je weekenden nog volplant met leuke, minder leuke, sociale of noodzakelijke afspraken. En andere dingen waar ik gemakkelijk onderuit zou kunnen komen door alleen maar naar mijn zwangerschap te verwijzen. Dat werkt altijd goed als smoes, maar ik doe mijn best om er zo weinig mogelijk gebruik van te maken.
Wij werken graag met deadlines. Zo hebben we nog een garderobekast nodig, omdat we de babykleertjes nergens kwijt kunnen. Daarvoor zoek ik al maanden op Marktplaats. Zo’n ding moet aan een aantal voorwaarden voldoen: het moet planken hebben, een hangding zodat Nathans collectie overhemden gestreken opgehangen kan worden, het moet er een beetje uitzien en ik wil er niet veel meer dan 100 euro voor uitgeven. Dat is alles, volgens mij. O, ja, ik hou niet van grenen, van bruin, van knalkleuren, van plastic, van winnie de pooh en beertjes in het algemeen, van clowns, van manen, sterren en zonnen, van speciaal voor kinderen ontworpen meubels, van strandhuisjes, van IKEA, van Leen Bakker, van ouwe meuk (en dan bedoel ik ook echt waardeloze ouwe meuk), van teksten op laatjes (sokjes, hemdjes, broekjes, brrr), van handgeschilderde rommel, van kasten lager dan 1.70 m. KP wil graag een kast die gedemonteerd kan worden opgehaald en niet al te moeilijk in elkaar kan worden gezet. Liefst binnen de provinciegrenzen. En een beetje te tillen. En waarvan de verf niet meer bijgewerkt hoeft te worden (van mij).
Maar waar ik zeeeeeeeker niet van houd zijn mensen die voor kasten minimaal 400 euro willen vangen omdat ze er zelf 800 voor betaald hebben. Dat is toch geen argument? Ik krijg kriebels van frases als ‘Geen onzinbiedingen, ik heb er 1.200 euro voor betaald’. Wie begint er hier nou met onzinbiedingen, wie koopt er nou een kast van 1.200 euro? Denk je dat zo’n baby lekkerder ligt als het naast een kast van ruim een mille ligt? En geloof mij: er zijn echt té veel mensen die belachelijk veel geld uitgeven voor 50 cm mens dat zelf geen benul heeft van zijn of haar omgeving. Die hele baby-industrie op zich is al beschamend en een weblog waard. Je hebt ook mensen die je er dan GRATIS een aankleedkussen bij cadeau doen. Tjonge, je mag wel oppassen dat je bij het ophalen niet meteen ook de rest van de boedel er bij krijgt. Waar je ook op bedacht moet zijn, zijn termen als ‘praktisch’ (uitgeleefde lelijke rommel), ‘uniek’ (vrijwel altijd IKEA) en antiek (ouwe shit). Ik bied me rot, maar ik word elke keer weer overboden. Je zou zeggen dat de markt toch eens verzadigd moet raken en ik de enige ben die nog een kast nodig heeft. Maar met zoveel commentaar en zoveel eisen hebben we bij 6 cm ontsluiting inderdaad nog geen kast.
Wat ook aan nesteldrang wordt geweten zijn de volgende dingen die we nog moeten doen: de berging uitmesten, twee bergkasten op orde brengen, Nathans kamer in het geheel nog wat gezelliger maken door alle rommel daar weg te halen, een muurtje schilderen in z´n slaapkamer en ook nog eentje in de keuken, lampen ophangen in de wc, de badkamer, de keuken, de hal én de slaapkamer, een muurtje opnieuw sauzen omdat Nathan daar met een pen langs is gegaan, naar de stort om troep te lozen, naar de kringloop om troep te lozen, naar mijn schoonouders om troep te lozen, etc.
Het is dus vooral een kwestie van prioriteiten stellen. En ik denk dat we de bevalling als prioriteit nemen. Ik vond zonet een site met nieuwe kasten in mijn smaak tegen een vriendelijk prijsje. Die binnen twee weken thuisbezorgd kunnen worden. Dus gaat dat ´t maar worden. En de rest laten we dan maar doen door de volgende bewoners. Niet dat we concrete plannen hebben om te verkassen maar we hebben al wel een advertentie op Marktplaats gezet. Hoewel ik er geen vertrouwen in heb dat er mensen zijn die via Marktplaats een huis gaan kopen…
Ingedeeld onder: Mexicaanse griep, kinderdagverblijf, ouderschap | Tags: advocaat, Bambi, Dick Bruna, kinderdagverblijf, Mexicaanse griep, Nijntje, sinterklaas, superbewustzijn, trapauto, trauma
Enerverende avond achter de rug. Bambi had een ouderavond belegd. Het eerste deel van de avond stond er een film op het programma. De film van ons aller kinderen. Het tweede deel van de avond zou er worden geknutseld aan een sinterklaasverrassing voor ons aller kinderen. KP had zich dus al snel ‘ opgeofferd’ om een ander iets in onze agenda bij te wonen. En bij knutselen in groepsverband krijg ik ook bultjes, maar ik was ook zo nieuwsgierig naar een filmverslag van een dagje Bambi dat het knutselen te doen zou moeten zijn.
De leidsters hadden hun stinkende best gedaan om alle kinderen op film vast te leggen en dat was ook in de nieuwsbrieven aangekondigd. Geen wonder dus dat de ouders massaal waren toegestroomd en we met misschien wel tachtig ouders naar een film zaten te kijken waarin in 40 minuten verslag werd gedaan van een dag op Bambi. De meeste ouders zaten misschien wel tevergeefs te zoeken naar een glimp van hun kind, maar ik was al snel getuige van een ongeval tussen een trapauto en mijn zoon. De verdachte zat in de trapauto, hij minderde geen vaart terwijl tijd en afstand dat wel mogelijk maakten. Nadat mijn zoon tegen de grond was geslagen werd de scene kort onderbroken. Waarschijnlijk was de huilbui eruit geknipt, want de scene vervolgde zich terwijl de maniak nog vrij rondscheurde en Nathan al weer vrolijk met een speelgoedje op een ander kind intimmerde.
In deel 2 van de avond werden we aan tafels geplaatst om linnen tasjes te voorzien van een zelfgemaakte illustratie. Daar zit je dan: met allerlei volwassen mensen te tekenen en te kleuren met de stiftjes die die middag nog door de peutertjes aan gort zijn gekleurd. En echt, ik hoorde deze volwassen mensen dingen zeggen als “Mag ik van jou de blauw?” en “Is er ook geel?”. Echt, ik kleur liever drie nijntjes alle drie knalrood met het risico dat mijn tekening nog het meest lijkt op een rode vlek, dan dat ik een andere kleur vraag. Ik bezit een iets wat KP beschrijft als een superbewustzijn en ik denk dat het klopt. Ik treed in dit soort situaties uit mijn lichaam en blijf er dan een poosje boven hangen. Mijn hele wezen brulde vanavond om mijn lichaam daar te laten verdwijnen en dat was het enige waar ik nog aan kon denken. Al wachtend op inspiratie die zich al snel openbaarde in de vorm van een over te trekken kleurplaat van Nijntje. Maar met zo´n superbewustzijn maak maak je het jezelf alleen nog maar lastiger, want terwijl iedereen gezellig keuvelt over elkaars kunstwerkjes word je een steeds vreemdere eend in de bijt. Dus gooide ik de Mexicaanse griep er maar in en probeerde subtiel te achterhalen wie de ouders van de jonge bestuurder waren. Dat leidde tenminste even af van gesprekken over welke kleur rood het het beste deed. Met dank aan Dick Bruna heb ik de avond uitgezeten. De man zou eens moeten weten hoeveel copyrights er vanavond weer werden geschonden. Zijn advocaat kan er een dag aan werken.
Was dit Amerika geweest dan was ik nu in een totaal ander soort mood. Dan was ik de rest van de avond écht op missie gegaan naar de ouders van de verdachte die mijn zoon aanreed. Wat heeft deze ervaring bijgedragen aan Nathans ontwikkeling? Hij heeft een enorme hekel aan zijn autozitje, maar nu wordt mij duidelijk waar deze aversie vandaan komt. Misschien durft hij niet eens meer in de buurt van trapauto’s te komen, laat staan er in te zitten. Op zijn achttiende waarschijnlijk geen behoefte aan rijlessen, altijd met het ov. En dat alles vanwege de onopgevoedheid van een dreumes en de onoplettendheid van een leidster… Hoeveel zou je daar in de VS voor kunnen vangen?
Aan het eind van deel 2 werden de tasjes door de leidsters ingenomen en we zien ze zo rond 5 december wel weer via onze kinderen terug. Ik heb mijn handtekening er maar niet onder gezet. Misschien durf ik mijn creatie nog op beeld vast te leggen en hier te publiceren. Maar misschien is het ook goed om Nathan een tweede trauma te besparen door het verhaal achter de artiest achter het linnen tasje de doofpot in te doen.
Ten slotte: hulde aan alle kinderdagverblijfleidsters van Nederland. Wat een enthousiasme, geduld, betrokkenheid, creativiteit etc. gooien jullie in je werk. Dankzij jullie kunnen duizenden en duizenden ouders dagelijks in een bureaustoel achter een pc schuiven en hun werk doen. En daar moeten jullie waarschijnlijk weer niet aan denken.
Zonet heb ik de oppas, haar zusje én haar moeder uitgezwaaid. KP was met de trein vastgelopen - op een mens welteverstaan :-S – dus moest ik halsoverkop mijn vergadering verlaten, omdat de nieuwe oppas doordeweeks om half elf thuis moet zijn. De maandag is mijn vergaderdag van provinciale staten en daarom heilig in dit huis. Maar soms gaat iets buiten KP’s agenda om – zelfmoorden – en dan moet ik me voegen.
De nieuwe oppas is er weer eentje van getananny.nl. We vonden haar al een half jaar eerder, maar door ziekte kon ze toen niet reageren. Toch reageerde ze vorige maand nog op mijn mailtje en dat was reden genoeg om weer zo’n kennismakingsgesprek te voeren. Net als met de andere oppas, maar nu met iets meer routine. Hoewel ze al geslaagd was toen ik de deur open deed. Ze is zestien, zit in de vierde van het vmbo en is al hartstikke ervaren met kinderen. Ze overhandigde zelfs referenties die ik nog steeds niet gebeld heb. Want die brief was niet nodig om me te overtuigen, ze zag er in een oogopslag betrouwbaar uit.
Het is best bizar, dat oppassen. Zo ongeveer de helft van mijn leven geleden, paste ik zelf op. En nu heb ik er een nodig. Ik moet af en toe uitspraken onderdrukken als “ga nou maar”, “ik mag best tot heel laat opblijven” en “ik kan morgen toch uitslapen”. Maar gelukkig besef ik altijd op tijd dat ik hier in charge ben. En dat ik dingen moet zeggen als “we zullen het niet te laat maken” en “trek maar gewoon open waar je zin in hebt”. En dat ik dan vervolgens de deur uit hoor te gaan en onze telefoonnummers moet achterlaten voor noodgevallen.
Als ouders doen we het wel aardig – het werkelijke verhaal horen we pas over vijftien jaar – maar voor de doorsnee oppas zijn we waarschijnlijk ondoorgrondelijk. We betalen weliswaar ruim boven het wettelijk minimumloon en ik sla een zeer divers assortiment chips en fris in, maar voor de rest raak ik nogal ongestructureerd als er een babysitter in mijn huis is. Vanavond vergat ik haar telefoonnummer mee te nemen. Onze vaste lijn is dood, dus daar heb je niks aan. Ik vergat mijn eigen nummer achter te laten en als klap op de vuurpijl kwam ik – met dank aan de Grote-Verkeersleider-Die-De-Verkeerslichten-In-De-Stad-U-Heeft-Voorgeprogrammeerd – vanavond ook weer iets te laat thuis. De moeder van de oppas was inmiddels gearriveerd en zat met haar dochters op de bank. Niet ernstig, ze kwam hen ophalen, maar toch weer lullig.
Het past een beetje in het patroon. Op de eerste avond kwamen we ook al te laat thuis, op de tweede avond moest ik het geld uit de spaarpot voor Nathan plukken, op de derde avond had ik niet genoeg geld in huis en de vierde avond was ouderonterend. KP vloog met Nathan, vers van Bambi dus onhandelbaar, naar huis, liet de oppas binnen, gaf instructies (dat onderdeel vergeet ik vaak) en vloog weer weg.
Maar onze nieuwe oppas heeft na vier avonden al een eindejaarsbonus in het vizier. Omdat ze Nathan gewoon aan een pizza zet als wij weer naar vergaderingen vliegen en ze haar hand er niet voor omdraait om z’n tanden te poetsen, z’n luier te verschonen, hem in z’n bed te leggen, hem te troosten en onze grillen te verdragen. En die tegelijkertijd ook een beetje op mij past: “Weet je al hoe laat ik volgende week zal komen?” O ja, goed dat je het zegt want ik was het alweer vergeten…
Ingedeeld onder: tekstjuweel | Tags: geboorte, geboortegedichtjes, tekst, tekstjuweel
Er waren eens een eitje en een zaadje… En de gevolgen ja, die raad je…
Geboortegedichtjes zijn met afstand de treurigste stroming in de gedichtenbusiness. Google maar eens op geboortegedichtjes en we delen een standpunt. Je hebt van die teksten waarmee de ouders aan willen geven dat het maken van het kind tot nu toe het leukst was. Dan heb je gedichtjes die zo mierzoet zijn dat als je ze hardop uitspreekt het glazuur van je tanden vliegt. Er is een rijmelarijsoort (Ons kleine schoppertje speelt niet langer verstoppertje) en je hebt fanmail: teksten van Queen, Metallica en Robert Long. Je hebt ook gedichtjes die per defintie niet waar zijn: Met z’n drieën is het nóg leuker. Dat is gewoon gelogen, uit eten gaan bijvoorbeeld is met z’n tweeën echt leuker. Je hebt teksten die van de baby himself afkomstig zijn. Met een religieuze inhoud in de categorieën rijmelarij en zeer gezocht : een beetje een verplicht nummer, maar net zo zoetig als de rest. Bijbelteksten moeten kunnen, maar dan moeten ze wel relevant zijn en niet zo gezocht omdat er bij kind 8 geen goeie teksten meer over bleven. Want wat is anders de functie? En dan: ben je blij, heel erg blij, ongelooflijk blij, superblij, bijzonder blij, blij en dankbaar, trots…?
KP en ik zijn weer in een ontwerpstadium beland. We doen ons best om kindje D the second een nette geboorteaankondiging te bezorgen. Maar wat zet je dan op zo’n kaart? Want uiteindelijk willen we wel op een kaartje zetten wat we ook echt menen, maar je hebt maar een beperkte hoeveelheid tekst. En hoe zoek je in vredesnaam een kaart uit het enorme aanbod?
Er mogen van KP geen dieren op staan want we verwachten geen dier. Niet van die hippe ontwerpen want dat heeft volgens KP weer te weinig met geboorte te maken. Geen foto’s van wildvreemde baby’s of onderdelen (voetjes, handjes, oogjes) van wildvreemde baby’s (Anne Geddes) want dat is wel erg onpersoonlijk. Alsof we ons eigen kind niet mooi genoeg vonden voor een foto. Geen kaartjes waar we zelf een foto voor moeten aanleveren, want dat zijn van die projecten die bij ons niet van de grond komen. Geen strikjes of andere extra´s die door vrijwilligers nog uren aan de kaartjes worden gezet en waar je nog jaren de verhalen van moet aanhoren. Met subtiele hints zodat je je realiseert dat het achteraf toch niet zo vrijwillig gebeurde.
Voor Hollandse ontwerpen met tegeltjes en delftsblauwe dingetjes moet je minimaal een Suus, Pien, Bink of Boet op de wereld zetten. Dat zijn we niet van plan. En voor knalkleuren vind ik Jayden, Keanu en Maddox passender, maar met zulke namen en zo’n kaartje heb ik nu al visioenen die alleen door Ritalin kunnen worden onderdrukt.
Namen zijn sowieso ook nog een drempel die we moeten nemen. We zijn er nog niet uit. Uit betrouwbare en zeer deskundige bron vernam ik dat kinderen met adhd relatief vaak Jeffrey, Kevin, Melvin, Sharon, Shirley en Samantha heten. Dus die namen vallen af, dat is makkelijk. Maar zonder die kennis hadden we ook niks in die trant gekozen. Verder vind ik het belangrijk dat het kind voor z´n tiende z´n naam kan spellen en ook begrijpt waarom het zo geschreven wordt. Dus wordt het geen Shaneequa, Rasheanno of Giovanya. En het kind moet ook serieus genomen worden als het dertig is, dus geen Nikki, Fleurtje, Jimmy of Lizzie. Geen grappen met de achternaam (Dirkje of Derk) en niet een naam waarmee de gemiddelde kleuterklas van het cohort 2014/2015 er een stuk of drie van zal hebben rondlopen. En we proberen te voorkomen dat kindje D the second gepest gaat worden of dat de naam in anderstalige gebieden anders uitgelegd wordt.
Het is nogal een verantwoordelijkheid. En ook nogal tricky om het in een blog op te schrijven. Ik heb nu al een hoop mensen beledigd. En ik kan al aardig inschatten dat er commentaar gaat komen. Op de naam, op het kaartje, op de tekst op het kaartje of op deze blog. Ik kan het hebben, want er is tegen die tijd zeer goed over nagedacht. Zeker een maand of vier.
Ingedeeld onder: opvoeden
Hoooo, shit, neenee, niet doen, hoohoo, wat hadden we afgesproken, o nee, niet dat ding, waar zijn je auto’s, laat eens los, oeoeoeoe, hou je beker rechtop, niet doen, leg dat eens terug, kom eens hier, o shit, grrrrrr, Nathan, Nathan!, NATHAN!!, neenee, ik bedoel ook echt neenee, doe dat eens niet, laat je handjes eens zien, niet in de wc-pot!, doe maar dicht, Nathan! doe eens dicht, goed zo, neeeeee, …
Wil je een koekje, kijken of Pino op tv is, ga maar op je poef zitten, ja nu ben je lief…
Ingedeeld onder: De krant van vandaag, Mexicaanse griep, zwangerschap | Tags: Gezondheidsraad, knuffelen, Mexicaanse griep, Nieuwe Influenza A, RIVM, vaccin, zwangerschap
Voorpagina Trouw vanochtend: “Mexicaanse griep is nu een epidemie. Inenten begint in november.” Ik ben 33 weken zwanger en behoor officieel tot de risicogroep. Als ik een vaccinatie wil dan kan ik die in november dus gaan halen. Maar ik ben er nog niet uit wat schadelijker is: griep krijgen of een prik halen. Het vaccin is nog niet voldoende getest op zwangere vrouwen en het is dus ook niet niet bekend of het vaccin schadelijk is voor het kind.
Volgens de Gezondheidsraad en het RIVM moet ik me laten inenten. En die zijn hartstikke deskundig op dat gebied. Maar dan heb je ook nog een hoop deskundigen die net zo lang hebben gestudeerd om hun titel te halen en die vinden weer dat het niet nodig is. En dat je het risico vooral niet moet nemen, omdat de gevolgen nog niet bekend zijn.
En nu? Zo’n 6 tot 10 % van de zwangeren met Mexicaanse griep komt er aan te overlijden. Bij een gewone griep is dat geloof ik 1 tot 2 %. Ik mag dan niet zo heel erg paniekerig doch (on)redelijk hypochondrisch zijn aangelegd, dit soort cijfers jagen me een beetje angst aan. Ik wil niet dood.
Er zijn drie opties: ik haal een prik, ik haal er niet een of ik ga op excursie naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost. Ik stel me zo voor dat ik daar een dag in de wachtkamer ga zitten en mensen die de diagnose Nieuwe Influenza A hebben gekregen eens even lekker ga knuffelen. Met een beetje mazzel heb ik dan gauw een milde variant te pakken en kan ik er daarna helemaal tegen. Hmmm, nu is er dus nog een keuze bij gekomen. Wordt vervolgd.
(En hier vind je de veelgestelde vragen aan het RIVM over Nieuwe Influenza A en zwanger zijn.)
Ingedeeld onder: De krant van vandaag, goede doelen | Tags: begrafenis, Equal Education, geboorte, goede doelen, HEMA, huwelijk, imago, kraamcadeau, sinterklaas, verlanglijst
Vandaag onderaan een rouwadvertentie: “In plaats van bloemen wordt een gift aan De Wilde Ganzen giro 40.000 op prijs gesteld.” Is dat een geval van over je eigen graf regeren, over iemand anders graf regeren of gewoon een slaatje slaan uit een sterfgeval? O, ik interpreteer het verkeerd, het is natuurlijk hartstikke nobel van die mensen dat ze De Wilde Ganzen willen steunen. Via de dood van hun moeder weliswaar, maar toch.
Bij huwelijken verdraag ik het al niet. Zo’n envelopje op de kaart waarmee het bruidspaar wil zeggen dat je niet met allemaal rommel hoeft aan te komen, want daar stellen ze geen prijs op. Ze kopen hun spullen liever zelf, dan weten ze zeker dat het naar hun smaak is. Maar met zo’n envelop in handen doe ik niets anders dan betalen voor die twee glazen bitterlemon en die twee bitterballen die ik consumeer. Inclusief een flinke fooi. Je zult mijn boekenbonnen, dinerbonnen, theaterbonnen of zorgvuldig uitgezochte cadeaus moeten slikken.
Met geboortekaartjes idem dito. Daar staan tegenwoordig ook al envelopjes op. Kersverse ouders die via een omweg aangeven dat ze liever zelf de jurkjes voor hun kinderen uitzoeken. Je zult toch eens opgescheept worden met zo’n vodje van de HEMA wat je smaak niet is. Nee, da’s treurig, terwijl kraamvisite zo’n vrolijke happening kan zijn.
Dan heb je nog verjaardagen van twintigers en dertigers waar je voor uitgenodigd wordt, en waar dan ook meteen een verlanglijst als attachment is toegevoegd. En als je dan uit nieuwsgierigheid de moeite neemt om er een blik op te werpen dan ontdek je tot je verbijstering dat het goedkoopste cadeau drie keer boven je budget ligt. Wat moet je dan? Voor je het weet help je een jarenlange vriendschap naar de knoppen.
En nu dit weer. Geldklopperij bij begrafenissen. Wat is er mis met ‘Geen bloemen’? Waarom zo’n enorme drang om jezelf als filantroop te profileren door zelfs bij de begrafenis van een familielid te vragen om geld te storten voor een of ander goed doel? Waarom moet een begrafenis nou ook weer geld kosten? Kun je tegenwoordig niet eens meer gratis afscheid van iemand nemen? Of een plak droge cake wegwerken zonder het schaamtegevoel dat je eigenlijk nog geld had moeten overmaken? Wat als je zelf een dringende behoefte hebt om de laatste eer te bewijzen door het graf een beetje op te vrolijken met een gezellig bosje rozen. Vergeet het maar.
What´s next? “Mochten er mannen zijn die mij in het geheim aanbidden dan verzoek ik hem / hen om met Valentijnsdag geld te geven aan Stichting CliniKlaas.” Of deze kan ook erg bruikbaar zijn: “Als jullie morgen komen borrelen, neem dan niet uit gezelligheid een flesje wijn mee, maar maak wat geld over aan een arme wijnboer in Ecuador.” Voor kinderen is dit een geschikte versie: “Papa en mama, ik geloof niet meer in Sinterklaas, maar als jullie toch iets in m’n schoen willen stoppen, dan graag een jaar schoolboeken voor een leeftijdgenootje in India.” En geheel kosteloos deze variant aangezien dit dilemma zich ook al weer bijna aandient: “Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar. Mocht je mij hetzelfde toewensen doe dat dan door financieel aan de achtergestelde herten in het westen van Finland te denken. Ze worden door edelherten als een minderheid behandeld en hebben het vooral rond kerst erg zwaar.”
Blijkbaar zijn er mensen die denken dat je (kraam)cadeaus, bloemen, flessen wijn, dozen bonbons en knuffels meeneemt omdat je teveel geld op je rekening hebt staan. Dat al die zorgvuldig voorbereide presentjes een enorm verplicht nummer zijn. Tegelijkertijd denken ze dat ze dat geld zelf wel beter weten te besteden en werken ze aan hun imago door geld aan goede doelen te vragen.
Ik werk er niet aan mee. Al lig ik er nachten wakker van wat ik voor iemand moet meenemen, ik ga niet door de knieën voor envelopjes en andere misplaatste bedelpogingen bij welke gelegenheid dan ook. Als iemand geen bloemen op z’n graf wil dan hoeft dat ook niet. Dan neem ik die niet mee. Of wacht een week en zet ze er dan alsnog op, niemand die daar last van heeft. Bij mijn weten is het Leger des Heils hartstikke blij met spiksplinternieuwe babykleertjes, die doen het als afdankertjes onwijs goed in bijstandsgezinnen. En als ik mijn geld aan een goed doel wil geven dan doe ik dat aan een doel dat ik zelf kies. Stichting Equal Education bijvoorbeeld. Mocht je deze blog zo goed vinden dat je een reactie wilt plaatsen, beheers je dan en stort geld op 5317222. Tijd is tenslotte ook geld.
Ingedeeld onder: Film en tv | Tags: AA, Abe Lenstra, anonieme alcoholisten, boer Wietse, Boer zoekt vrouw, communicatie, Doekele Terpstra, Doutzen Kroes, Foppe de Haan, Fries, Friezen, Hans de Boer, Piet Paaltjens, Piet Paulusma, schapen, Sven Kramer, Yvon
Ik was echt van plan om dit seizoen niet te kijken. Die tien boeren boeien me niet meer zo. Tijdens het laatste seizoen Boer zoekt vrouw bedacht ik dat ik de vorige toch beter vond. Dat er nooit meer boeren zouden komen als Hans, Teun en Joris. Maar ja, ik dacht ook dat er nooit meer tenenkrommender boeren zouden komen dan boer Peter uit het eerste seizoen. Het format overtrof zichzelf, in seizoen 2 zagen we boer Jochum met z´n vrouwen stuntelen. Een hopeloos figuur waar geen woord mee te wisselen was. En in seizoen drie liep ik bij boer Jan op tv even naar de keuken voor koffie. En dit jaar… dit jaar hebben we boer Wietse. Fascinerend! Prangende vraag: kan het nog erger worden? Ik kijk dus weer BZV.
Het is ongelooflijk dat er mannen bestaan als Wietse. Kijk, je hebt mannen waar geen zinnig woord uitkomt. Ik ken daar best een stuk of wat van. Maar ze praten in elk geval wel. Ze communiceren, stellen je vragen of maken slechte, maar niet slechtbedoelde, grappen. Boer Wietse is van een heel ander slag: dat communiceert in z’n geheel niet. Bij elke vraag van Yvon lacht ‘ie zenuwachtig en zegt ‘ie ‘Weet ik niet’, ‘Ik vind het lastig’ of ‘Het is wel moeilijk’. Of hij volstaat met ja of nee. Ik ontdekte zonet dat Wietse een fansite heeft met 22 leden. Wat nogal tekenend is, is dat het topic ‘uitspraken van Wietse’ nog helemaal leeg is. De fans zitten waarschijnlijk nog steeds te wachten op die ene volzin.
Als ‘ie schapen zou houden, zou ‘ie in het geheel niet opvallen.
Ik schreeuw uit pure wanhoop naar de tv om de ijzingwekkende stiltes op de boerderij te doorbreken. En dan is er altijd wel iemand die drie keer zegt dat het brood lekker is. Ik wend mijn hoofd af, zet koffie, ruim de vaatwasser in en uit, ik wil er gewoon niet bij zijn. Bij elke aflevering leef ik tussen hoop en vrees. Angst als de boerderij van Wietse in beeld komt. Maar hoop dat Yvon nu eindelijk eens gaat zeggen waar het op staat. Dat ze nog nooit zo’n hopeloos figuur gezien heeft, dat ze niet meer weet wat ze met ‘m aanmoet en dat alle opnames per direct worden gestopt en de vrouwen uit hun lijden verlost worden.
In de tussentijd is mijn respect voor de vrouwen van boer Wietse gegroeid. Gisteren moest Nicolien het veld ruimen. Net die vrouw die hem wel begreep. Volgens Nicolien moet je die man niet zo veel vragen, want dan klapt ‘ie dicht en ze accepteerde hem tot gisteren nog zo. Maar zo’n boer zonder voelsprieten voelt ook dat niet aan. Wietse zoekt een vrouw die zijn radio kan vervangen. En Iris gaat haar best gewoon nog even doen, omdat ze te fatsoenlijk is om uit zichzelf op te stappen. Bovendien ziet ze donders goed dat die boer geholpen moet worden.
Als Fries zie ik het allemaal weer gebeuren. Daar gaat m’n imago. Want het is een triviaal iets: de boeren Jochum, Jan en Wietse hebben ze in de provincie Friesland gevonden. O, en boer Gerrit kwam er ook vandaan. Ook geen visitekaartje voor de provincie. Eeuwenlang hebben bekende Friezen hun stempel gedrukt op al die nobele Fryske eigenschappen: Peter Stuyvesant, Eise Eisinga, Willem IV van Oranje-Nassau, Abe Lenstra, Pieter Jelles Troelstra, Rutger Hauer, Piet Paaltjens, J. Slauerhoff, Sjoukje Dijkstra, Rintje Ritsma, Ids Postma, Annemarie Jorritsma, Foppe de Haan, Doekele Terpstra, Hans de Boer, een onuitputtelijke lijst grootheden! En een immer groeiende nieuwe generatie: Doutzen Kroes, Sven Kramer, Epke Zonderland, Gerrit Hiemstra… O ja, en Piet Paulusma niet te vergeten…
Maar wat krijg ik te horen als iemand er per ongeluk weer eens achtergekomen is dat ik een halve Fries ben? Juist.
Tsja, hoe gaat dit aflopen? Iris gaat nog proberen om die boer te doorgronden, maar ziet er geen heil meer in. De keuze is makkelijk gemaakt: Iris wil niet en Neeltje gaat mee een weekendje weg. Die heeft natuurlijk al lang zitten hopen op een gratis stedentrip. In de eerste de beste kroeg ontmoet ze een leuke mediterraanse man waar ze mee gaat flirten. In een mum van tijd staan ze elkaar te bevoelen waar Wietse 3 centimeter naast staat en het gebeuren observeert. Wietse boekt vervolgens voor zichzelf een andere hotelkamer zodat Neeltje met Paco de hotelkamer kan delen. Op het BZV-feest drinkt Wietse te veel waardoor we ineens een totaal andere man te zien krijgen. Hij valt vrouwen lastig en vergrijpt zich aan een te jonge deerne. Die geeft hem aan bij de politie, hij krijgt een taakstraf en raakt aan de drank. Bij de anonieme alcoholisten ontmoet hij een lief meisje met een gehoorbeschadiging. Ze gaan samen op de boerderij wonen en leven nog lang en gelukkig. Want ik denk oprecht dat het best een aardige vent is, maar dat er gewoon nog het een en ander aan gesleuteld moet worden.
Ingedeeld onder: moederschap | Tags: bh, hel, Mexicaanse griep, pubers, spijkerbroek, winkelen, zaterdag
Op zaterdagmiddag mijd ik winkelen als de mexicaanse griep. Op zaterdag wil je namelijk niet in de buurt van een winkelcentrum komen. Vooral niet met een buggy. Dan vragen mensen zich ongegeneerd hardop af waarom al die mensen met die buggy’s in vredesnaam op zaterdag de stad in moeten. En mensen met rolstoelen idem dito. Weg met alle kreupelen op zaterdag, de Oude Gracht is aan het valide volk.
Winkelen op zaterdag is de hel op aarde. Dat denk ik tenminste. Als ik aan de hel denk, verwacht ik zoiets als hordes op elkaar gepakte mensen die alleen op eigen gewin uit zijn en niets en niemand sparen om hun doel te bereiken. Ik zie beslist geen brandstapels en hete vuren voor me. Ik zou het veel erger vinden als er in de hel 24 uur per dag op z’n zaterdags zou worden gewinkeld. Maar dat zeg ik met de kennis van nu.
Toch zijn er momenten dat zelfs ik er niet onderuitkom. Want gemiddeld vier keer per jaar heeft KP iets nodig dat uit het centrum moet komen en daar heeft hij mij voor de gezelligheid bij nodig. Of meer voor de solidariteit. Om samen zo’n nare ervaring mee te maken. Gelukkig is KP een man die zeer economisch (qua tijd dan) kan winkelen. Die maakt thuis al een route langs de winkels waar we heen moeten en waar er wat en hoeveel moet worden ingeslagen. Als er op dat lijstje geen trui staat, dan wordt er die middag ook niet naar een trui gezocht. Superhandig, ik zou willen dat ik zo in elkaar stak.
Toch hebben zaterdagse winkelsessies ook prettige kanten. Dan bedenk je dat het fijn is dat je dertig en zelfstandig bent. En niet 14 en met je moeder. Vanmiddag moest ik op zoek naar een bepaald type t-shirt voor een bepaald type man. Niet mijn man trouwens. Het hele pand stond vol met moeders en zoons. Van die zoons die net de kinderafdeling ontgroeid zijn en dan in zo’n rare tussenfase komen. Dat je graag coole spijkerbroeken aan wilt, maar dat ze nog niet in jouw maat bestaan. Dat is extreem frustrerend. Ik heb die fase ook gehad. Mijn moeder zocht op mijn veertiende stad en land af naar een passende bh voor mij, maar moest uiteindelijk tot mijn grote teleurstelling concluderen dat ik eerst nog wat meer borsten moest krijgen.
Vanmiddag voelde ik me diep verbonden met zo’n veertienjarig joch met een begriploze, bemoeizuchtige moeder. Waarschijnlijk had ‘ie z’n moeder al 500 meter lang kunnen weerhouden van de V&D, de Duthler en de Bentex en had hij haar eindelijk in een grotemannenwinkel kunnen pushen. Maar daarvoor moest hij heel wat verdragen. Elk voorstel brak ma tot de grond af. En bedacht dan zelf weer een of andere leuke combinatie waar zoon niets voor voelde. “Kijk, dan doe je hier de mouwtjes (!) van omhoog en dan piepen de mouwtjes van het overhemd er zo leuk onderuit.” Gegeneerde blik van zoon. Chagrijnige reactie van moeder. Plaatsvervangen schaamtegevoel bij mij. En dan een verkoper die de boel probeerde te redden. Want die wou natuurlijk zoveel mogelijk verkopen zonder klanten te verliezen. En die zoon wou alleen de capuchontrui, zonder van die onderuit piepende mouwtjes. Lastige klus als je in zo’n winkel nog advies moet geven.
Ik weet niet waar ze mee thuis gekomen zijn. Ik overwoog heel even om in te grijpen. Of die puber als mijn broertje te adopteren. Maar ik denk dat ik die dame ook niet aan had gekund. Vanaf deze plek durf ik Nathan al te beloven dat ik nooit zo zal worden. En mocht dat wel gebeuren, dat treedt automatisch de vorige regel in werking. Ik wil nóóit zo worden. Om zaterdagmiddag zou je de winkelstraat tot verboden gebied moeten verklaren voor moeders. En dan vooral van die moeders met zoons en dochters die de middelbare school hebben bereikt. Die lui moeten echt leren inzien dat je je kind niet eeuwig in jouw smaak kunt dwingen. Eens houdt het op. Ik neem het er ondertussen nog even van. Toch nog iets voor Nathan gescoord in de tweedehandszaak. Tot nu toe nog geen protesten gehoord.
